Στυλιανός Βαρδάκης & Στυλιανός Μανιουδάκης

Απόψεις

Μ Ο Λ Ι Σ    Κ Υ Κ Λ Ο Φ Ο Ρ Η Σ Α Ν

ΑΠΟΨΕΙΣ, Τεύχη: 3^ο & 4^ο,Αύγουστος 2009

Περιοδική έκδοση του Συλλόγου Καθηγητών Πειραματικού Λυκείου Πανεπιστημίου Κρήτης

Θέτοντας το διπλό  (3^ο & 4^ο ) τεύχος μας σε κυκλοφορία, αισθανόμαστε ψυχική ευφορία, γιατί πιστεύουμε ότι προσεγγίσαμε ακόμη περισσότερο τους εκδοτικούς μας στόχους, που, όπως διατυπώθηκαν στο πρώτο «πειραματικό» τεύχος μας, είναι:

Γελάς ε;

Η πρώτη εκατονταετία της νηπιακής εκπαίδευσης στο Ρέθυμνο (1861-1965)

Ποιητικοί Πειραματισμοί

Προλεγόμενα Γιώργου Φρυγανάκη, επιμελητή Συλλογής:

Η έκδοση αυτή έρχεται να προσθέσει άλλο ένα κρίκο στις εκδόσεις του Πειραματικού Λυκείου Ρεθύμνου και συμπεριλαμβάνει τα ποιητικά αποτυπώματα των μαθητών του σχολείου που είχα την ευκαιρία να εντοπίσω τα πέντε τελευταία χρόνια που υπηρετώ σ’ αυτό.

Πρόκειται για μια πολυφωνική ποιητική μεταγραφή συναισθημάτων,

Οθωμανικά δημόσια έγγραφα του Ρεθύμνου (1659-1898)

Βιβλιοπαρουσίαση από τον Κωστή Ηλ. Παπαδάκη

http://ret-anadromes.blogspot.com

«Ενός καλού μύρια καλά έπονται», λέγει ο ελληνικός λαός. Και πράγματι, ο λόγος αυτός επαληθεύτηκε πλήρως στην περίπτωση τού κ. Αντώνη Αναστασόπουλου, επίκουρου Καθηγητή Τουρκολογίας,

Οι φωνές από το μέλλον των παιδιών μας

Η άγρια βρώσιμη χλωρίδα της Κρήτης

Το θρόισμα του μεγάλου δρυγιά

…….Και αφού οι θύελλες είναι αναπόφευκτες και οι δοκιμασίες αναπόφευκτες, δεν υπάρχει άλλη διέξοδος, από το να διαφαίνεται η διαφυγή τους. Και αναγκαστικά, όπως ανασαίνουμε και όπως βαδίζουμε, θα αντιστεκόμαστε σε όλα τα επερχόμενα, όπως οι φυλλωσιές ενός δυνατού και αειθαλές δένδρου. Γιατί δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή, παρά μονάχα να ελπίζουμε. Και γιατί όταν ένα δοκιμαζόμενο δένδρο κρατιέται στις θύελλες, δεν κρατιέται μόνο για τον εαυτό του, αλλά σαν επιδίωξη μιας κληρονομιάς, που αφορά ολόκληρη την ανθρωπότητα…….

Αυτοί που έφυγαν αυτοί που ήλθαν

-Η Ανταλλαγή-

Από τα προλεγόμενα του διαχρονικού βιβλίου της Μαρίας Τσιριμονάκη για τους πρόσφυγες του Ρεθύμνου «Αυτοί που έφυγαν αυτοί που ήλθαν»

” Μια συλλογή καταγραφών και αφηγήσεων δεν είναι ιστορικό δοκίμιο. Όταν όμως η ιστορία σφραγίζει, ανατρέπει καί διαμορφώνει υποχρεωτικά τη ζωή δικών μας ανθρώπων που δεν έφταιξαν σε τίποτα, χρέος μας να προσκομίσαμε όσα στοιχεία, όσες μαρτυρίες μπορούμε και να προσπαθήσαμε ν’ απαντήσαμε στα ερωτήματα των ανθρώπων που στέκουν απέναντι μας και ρωτούν: