Του Λίβα η χαίτη σκιάζει τα μάτια σου
Στεγνώνει η αλμύρα τα μαλλιά σου
στο κάλπασμα της κουπαστής σα γέρνεις
στο πλάι της
και τα λόγια,
αχ τα λόγια,
σταγόνες που πέφτουν απ’ του πόντου το μέτωπο
στις άκρες των χειλιών σου.
Μιλά το κορμί σου τη γλώσσα του πελάγου,
χαίρεσαι,
κι ας λυπάσαι
της στεριάς το ξεπέρασμα
που αφήνεις ξοπίσω σου
μόνο για να γυρίσεις και να φύγεις ξανά.
Το ξέρεις,
τ’ αχνάρι του Λίβα
στης θάλασσας το μέτωπο
γράφει το ριζικό σου.
Κι η αγάπη
μηνύματα σου στέλνει
με του γλάρου το πέταγμα
λίγο πριν καρφωθεί στου πόντου το μάγουλο.
Κι εσύ,
με το κεφάλι ριγμένο πίσω
γελάς,
στου κόσμου το προσωρινό,
το άβγαλτο
το όνειρο.
