Γάζα

(Με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Αλληλεγγύης προς τον Παλαιστινιακό Λαό,29 Νοεμβρίου)

Παντού ερείπια που αχνίζουν!

Σ’ ένα χαντάκι διαλυμένο

ένα ποδηλατάκι παιδικό

και δυο παπούτσια!

Τ΄όνομα μου

Θα ‘θελα να-σ’ ακούω να λες τ’ όνομα μου

θα δήλωνε πως υπάρχω για σένα

πως δεν είμαι ξένη

στο σήμερα της ζωής σου.

Δεν ήλθες

Πέτρα από νυχτερινό θειάφι

στο πέλμα της σελήνης πού  δραπετεύει.

Δεν ήλθες.

Τίποτα για την υστεροφημία ενός θανάτου

καμωμένου από απίστευτες λεπτομέρειες

Κάτι να γράψει

Τα αγαπούσε τα βιβλία.

Και τότε που ήταν νέος

και πάλι αργότερα

στα χρόνια τα επαγγελματικά,

όσο μπορούσε διάβαζε διάφορα·

λογοτεχνία και ποίηση κυρίως

μα κι ό,τι με την τέχνη συναφές

Ένας ακόμη Ρεθεμνιώτης ποιητής

Καμιά άλλη εποχή δεν ενέπνευσε τους ποιητές του κόσμου όσο το φθινόπωρο. Είναι η εποχή των ποιητών. Γι’ αυτό είχε τέτοια απρόσμενη επιτυχία εκείνη η φθινοπωρινή βραδιά η αφιερωμένη στην Ποίηση.

- Μα εκεί μακριά, στο κέντρο του Μυλοποτάμου;

- Ναι, ακριβώς εκεί, στο κέντρο του Μυλοποτάμου.

- Μα ποια είναι η Πετραδού;

Ο εφιάλτης

Μοιάζουν οι κλόουν, όλοι τους πάρα πολύ…

Μ’ αυτά τα μάτια, τα μεγάλα, τα θλιμμένα…

Κι όμως γελάνε, λες και μέσα στην ψυχή…

Έχουν μεγάλα μυστικά, καλά κρυμμένα…

Αυτάρκεια

Μυρίζω το σώμα μου
Κι οι πόροι μου σαν σταγόνες
Αναδίδουν τη δική σου μυρωδιά.
Δε σε χρειάζομαι πια.
Σ αφομοίωσα μέσα στην αναπνοή μου.
Ανέτειλε η εικόνα σου

Έπλασα τους ανθρώπους

Έπλασα τους ανθρώπους χωρίς λόγια
και με τη σιωπή τους, κέρωσα τον χρόνο,
όταν καμιά κουβέντα
δεν μπορούσε να σώσει τις περιστάσεις.

Σε μια αθόρυβη ανακατάταξη, χωρίς τείχη,
όλα πήραν το σχήμα μιας βαθιάς αποδοχής.

Ρέθεμνος πως απόδωκες

Εσβήσαν απ’ το Ρέθεμνος

οι όμορφοί του τρόποι

από ντε-νε χαθήκανε

οι παλαιοί αθρώποι.

Ο Δημοσθένης

Στους πρεσβευτές τους προς το Φίλιππο

όρισαν πρώτο ομιλητή οι Αθηναίοι

- ποιον άλλον ; -

το Ρήτορά τους Δημοσθένη,

που ηλέκτριζε το Δήμο με το σθένος του

και τις αντιφιλιππικές δημηγορίες του.