Κοιμάσαι.
Τα μάτια σου κλειστά.
Πίσω απ’ τα βλέφαρα τρυπώνω και το πράσινο σου κλέβω.
Γεμίζω τσέπες και ψυχή, και τα μαλλιά στολίζω με μία πράσινη Άνοιξη.
Στο κόκκινο των χειλιών σου κοντοστέκω.
Σκέφτομαι τη γεύση σου, τη γεύση από βύσσινα και χαμογελώ.
Κοιμάσαι.
Τα όνειρα σου ζωγραφίζω.
Δε θέλω μαύρο να έχει ο ύπνος σου καθόλου.
Μόνο ήλιους μ’ αγάπη μπερδεμένους.
Κοιμάσαι.
Μα ‘ γω ξάγρυπνη παιδικές γραμμές σου γράφω,
γιατί παιδί ευτυχισμένο γίνομαι μαζί σου.
