Κάτι να γράψει

Τα αγαπούσε τα βιβλία.

Και τότε που ήταν νέος

και πάλι αργότερα

στα χρόνια τα επαγγελματικά,

όσο μπορούσε διάβαζε διάφορα·

λογοτεχνία και ποίηση κυρίως

μα κι ό,τι με την τέχνη συναφές

Ένας ακόμη Ρεθεμνιώτης ποιητής

Καμιά άλλη εποχή δεν ενέπνευσε τους ποιητές του κόσμου όσο το φθινόπωρο. Είναι η εποχή των ποιητών. Γι’ αυτό είχε τέτοια απρόσμενη επιτυχία εκείνη η φθινοπωρινή βραδιά η αφιερωμένη στην Ποίηση.

- Μα εκεί μακριά, στο κέντρο του Μυλοποτάμου;

- Ναι, ακριβώς εκεί, στο κέντρο του Μυλοποτάμου.

- Μα ποια είναι η Πετραδού;

Ο εφιάλτης

Μοιάζουν οι κλόουν, όλοι τους πάρα πολύ…

Μ’ αυτά τα μάτια, τα μεγάλα, τα θλιμμένα…

Κι όμως γελάνε, λες και μέσα στην ψυχή…

Έχουν μεγάλα μυστικά, καλά κρυμμένα…

Αυτάρκεια

Μυρίζω το σώμα μου
Κι οι πόροι μου σαν σταγόνες
Αναδίδουν τη δική σου μυρωδιά.
Δε σε χρειάζομαι πια.
Σ αφομοίωσα μέσα στην αναπνοή μου.
Ανέτειλε η εικόνα σου

Έπλασα τους ανθρώπους

Έπλασα τους ανθρώπους χωρίς λόγια
και με τη σιωπή τους, κέρωσα τον χρόνο,
όταν καμιά κουβέντα
δεν μπορούσε να σώσει τις περιστάσεις.

Σε μια αθόρυβη ανακατάταξη, χωρίς τείχη,
όλα πήραν το σχήμα μιας βαθιάς αποδοχής.

Ρέθεμνος πως απόδωκες

Εσβήσαν απ’ το Ρέθεμνος

οι όμορφοί του τρόποι

από ντε-νε χαθήκανε

οι παλαιοί αθρώποι.

Ο Δημοσθένης

Στους πρεσβευτές τους προς το Φίλιππο

όρισαν πρώτο ομιλητή οι Αθηναίοι

- ποιον άλλον ; -

το Ρήτορά τους Δημοσθένη,

που ηλέκτριζε το Δήμο με το σθένος του

και τις αντιφιλιππικές δημηγορίες του.

Ένα άγνωστο ποίημα του Γιώργη Καλομενόπουλου

Ερευνώντας παλιές εφημερίδες του Ρεθύμνου της περιόδου του Μεσοπολέμου έπεσα πάνω σε ένα ποίημα του 1923 του Γιώργη Καλομενόπουλου που δεν συμπεριλαμβάνεται στην έκδοση του 1964. πρόκειται για ποίημα αφιερωμένο στους επιστρέφοντες αιχμαλώτους της Μικρασιατικής εκστρατείας στο Ρέθυμνο και δημοσιεύτηκε στην «Δημοκρατία» του Ν. Ανδρουλιδάκη στις 28 Απριλίου 1923. Είναι ένα λυρικό ποίημα που με λίγους στίχους λέει όλη την αλήθεια για τον αγώνα στη Μικρασία και την προδοσία. Ο τίτλος είναι : «Όπως μας έρχονται» και δημοσιεύεται μαζί με ένα ποίημα του Γιώργη Γεωρβασάκη με τίτλο «Ο Γυρισμός». Και τα δύο ποιήματα αυτά συνοδεύονται από δύο φωτογραφίες αιχμαλώτων. Παραθέτομε τη φωτογραφία της εφημερίδας με τα εν λόγω ποιήματα.

Γιώργη Καλομενόπουλου, Όπως μας έρχονται

Τα δίχτυα

Ρίχνω τα δίχτυα μου
στην ακύμαντη θάλασσα .
Μόλις στην άκρη αφρισμένη
Να συλλέξω φύκια και κοχύλια
Βότσαλα πολύχρωμα
Φαγωμένα απ’ το αλάτι και τον καιρό

Ποιητική αδεία

Κρύβομαι

πίσω από ποιητική αδεία

και γράφω στίχους

σε ύφος  ασυνάρτητο,

δεν ζω με τάξη,

ο στίχος μου δεν ξέρει

ομοιοκαταληξία.