Ανωνύμων Ποίηση…

Τα παρακάτω δύο ποιήματα (“Νεότης”, “Σε ακρογιάλι”) είναι εποχής 1920-1930, γραμμένα από Ρεθυμνιώτισσα που παραμένει άγνωστη καθώς στο τετράδιο που βρέθηκαν να είναι γραμμένα, μαζί με άλλα 300 περίπου ποιήματα, δεν αναφέρεται το όνομά της.
Το τετράδιο αγοράστηκε από παλαιοπωλείο του Ρεθύμνου το 1982 και έκτοτε ανήκει στη “Δανδόλειο Βιβλιοθήκη”.

Νεότης.

Νεότης καυμένη τραγούδα αιώνια
διαβαίνουν τα χρόνια διαβαίνεις και συ…
Τραγούδα και γέλα, ποτέ μη λυπάσαι
και αιώνια δεν θάσαι νεότης χρυσή.
Γεράματα φθάνουν, χειμώνας πλακώνει
ασπρίλα ξαπλώνει σε κόμη χρυσή,
κι’ εκεί σαν θα φθάσεις καλή ψυχή ζήτα
και τώρα εδώ κοίτα νεότης χρυσή.

Σε ακρογιάλι.

Εις τ’ ακρογιάλι είμαστε οι δυο μας ένα βράδυ
και σιγαλά μιλούσαμε μέσ’ το βαθύ σκοτάδι.
Μιλούσαμε για έρωτα αγνό όπως τα θεία
κι’ ονειρευόμαστε και οι δυο χαρά και ευτυχία.
Και τα λογάκια πούβγαιναν από τα στοματάκια
μαζί ανεμυγνίοντο με τα γλυκά φυλάκια.
Είχαμε μόνο συντροφιά, επάνω την σελήνη
και της πανώριας θάλασσας την όμορφη γαλήνη.