Εμείς,
κι αν η ζωή μας ήταν ένα λάθος
κι αν οι σκοποί μας φάνηκαν πως ήταν
το ελπιδοφόρο όνειρο μιας μαύρης νύχτας,
λουλούδια που η φαντασία μας μας τα ‘πλασε,
γιατ’ ήτανε για μας μια ζωτική ανάγκη
εμείς,
τ’ ονείρου και της ανθρωπιάς θνητοί,
ποτέ δε θα καταδεχόμαστε ν’ αλλάξομε
τ’ όνειρο μιας σωστής ζωής με τίποτα
και προπαντός με του πολέμου
και της φτώχειας την κατάντια.
Κύριε Γιάννη τέλειο το ποίημα σας
Χαιρετίσματα από Αθήνα
Σχόλιο από Στέλλα Μιχάλα — 24 Ιουνίου 2008 @ 1:38 μμ |
Άραγε, εμείς;
…
Σχόλιο από Katerina — 2 Ιουλίου 2008 @ 12:56 μμ |