Άγονη γραμμή

3 Μαρτίου 2008

Οι Ρεθεμνιώτες πρεφαδόροι

Filed under: Σκαρσούλης Μανόλης — Άγονη Γραμμή @ 12:12 πμ
Ναυαγός της ξηράς των «Πόρτων» και της «Καλντέρας» των εύγονων γραμμών του Αιγαίου, περνώ τον καιρό μου πρεφίζοντας οτο σαλόνι του παποριού της Άγονης γραμμής του Ρεθεμνου. Ένα λεφτό το καπίκι
και παίζει ττρώτος αυτός που έχει το εφτά καρρό.
– Μια καπικάδα ειν αυτή, παίχτην κι αν θα την χάσεις,
κέρδισες την αγάπη σου.
Καλό ταξίδι.

Πάσο, πάσο, και πάσο. Ε! να τσι παίξουμε να δούμε ποιος έχει δίκιο. Δεν έχω παραπάνω από τρεις χάρτες και μου φορτώνουνε έξε. Η μόνη αβάντα στο «παίξιμο των χαρτών» είναι τα καπίκια, γι’ αυτό προτιμούν πολλοί το πάσο, παρά ν’αγοράσουν και να πληρώσουν και καπίκια.

Όπως ήδη θα τόχετε καταλάβει, παίζουμε πρέφα, όπως επίσης πως είμαστε κι ατζαμήδες. Πρεφαδόρου να του φορτώσουν τσι χάρτες «στο πάσο» δεν υπάρχει περίπτωση. Οι πρεφαδόροι του γλυκού νερού μαζεύουν τα φύλλα στα τρία πάσο, όμως οι Ρεθεμνιώτες παλεύουν για το δίκιο τους, μέχρις εσχάτων.

Η αγορά για «πολλές» είναι πολύ διπλωματική και αφήνει τους άλλους να αποφασίσουν για σένα, αλλά και να πάρουν τα σκάρτα με το πλεονέκτημα, ότι δεν έχουν φανερώσει το χρώμα του φύλλου τους, κι ένας αιφνιδιασμός μπορεί ν’ αποφέρει και κάσα και καπίκια, ακόμα και στα «μικρά φύλλα».

Πρώτα (μπαστούνια), Δεύτερα (σπαθιά), τρίτα (καρά), τέταρτα (κούπες). Αφαιρείς αντιστοίχως 2,3,4,5, κάσα και πληρώνεις σε καπίκια τις χάρτες που σου έκαναν.
Η υποχρέωση στα μικρά είναι να κάνεις έξε χάρτες. Αν κάνεις λιγότερες πληρώνεις τα μαλλιά τση κεφαλής σου. Αλλά και οι συμπαίχτες σου αν δεν κάνουν τε’σσερις χάρτες, δεν κάθουνται καλά, στις δυο πληρώνουν κάσα – καπίκια. Ο τζογαδόρος στις πέντε χάρτες απλά μπαίνει μέσα, στις τέσσερις μπαίνει δυο φορε’ς ή αλλιώς «σολάρει». Εδώ πληρώνει διπλά τα καπίκια και βάνει διπλή κάσα. Π.χ. Μια σολάρα στις κούπες έχει τις εξής συνέπειες, για τέσσερις χαρτές: 10 κάσα 60 καπίκια. Πολύ μεγάλη ζημιά.

Από το πέρασμα των μικρών στην εφτάρα, μεσολαβεί μια ουδέτερη και άχρωμη περιοχή, όπου την δύναμη την έχουν τα μεγάλα χαρτιά όλων σχεδόν των χρωμάτων. Άσσοι, ρηγάδες, ντάμες έχουν την τιμητική τους. Οι άσσοι βέβαια και στους μικρούς τζόγους και στσι μεγάλους, ειδικά όντε μονομεριάσουν, δίνουν την νίκη χωρίς μάχη. Όταν ακούσεις, εφτά μπαστούνια και τέσσερις άσσους, πρέπει σαν καλός πολεμιστής να οπισθοχωρήσεις συντεταγμένα, και να διατηρήσεις αλώβητες τις δυνάμεις σου.

Με λίγα λόγια προ υπερτερών δυνάμεων, πρέπει να σούρχεται στον νου, ο Μαύρος Καβαλλάρης στην Μικρά Ασία, και να πράττεις ανάλογα.

‘Εξε μπάζες λοιπόν και αχρωμάτιστα είναι η αγορά. Αν παίζεις φυσικά πρώτος, γιατί αν δεν παίζεις πρώτος μπορεί να πατώσεις αν δεν έχεις γερούς εκπροσώπους απούλα τα χρώματα. Πριν μπούμε στην εφτάρα, να πούμε δυο λόγια για «τα ατού» που με το χρώμα τους, βάνουν κάτω ούλα τα χαρτιά και το εφτάρι δέρνει τον Άσσο. Έχεις δέκα φύλλα κι όπως τα βλέπεις ούτε κλαίνε ούτε γελούνε, παίρνεις τα σκάρτα και μονομεριάς 5-6 φύλλα από το ίδιο χρώμα. Ξεσκαρτάρεις και ανακοινώνεις το χρώμα που θα έχουν με τα ατού. – Εφτά μπαστούνια κι άνθρωποι μέσα. Τότε μόνο το λιμομπάστουνο που κρατεί ο ορτάκης σου μπορεί να τσακίσει ένα ολόκληρο άσσο, και σα φυσικά να μπεις μέσα. Δηλαδή ατού είναι όλα τα φύλλα, με το ίδιο χρώμα ανεξάρτητα ποιοι τα κρατούν. Δεν είναι λίγες οι φορές, που με κατάλληλες παιξές, ξεδοντιάζεται ο τζογαδόρος και πάει σούμπιτος μέσα. Συμπερασματικά τα ατού είναι η πρώτη δύναμη του παίχτη, χωρίς να πηγαίνει πίσω και η τέχνη. Φυσικά αν σε θέλει το χαρτί, όσο ατζαμής κι αν είσαι, μπορείς να κερδίσεις αχτύπητους πρεφαδόρους.

Εφτά πρώτα, ναι – Εφτά δεύτερα, ναι – Εφτά τρίτα, ναι και Εφτά κούπες ! Πάσο. Καμιά φορά το καλό χαρτί και το κυνηγητό σ’ ανεβάζει στην οχτάρα. Αν δεν την έχεις από χέρι και στηρίζεσαι στο σκάρτο, μαύρη ‘ναι η νύχτα στα βουνά, μαύρη και στα λαγκάδια. Η εφτάρα αποτελεί το 60% των πρεφικών αγορών και σ’ αυτές δοκιμάζονται συνήθως οι ικανότητες των πεζοπόρων τμημάτων και των ιχνηλατών, στον μιλημένο ή τον αμίλητο τζόγο.

Ο μιλημένος τζόγος έχει ξεκινήσει από χαμηλά, συμμετέχουν όλοι οι παίχτες, και μέχρι να κατακυρωθεί γνωρίζουν όλοι λίγο-πολύ τα χαρτιά του άλλου, και φυσικά του αγοραστή, όσο και να μπλοφάρει. Όταν ο δεξιός του αγοραστή αποφασίσει να παίξει, συνήθως έχει ατού, και προβλέπει ότι και ο άλλος που δήλωσε πάσο, έχει κάποια φύλλα που του λείπουν που μπορεί να του χρειάζουνται. Του ανακοινώνει προφορικά χωρίς έγγραφη επίδοση, ότι τον παίρνει μαζί του, να παίξουνε δηλαδή από κοινού, με την ρητή δήλωση δεν έχει να πάθει τίποτα. Ο κίνδυνος είναι μόνο γι’ αυτόν.Εδώ ο νόμος της πρέφας είναι ξεκάθαρος.

  1. Όταν σου προταθείνα παίξεις, δεν έχεις το δικαίωμα ν’ αρνηθείς.
  2. Η άμεση ωφέλεια από την δική σου συμμετοχή πηγαίνει αποκλειστικά
    στον προτείνοντα.
  3. Οι οποιεσδήποτε αβαρίες ή απώλειες αφορούν και πάλι τον προτείνοντα.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία που μαζευτήκανε στον νομό Ρεθύμνης, στις μιλημένες εφτάρες υπάρχουν μεγάλα ποσοστά αποτυχίας. Σε 335 μιλημένες εφτάρες.

Ο Αγοραστής μπήκε μια φορά μέσα 173 φορές 51,64%

Ο Αγοραστής μπήκε δυο φορές μέσα 44 φορές 13,13%

                                                                ______________  

                                                               217 φορές 64,77%

Δηλαδή έπαιρνε μόνο τα 35 παιγνίδια στα 100.
Αντίθετα οι ορτάκηδες στις 118 παιξές που κέρδισε ο αγοραστής
Απείχαν                                           44 φορές 37%
Συμμετείχε ο ένας                          28 φορές 24%
Συμμετείχαν και δυο                     21 φορές 18%
Μπήκε μέσα ο ένας – μια φορά    17 φορές 14%
Μπήκε μέσα ο ένας δυο φορές        3 φορές 2,5%
Μπήκαν μέσα κι οι δυό μια φορά  4 φορές 3,5%
Μπήκαν μέσα κι οι δυο δυο φορές 1 φορά 1 %
118 φορές 100%

Ο αμίλητος τζόγος ει’ναι κίνδυνος – θάνατος. Φέρει το σήμα των υποσταθμών της ΔΕΗ με τον κεραυνό, που προειδοποιεί και συνιστά. Να μη σιμώσεις καθόλου! Αν δεν έχεις δυο χάρτες απ ατού, μη σε ξεγελούν οι δυο άσσοι των χαρτιών σου. Μπορείνα τους βάλεις εκεί που ξέρεις, και να γράψεις και κάσα και καπίκια.

Για να πει ο άλλος εφτά κούπες χωρίς ζόρισμα, 90% τις έχει αλλά υπάρχει κι ένα ποσοστό γύρω στο 40% να έχει παραπάνω χαρτές. Το 10% που έχει 5-6 χάρτες και τις κάνει εφτά, είναι το ρίσκο του πρέφα- δόρου, που περιμένει την στραβή παιξά, σαν τον κυνηγό στο τόπωμα. Έτσι και του βγάλουν μια χαρτέ, μπορείνα μπουν και μέσα.

Στατιστικά στοιχεία του αμίλητου τζόγου δεν διαθέτει η «Πρεφική Ομοσπονδία» καθόσον από μελέτη του Δήμου Κουρητών επί Δημαρχίας του Αριστείδη Σταυρακάκη, στους ετήσιους διαγωνισμούς πρέφας στο Δημαρχιακό Διαμέρισμα Πετροχωρίου τα ποσοστά επιτυχίας του αμίλητου τζόγου είναι σταθερά άνω του 80-90%.

Στο Ρέθεμνος οι μπάζες ή τα αχρωμάτιστα, σταματούν στις έξε χαρτές.

Αλλού τις αποχρωματίζουν όλες και κάνουν ευκολότερο το παιχνίδι. Αλλο εφτά μπάζες, άλλο εφτά μπαστουνιά. Καμμιά σύγκριση. Εδώ το κουμάντο το κάνουνε τα θεωρητικά χαρτιά, αλλά απαξιώνουν τα ατού, δηλαδή την τέχνη της πρέφας.

Το χειρότερο πράμα σε όλους τους τζόγους, αλλά κυρίως στην εφτάρα, είναι η διφυλλία, η οποία απαντάται σε ποσοστό άνω του 50%. Στις περιπτώσεις του μιλημένου τζόγου, σου χρειάζεται η βοήθεια του ορτάκη ν’απαντά το χρώμα που σου λείπει. Αν δεν είναι «τσολπάς» δηλαδή ατζαμής και ε’χει καταλάβει γιατί τον πήρες, και δεν έχει ο άλλος τουλάχιστον πέντε ατού, τα πράγματα είναι δύσκολα.

Οι μεγάλοι τζόγοι με εξασφαλισμένες χάρτες, οχτάρες, εννιάρες, χτυπητές δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον, στην παρέα ή τον γύρο του τραπεζιού. Είναι μονότονοι και ανιαροί. Απλά βγαίνουν στ’ άψε – σβύσε οι τζογαδόροι, και ξανοίγουν κι αυτοί μετά τσ’ άλλους δυο, να τσακοπετεινιάζουνται. Πρέφα πάντως δεν παίζουν. Αυτός που κερδίζει στους δυο είναι ο πιο καπάτσος και ρισκαδόρος. Μπορεί να κάνει τζόγο, χωρίς ατού. Να του λείπουνε δηλαδή ούλα…. Βασικά το πρόβλημα είναι επικοινωνιακό. Επιβάλλεσαι στον αντίπαλο σου κερδίζοντας τις εντυπώσεις των παρισταμένων, όπως ακριβώς ασκείται η σύγχρονη πολιτική.

Η πρέφα παίζεται με εξέδρα, με θεατές και επί της ουσίας παίζεις γι’ αυτούς, όπου ε’χουν καλύτερη γνώμη από σένα, αφού βλέπουν και τα χαρτιά των άλλων. Η στραβή παιξά, μπορείνα σε γραντίσει, αλλά το χειρότερο είναι, ότι χάνεις την εχτίμηση του περίγυρου, η οποία μετρά πολλές φορές και πέρα από το τραπέζι του καφενείου. Ο πρεφαδόρος που χάνει από κάπου, θα χάνει σε όλα του, εκτός κι αν βουλώσει την τρύπα στην κεφαλή, που ξεφυσά.

Αφησα για τελευταία αναφορά «την Μιζέρια». Είναι το δυσκολότερο παιχνίδι της πρέφας «ο αρνητικός τζόγος» που λένε. Όλοι οι τζόγοι για να βγουν θένε χαρτές. η Μιζέρια δεν θέλει ούτε μια.

Η Μιζέρια για να παιχτεί θέλει καταρχήν πρεφαδόρους μ’ αρχίδια. Αν δεν έχεις και μάλιστα σαν του κάπρου, είναι προτιμότερο να δηλώσεις ήττα και να βάλεις την ουρά στα σκέλια σου. Απαιτεί να γνωρίζεις, και τα 32 φύλλα της πρέφας απόξω κι ανακατωτά και να μαντεύεις ακόμα και τα σκάρτα.

Με σωστή μελέτη των φύλλων σου, όσο κι αν δεν πιάνουν χαρτέ, πρέπει να σταθμίσεις και να εκτιμήσεις τις απρόβλεπτες καταστάσεις. Όταν φοβάσαι μόνο ένα φύλλο ή δεν το φοβάσαι, παίρνεις την πρωτοβουλία και ανακοινώνεις.

– Έχει κανείς χτυπητή; Όχι.

Τότε πετάτε φύλλο, δηλαδή της Μιζέριας. Αν είσαι υπερ-σίγουρος ότι δεν πιάνεις χαρτέ δείχνεις τα χαρτιά σου και οι άλλοι παίζουν ανάλογα, για να σου φορτώσουν την χαρτέ, αν φορτώνεται. Στην κρυφή αφαιρείς 10 κάσα, στην φανερή 20. Κάθε χαρτέ που πιάνεις στην κρυφή γράφεις 10 κάσα, κάθε χαρτέ που πιάνεις στην φανερή 20 κάσα.

• Ορισμένοι κανόνες – νόμοι της πρέφας προς γνώση και συμμόρφωση:

  1. Απέναντι στον τζογαδόρο οι παίχτες παίζουν με κοινό συμφέρον να τον
    βάλουν μέσα. Αν ο ένας από τους δυο του κάνει πλάτες, τιμωρείται με αποβολή 2-3 μηνών.
  2. Όποιος βγάλει χαρτέ στον τζογαδόρο που τον έχει δεξιά του, τιμωρείται με αποβολή για ένα μήνα, ενώ αν του βγάλει ο ακρημνιός αποβάλλεται για 20 μέρες.
  3. Όλες οι ντάμες δέρνουνται πλην της ατού. Όποιος δείρει την ατού, βλέπει κόκκινη κάρτα και τιμωρείται με 10 αγωνιστικές.
  4. Ποτέ δεν ξεραίνουμε τα γερά φύλλα. Αν πέσει άσσος ξερός και αποστερήσουμε χαρτέ, εμπίπτουμε στην πρώτη περίπτωση και διωκόμεθα με την κατηγορία ότι συνειδητά βοηθάμε τον τζογαδόρο να βγει.
  5. Δεν υπάρχει περίπτωση υπαναχώρησης αν δε σου ταιριάζουν τα σκάρτα.
    Δεν υπάρχει καμμιά δυνατότητα να πληρώσεις χωρίς να παίξεις κι αν ακόμα με το παιχνίδι πληρώσεις λιγότερα.
  6. Στην περίπτωση που χάσεις θα πληρώσεις τα κεράσματα, κι αν ακόμα
    εξαφανιστείς προτού σφυρίξει ο διαιτητής. Ο καφετζής θα στείλει τον λογαριασμό στο Δημόσιο Ταμείο.
  7. Ματιές, νοήματα, κουνήματα, σκουντήματα, πατήματα, κατά την διάρκεια του παιχνιδιού, μπορεί να οδηγήσουν στην διακοπή του και να κεράσει
    τους καφέδες αυτός που είναι νευρικός.
  8. Αυτός που γράφει τον Λογαριασμό της πρέφας, πρέπει να έχει Λευκό Ποινικό Μητρώο. Αν σκόπιμα επωφελήθηκε από το γράψιμο, του αφαιρείται το κοντύλι και αποβάλλεται, πληρώνοντας τα ποτά. Εγώ πάντως όταν έγραφα δεν υπήρχε περίπτωση να μην κερδίσω και τους το ε’λεγα. Λογιστής και χάσω, αυτό δεν γίνεται; Το ξέρανε λοιπόν και το καλμπουρίζαμε όλοι μαζί…
Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: