Άγονη γραμμή

18 Μαρτίου 2008

Το υφαντό- παραμύθι για μεγάλους

Filed under: Πετρακάκη Αθηνά — Άγονη Γραμμή @ 10:29 μμ

Σιγά – σιγά άρχισε να σουρουπώνει. Ο καυτός αυγουστιάτικος ήλιος έφευγε, μάζευε μία-μία τις αχτίδες του για να δώσει τη θέση του στο νυχτερινό του φίλο, το φεγγάρι που εκείνη τη βραδιά ξεπρόβαλλε ολόκληρο.

Ολόκληρο σαν μια φλογισμένη σφαίρα που γελάει και κλαίει συγχρόνως. Ολοστρόγγυλο σα τη βασιλόπιτα στο σπίτι της κυρά-Μαρούλης που καιρό τώρα είχε συντροφιά μια λάμπα και μια μαγκούρα. Όμορφη η συντροφιά της λάμπας, τη κοίταζε τα βράδια να σιγοκαίει και να χορεύει φωτίζοντας το δωμάτιο και όσο τη κοίταγε, τόσο ώρες και φορές της φαινότανε πως όλο και μεγάλωνε και Θεέ μου, θαύματα που γινότανε μέσα στη φωτιά…

Έβλεπε τον εαυτό της ασπροντυμένο να γελά, λες και καθρέφτιζε το μυαλό της πάνω στη φωτιά της λάμπας. Σαν να ξεσήκωνε και ένωνε μία- μία τις κλωστές της ζωής της. Έπιανε πρώτα τις άσπρες εκείνες που της θύμιζαν τα παιδικά της χρόνια κι ύστερα τις κόκκινες που ήταν γεμάτες αγάπη κι ύστερα τις μπλε και τις κίτρινες…

Κι όλα αυτά η γριά-Μαρούλη τα ΄βλεπε να γίνονται αληθινά και να χορεύουν γύρω της στο δωμάτιο. Όλα εκείνα τα όμορφα πράγματα που είχε δει μα και άλλα τόσα που έπλεκε με τις κλωστές του μυαλού της και ας μην τα είχε δει ποτές…

Κι ύστερα ήρθαν οι μαύρες κλωστές κι το πρόσωπό της ζάρωσε πιότερο και προσπαθούσε να τις βγάλει από το υφαντό που με τόσο ωραία χρώματα είχε φτιαγμένο. Μα αυτές, τίποτα, ήρθαν κι ράψανε και μαυρίσανε το πανί και η γρια Μαρούλη δεν ήθελε πια να κοιτά μα μήτε να θυμάται… Τίποτα δεν ήθελε πια παρά να τανε μπορετό να φύγει η φωτιά από τα μάτια της, να σβήσει η λάμπα.

Σήκωσε τη μαγκούρα που την είχε σύντροφο τώρα πια και που χωρίς αυτήν, κομμάτια θα την είχαν κάνει τα σκυλιά στο δρόμο, και προσπαθούσε να διώξει τις εικόνες με τις μαύρες κλωστές. Και δώστου να κουνά τη μαγκούρα μια δεξιά και μια αριστερά. Και της φάνηκε πως φοβήθηκαν, πως ζάρωσαν και έφυγαν από μπροστά της. Και ήρθε η φωτιά και μίκρυνε και έγινε πάλι μια μικρή φλογίτσα που φώτιζε το δωμάτιο. Πήρε τη μαγκούρα και την αγκάλιασε.

«Τα καταφέραμε πάλι απόψε καλή μου» της έλεγε. «Δεν θα ξανάρθουν ποτέ, δεν θα ξανάρθουν…» Σηκώθηκε αργά και ακούμπησε πάνω στη μοναδική της φίλη που της έμοιαζε.

Από τα χρόνια και το βάρος της γριάς Μαρούλης είχε καμπουριάσει και εκείνη και είχε γίνει ίδια με τη γριά. Προχώρησε στο δωμάτιο και έπιασε το μαχαίρι που ήταν κοντά στη βασιλόπιτα- τα χέρια της γέμισαν σκόνη και μύγες- το ξανά τοποθέτησε όμορφα όμορφα δίπλα στην ολόξερη πια πίτα και σύρθηκε μέχρι τη πόρτα.

Πίσσα σκοτάδι έξω, κανείς δε φαινόταν, γύρισε, ξανά κάθισε στο σκαμνάκι της και άρχισε να μιλά στη μαγκούρα της – και της μίλαγε σαν να ήταν άνθρωπος. «Τι νομίζεις πως δεν θα ΄ρθει; Θα ΄ρθει σου λέω….Αργεί μα πάντα έρχεται, πάντα!» και συνέχισε: «Θα ‘ρθει και θα κόψει και τη πίτα σε πολλά κομμάτια και θα σου κόψει και εσένα και θα πει: ένα του Χριστού, ένα του σπιτιού, ένα της μάνας και ένα της μαγκούρας…».

Σταμάτησε, σκέφτηκε, ξανακοίταξε τη φλόγα. «Ψέματα, σου λέω, λένε» είπε πάλι, «εμένα να πιστεύεις». Και τότε ακριβώς, συνέβη το πιο απίστευτο, της φάνηκε πως η μαγκούρα τη κοίταζε κι όσο τη κοίταζε τόσο της φαινότανε πως άκουγε και τη φωνή της.

«Δεν θα ΄ρθει…. Δε θα ΄ρθει σου λέω, ο γιος σου πέθανε…».

Η γριά Μαρούλη έσπρωξε πίσω τη μαγκούρα. «Πάψε ψεύτρα, ο γιος μου είναι στο δρόμο κι όπου να ‘ναι θα φανεί. Θα ‘ρθει και θα κόψει τη βασιλόπιτα, το ξέρει πως τον περιμένω…. και θα ‘ρθει, τ’ ακούς;».

Την έσπρωξε ακόμα πιο μακρυά και γύρισε και κοίταξε τη λάμπα, η φλόγα άρχισε πάλι να μεγαλώνει και η γρια Μαρούλη ήτανε έτοιμη πάλι να αρχίσει να υφαίνει. Πρώτα με τις άσπρες κλωστές κι ύστερα με τις κόκκινες…

Τα αυγουστιάτικο φεγγάρι έφεγγε ολοστρόγγυλο καθώς πέρναγε και φώτιζε το παράθυρο της κυρά-Μαρούλης όλους αυτούς τους μήνες της αναμονής.

Σε λίγο θα ‘δινε πάλι τη θέση του στον ήλιο που θα ‘βγαινε ολόλαμπρος για να φωτίσει όσες από τις ψυχές δεν ήταν βυθισμένες μόνιμα στο σκοτάδι…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: