Άγονη γραμμή

15 Απριλίου 2008

Εαρινή παραφωνία

Filed under: Στυλιανουδάκη Στέλλα — Άγονη Γραμμή @ 9:16 μμ

Φέτος η άνοιξη ήρθε νωρίς. Tα κρύα του Φλεβάρη διαδέχτηκαν οι νοτιάδες του Μάρτη. Η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε, η ζωή ξύπνησε, οι χυμοί κυκλοφόρησαν. Ο κήπος μας φούντωσε με μιας. Η κληματαριά πέταξε τα πρώτα μεταξωτά της φυλλαράκια. Οι φρεσκοκλαδεμένες τριανταφυλλιές ντύθηκαν γρήγορα-γρήγορα την πρασινάδα τους. Τις μιμήθηκαν και τα άλλα καλλωπιστικά. Μέσα σε μια βδομάδα η αυλή μας άλλαξε όψη. Τα πουλάκια το κατάλαβαν αμέσως και άρχισαν τα ερωτικά τους ζευγαρώματα, αλλά και το ψάξιμο για την καινούργια τους στέγη.

Κάθε χρόνο, η πυκνή βουκαμβίλια και η φουντωτή σεφλέρα προσφέρουν απλόχερα τα απόκρυφά τους σημεία για στέγη στα καλόβολα σπουργιτάκια. Τα πιο μεγάλα πουλιά, όμως, κοτσύφια και περιστέρια, διστάζουν να φτιάξουν φωλιές στα φυτά του κήπου μας. Φοβούνται, φαίνεται, τη φασαρία του δρόμου και την έντονη ανθρώπινη παρουσία. Από την άλλη, το χαμηλό τους ύψος δεν τους εξασφαλίζει σιγουριά. Προτιμούν τα δέντρα του παραδίπλα σπιτιού που είναι ακατοίκητο και έχει ησυχία.

Φέτος, όμως, συνέβη κάτι πρωτοφανές. Ένα ζευγάρι περιστεράκια διάλεξαν να στήσουν τη φωλιά τους ανάμεσα στα λογχωτά και άχαρα φύλλα του μοναδικού πανύψηλου φυτού του κήπου, της λατάνιας.Είναι εκείνο το τροπικό φοινικοειδές, που στα ανθοπωλεία το λένε «γιούκας» και θεωρείται καλλωπιστικό. Τώρα, γιατί θεωρούμε καλλωπιστικό ένα φυτό που είναι γεμάτο επικίνδυνα αγκάθια και που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύεις να τρυπηθείς ή, το χειρότερο, να χάσεις το μάτι σου, έχει την εξήγησή του: «Το ρόδο κι ο όμορφος αθός γεννιέται μεσ’ στ’ αγκάθι», καθώς λέει και ο ποιητής μας. Έτσι και η λατάνια ή γιούκας, κάθε καλοκαίρι βγάζει στη κορφή της ένα πανέμορφο κάτασπρο άνθος, πολύτιμο διάδημα, που είναι από μόνο του ένα τεράστιο μπουκέτο και διατηρεί τη φρεσκάδα του για αρκετό καιρό. Aυτό το φυτό το είχαμε πριν από αρκετά χρόνια σε μια γλάστρα. Επειδή όμως μεγάλωσε πολύ, το φυτέψαμε στον κήπο. Εκεί, βρήκε κατάλληλο έδαφος, αναπτύχθηκε γρήγορα, ψήλωσε, διακλαδώθηκε και ο κορμός του χόντρυνε τόσο, που τώρα είναι δύσκολο να το ξεριζώσομε, μολονότι το σκεφτόμαστε.

Σ’ αυτό, λοιπόν, το φυτό, που με την πρώτη ματιά μοιάζει απωθητικό και αφιλόξενο, διάλεξαν τα πιτσουνάκια μας να στήσουν τη φωλιά τους. Eκείνος, γεροδεμένος, αρρενωπός και μεγαλοπρεπής, με ένα διακριτικό λοφίο στο κεφάλι. Εκείνη, κομψή, χαριτωμένη και παιχνιδιάρα. Στην αρχή τα έβλεπα να ερωτοτροπούν, αλλά δεν πίστευα ότι είχαν σκοπό να στεγάσουν τον καρπό του έρωτά τους σ’ ένα τόσο άβολο και επικίνδυνο μέρος. Φαίνεται πως γελάστηκα. Τις επόμενες μέρες, άρχισαν να μαζεύουν ξερά χόρτα και να τα συγκεντρώνουν στις μασχάλες των λογχωτών φύλλων. Βιαζόντουσαν πολύ και δούλευαν εντατικά. Σε δυο μέρες η φωλιά ήταν έτοιμη. Έμοιαζε, όμως, πολύ πρόχειρη και κακοφτιαγμένη.

Ο Γιαννάκης και η Μαρία τα αντιλήφθηκαν από τη βεράντα τους, καθώς το φυτό είναι ψηλό και φτάνει μέχρι το μπαλκόνι τους. Στην αρχή θέλησαν να τα τρομάξουν, αλλά ο παππούς τούς εξήγησε πως ετοιμάζονται να γεννήσουν αυγά και να κάμουν παιδάκια και πρέπει όχι μόνο να μην τα πειράζομε, αλλά να προσέχομε μην τα πλησιάσει καμιά γάτα. Τα παιδιά πείστηκαν, κι έτσι, αυτά από το μπαλκόνι κι εγώ από το ισόγειο, παρακολουθούσαμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη. Η Μαρία, μάλιστα, εντυπωσιασμένη από τις πρωτόγνωρες γι’ αυτήν εμπειρίες, απαθανάτισε την εικόνα με τη φωτογραφική της μηχανή.
Ένα πρωί, τα παιδιά είδαν στη φωλιά δύο αυγουλάκια και πέταξαν από τη χαρά τους. Κατέβηκαν τρέχοντας να μου το αναγγείλουν και συμφωνήσαμε να κάνομε ησυχία, να μην τα φοβίσομε. Απλά να τα παρακολουθούμε από μακριά.

Τα παιδιά κατέγραφαν καθημερινά τις κινήσεις των περιστεριών κι έκαναν τα σχόλιά τους: Δεν έμεναν ποτέ και οι δύο γονείς στη φωλιά. Όσο κλωσούσε τα αυγά η περιστέρα, ο πατέρας έψαχνε για τροφή. Μόλις χόρταινε, γύριζε στη φωλιά, καθότανε αυτός στα αυγά και έφευγε η μητέρα για ν’ αναζητήσει κι αυτή την τροφή της. Έτσι γινόταν επί μια βδομάδα.

Ξαφνικά, φύσηξε δυνατός νοτιάς. Το γιούκας κουνιόταν επικίνδυνα. Είχαμε μεγάλη αγωνία, μήπως ξεκολλήσει η φωλιά και πέσουν τα αυγά κάτω. Οι γονείς, όλη την ημέρα έμεναν και οι δύο μαζί στη φωλιά τους. Από ένστικτο καταλάβαιναν, φαίνεται, τον κίνδυνο και ήταν σε επιφυλακή. Ο Γιαννάκης είπε ότι, ίσως, ήθελαν με το βάρος τους να εμποδίσουν τον αέρα να πάρει τη φωλιά. Μπορεί να είχε και δίκιο. Πάντως το ένστικτό τους δεν τα άφηνε να απομακρυνθούν.

Δεν κατάφεραν, όμως, να αποτρέψουν το μοιραίο. Το ένα αυγουλάκι κύλησε έξω από τη φωλιά και το πρωί το είδαμε στη μασχάλη του από κάτω φύλλου. Δυστυχώς, τα περιστέρια δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι για να μεταφέρουν το πεσμένο αυγό ξανά μέσα στη φωλιά. Οι δυνατότητές τους δεν προχωρούν πέρα απ’ το ένστικτο. Κι εμείς, όμως, αδυνατούσαμε να τα βοηθήσομε, γιατί μας το απαγόρευε το ύψος και τα αγκάθια του φοινικοειδούς. Άλλωστε η ζημιά είχε γίνει. Μόλις διακοπεί η επώαση, το πουλάκι που είναι μέσα στο αυγό πεθαίνει.

Τόσο τα παιδιά, όσο κι εγώ αγωνιούσαμε για τη συνέχεια. Άραγε, θα εξακολουθήσουν να κλωσούν το ένα αυγό, μέχρι να εκκολαφθεί ο νεοσσός ή θα το εγκαταλείψουν και θα φύγουν; Ή μήπως ο αέρας θα το παρασύρει κι αυτό μακριά από τη φωλιά;

Δυστυχώς, συνέβη το τελευταίο. Η φωλιά ορφάνεψε εντελώς. Τα περιστεράκια σαστισμένα φτερούγιζαν μερικές μέρες γύρω από τη λατάνια και ύστερα εξαφανίστηκαν. Ποιος ξέρει τι οδηγίες τους είχε δώσει το ένστικτό τους!…

Εδώ θυμήθηκα ένα παλιό κρητικό δίστιχο. Το παραθέτω, έστω και αν δεν ταιριάζει απόλυτα με την περίσταση, αφού η αλληγορία του απευθύνεται στη λογική και το συναίσθημα, δώρα που ο Πλάστης χάρισε, κατ’ αποκλειστικότητα, μόνο στο ανθρώπινο είδος:

«Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά και θα λυγίσει ο κλώνος
και θα σου φύγει το πουλί και θα σου μείνει ο πόνος»

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: