Το τελευταίο τσιγάρο

Το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο της, περίμενε  με προκλητική ειρωνεία την σειρά του!  Άπλωσε το χέρι της να το πάρει, αλλά μια σκέψη το άφησε μετέωρο  να αιωρείται αναποφάσιστο, όπως ο μίσχος λουλουδιού κάτω από το φύσημα ξαφνικού αέρα. Ένα δευτερόλεπτο και έκλεισε το πακέτο αποφασισμένη. Γέλασε δυνατά σαν να κορόιδευε τις αποφάσεις της, που χόρευαν γύρω της και πάντα έπεφταν μια – μια στο κενό. Όπως ας πούμε η απόφαση της, «να κόψει το τσιγάρο!»

Ο ορίζοντας της καρδιάς

Τον ήξερε χρόνια.

Δεν είχαν ιδιαίτερες σχέσεις, μα τον περίμενε κάθε πρωί να της πει καλημέρα.

Η παρουσία του ,χωρίς να το καταλάβει της ήταν απαραίτητη σαν το πρωινό ελληνικό καφεδάκι της.

Ένοιωθε γι’ αυτόν μια περίεργη έλξη ,λες κι ήταν ένα μυστήριο που έπρεπε να λύσει.

Ένας πρίγκηπας για την Κοραλία

Δημητράκης με την Κοραλία να στηρίζεται στο μπράτσο του, απολάμβανε την βόλτα του στην προκυμαία, την ώρα που ο ήλιος βουτούσε στην θάλασσα και η αύρα της, χάιδευε τους ταλαιπωρημένους, από την ζέστη και τον κάματο, κατοίκους της πολιτείας.

Καμάρωνε ο Δημητράκης και χαιρετούσε χαμογελαστός,  πότε δεξιά και πότε αριστερά, βγάζοντας το καπέλο του, σαν να ήθελε να ισοβαθμήσει το ανάστημα του με της Κοραλίας του.

Το χρώμα της ζωής

Το καλοκαίρι φορούσε κατακίτρινο φόρεμα.

Είχε φορτωθεί χιλιάδες υποσχέσεις και μπαινόβγαινε μέσα της.

Της έδινε υποσχέσεις μυρωδάτες σαν φρεσκοκομμένο καρπούζι και την καλούσε να κυλιστεί μαζί του στην αμμουδιά.

Μα εκείνη δεν το πίστευε.

-Είσαι ψεύτης του έλεγε κι εκείνο θύμωνε και πατούσε με οργή τα λουλούδια που είχαν ανθίσει στις γλάστρες της.

Κάποια στιγμή κατάλαβε πως το καλοκαίρι ξεπηδούσε από μέσα της.

Οι «διακοπές» του Καραγκιόζη – Θέατρο σκιών

Χατζηαβάτης: Για πού με το καλό, Καραγκιόζη μου;

Καραγκιόζης: Μια εκδρομούλα είπα να κάνω κι εγώ χρονιάρες μέρες, Χατζηαβάτη μου… Τριήμερο του Αγίου Πνεύματος έχουμε, το ξέχασες;

Χ. Και οι Εκλογές;

K. Ποιες Εκλογές;

Χ. Βρε δεν έχουμε Ευρωεκλογές μεθαύριο; Αμνησία έπαθες;

Η άβυσσος

Ήταν πια ξημερώματα Σαββάτου. H πάχνη του χλωρού χορταριού μόλις είχε καλύψει την πεδινή έκταση γύρω από την πόλη της Αθήνας. Ο ήλιος ξεπρόβαλλε από την μπλε βαθιά θάλασσα και έδινε ένα χάδι στο γαλάζιο, καθάριο ουρανό.

Η πρώτη ακτίνα ήταν αυτή που έκανε το Λάμπρο να ανοίξει τα κουρασμένα, θαμπά, άδεια μάτια του, που λες και έχαναν το φως τους από αυτό τον άμοιρο κόσμο. Σηκώθηκε, έκανε τη συνηθισμένη, καθημερινή, πρωινή ετοιμασία με καρδιά βαριά, λες και είχε πια χάσει το νόημα, να είχε πια σταματήσει να αναρωτιέται, να ασχολείται με οτιδήποτε ευχάριστο ή χαρούμενο.

Ο Άγγελος των σκουπιδιών

Σαν έμπαινε ο χειμώνας το ορεινό κρητικό χωριό το σκέπαζε το χιόνι. Λίγοι άνθρωποι άντεχαν σ’ εκείνη την ερημιά, καθώς σ’ όλη την έκταση δεν έβλεπες ψυχή ζώσα. Η μοναξιά καταντούσε αβάσταχτη, πολύ περισσότερο επειδή εκτός από τους ντόπιους ξενιτεμένους και τους ξένους παραθεριστές, έπαιρναν των ομματίων τους μια για πάντα και οι νέοι του χωριού, γι’ άλλη γη γι’ άλλα μέρη με την προσδοκία μιας καλύτερης ζωής. Το σχολείο του Κονταχλαδέ είχε κλείσει από καιρό.

Οι μετανάστες

Ήτανε πάλι μαζεμένοι όλοι σχεδόν οι αλλοδαποί, εκεί στο ίδιο μέρος και σήμερα, όπως κάθε μέρα, από πρωί πρωί. Άλλοι καθισμένοι στο μαρμάρινο πεζούλι, γύρω από το μεγάλο άγαλμα του Ήρωα Αντιστασιακού, άλλοι να περιφέρονται στο πλατύ πλακόστρωτο πεζοδρό­μιο κι άλλοι σε μικρές παρέες να κουβεντιάζουν μεγαλό­φωνα και να ανταλλάσσουν κουβέντες στη δική τους τη γλώσσα.

Σ’ αυτό το χώρο, από πολύ νωρίς το πρωί, συνηθίζουν και συγκεντρώνονται καθημερινά, περιμένοντας

Η Βασιλική

O φόβος και ο τρόμος για τα παιδιά του χωρίου ήταν η Βασιλική. Μια αδύνατη γυναίκα, μεσόκοπη, ντυμένη στα κουρέλια. Το πρόσωπο της ζαρωμένο, τα μαύρα μικρά ματάκια της άγρια και φοβισμένα. Είχε την όψη αγριμιού η έκφραση της γενικά.

Έπασχε από μια φοβερή αρρώστια, την επιληψία. «Σεληνιάζεται», έλεγαν οι χωριανοί. «Δαιμονισμένη», έλεγαν οι παπάδες και οι καλόγεροι του μοναστηριού της Μονής των Ασωμάτων, που βρισκόταν λίγο έξω από το χωριό.

Καζαντζάκης και Εβραίοι στο “Αναφορά στον Γκρέκο”

Από το βιβλίο ίου Νίκου Καζαντζάκη “Αναφορά στον Γκρέκο”

Ι

Ένας ραββίνος, όταν πήγαινε στη συναγωγή να ‘ προσευκηθεί, έκανε πρωτύτερα τη διαθήκη του, αποχαιρετούσε με κλάματα τη γυναίκα και τα παιδιά του, γιατί δεν ήξερε αν 0ά ‘βγαινε ζωντανός από την προσευκή. Γιατί, έλεγε, όταν προφέρω μια λέξη, ας πούμε: Κύριε…, η λέξη αυτή κάνει κομμάτια την καρδιά μου, με κυριεύει τρόμος και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να πηδήξω στην ακόλουθη λέξη: …ελέησον”.