Μέχρις εδώ η γη κουβαλούσε θάλασσες
και νομίζαμε ότι είχαμε ένα συγκεκριμένο ταξίδι.
Οταν οι θάλασσες λιγόστεψαν και
φάνηκαν οι επερχόμενες θύελλες,
στην αναταραχή, νομίζαμε ότι θα βρίσκαμε
ανθρώπους να περάσουμε τον κίνδυνο μαζί.
Αλλά πόσοι άνθρωποι υπάρχουν
και να τους ξεχωρίσουμε στον χαλασμό;
Περιπλανηθήκαμε στα στερεμένα πέλαγα,
όταν κανείς δεν μπορούσε πια να ταξιδέψει
και γυρεύαμε μέσα στην αγωνία εκείνον,
που θα μπορούσε να πιστέψει, χωρίς να λεηλατήσει,
τις τελευταίες μας ελπίδες, για τα άδεια πέλαγα,
που μπορούν να γεμίσουν ξανά με θάλασσες.
