Είναι ο καιρός της εξέγερσης των πεύκων,
των πιο έντονων καλοκαιριών ενός αναστατωμένου μυαλού.
Είναι ο καιρός των πεύκων με τις φανταστικές ρίζες
και των κολασμένων ερήμων που διασχίζουν οι διψασμένες καμήλες.
Σε λιμάνια μακρινά
οι βαρκούλες βουλιάζουν σ’ ένα πρασινωπό περιβάλλον,
σε καθαρτικά εργοτάξια που παράγουνε Άγνωστο και τήκουν τα Άστρα.
Πάνω στις βαλίτσες μας
ένας μικρός ήρωας κοιμάται, γαλήνιος και άθικτος,
και ονειρεύεται τη νύχτα της προαναγγελθείσας νωθρότητας.
Διασυρμένες υπάρξεις από τέλειες καρδιές
συνθέτουν τους στίχους των νέων ακραίων σονέτων
και το χάραμα που μαγικό και πυρωμένο γεννιέται στα μάτια
κατασφάζει συμπλέγματα κανονικά, θεϊκές μορφές και ψευδόμενα ταρώ.
Και κάθε καλοκαίρι, ξανά,
θα ‘ναι μια σταγόνα στο πουθενά
σ’ αυτό το τρεμάμενο και μέγιστο Σύμπαν,
το σκοτεινό και άχρηστο,
το διεστραμμένο και χρυσό.
