Δεν άκουσαν, δεν είδαν

Άνοιξα τα χέρια μου στους πέντε δρόμους

κι όμως ούτε μια σταγόνα βροχής

δεν έπεσε στη διψασμένη πέτρα.

Έστησα αφτί ν’ ακούσω,

μα ήταν ο αντίλαλός μου που γύρισε πίσω,

γιατί δε βρήκε πόρτα ανοιχτή.

Κανείς, λέει, δεν είδε και δεν άκουσε τίποτα.

-Ίσως κάποιοι άλλοι, όχι εμείς.

-Ρωτήστε παραπέρα.

Και δεν άκουσαν το κλάμα, την οχλοβοή;

Και δεν είδαν τον κουρνιαχτό, τη φωτιά, το φονικό;

Και δεν ερμήνευσαν τα σημάδια:

το κακό πουλί που νύχτες έκλαιγε στo κυπαρίσσι,

το κλάμα των σκύλων,

τα κακά ονείρατα;

Δεν είδαν και δεν άκουσαν

αυτά που δεν ήθελαν.

Γιατί αυτή είναι η «δικαιοσύνη»,

η δική τους «δικαιοσύνη»,

όπως εκείνοι την ορίζουν.