Άγονη γραμμή

30 Απριλίου 2008

Η Πρωτομαγιά και ο «Παππούδαρος»

Filed under: Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 8:04 μμ
Tags:

«To 1889 η Β` Διεθνής στο Παρίσι καθιέρωσε την 1η Μαΐου ως διεθνή εργατική γιορτή σε ανάμνηση της μεγάλης και αιματοβαμμένης απεργίας των εργατικών συνδικάτων στο Σικάγο το 1886 για τη διεκδίκηση του οκτάωρου, με το γνωστό σύνθημα «8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ανάπαυση και μόρφωση, 8 ώρες ύπνος».

Η εργατική Πρωτομαγιά γιορτάστηκε για πρώτη φορά το 1890 στο Παρίσι, όχι μόνο ως ημέρα μνήμης και τιμής αλλά και ως αφετηρία νέων στόχων και διεκδικήσεων.

Με αυτό το περιεχόμενο η Πρωτομαγιά πρωτογιορτάστηκε στη χώρα μας το 1894 (Αθήνα, Στύλοι Ολυμπίου Διός) με βασικό διοργανωτή το Ρεθυμνιώτη Σταύρο Καλλέργη, που μέσα από την εφημερίδα του «Σοσιαλιστής» αγωνιζόταν με πάθος για τα δικαιώματα του «Έθνους των φτωχών πασχόντων εργατών», όπως έγραφε. Κύρια αιτήματα ήταν η καθιέρωση του οκτάωρου, η αργία της Κυριακής, η αναπηρική σύνταξη και η κατάργηση της θανατικής ποινής.

Παράλληλα, βέβαια, η Πρωτομαγιά διατήρησε και το χαραχτήρα που είχε στην Ελλάδα και όλη την Ευρώπη, προτού γίνει «εργατική», ως γιορτή της αναγέννησης της φύσης, ως «τελική νίκη του καλοκαιριού κατά του χειμώνα» και μαζί ως η «κατανίκηση του θανάτου μέσω της ζωής», κατά το λαογράφο Ν. Μέγα, ή ως «γιορτή των λουλουδιών», όπως λέει ο λαός, που καλωσορίζει το Μάιο με έξοδο στην εξοχή και τραγούδια, μαγιάτικα στεφάνια, μαγιόξυλα, σουβλιστά αρνιά και μπόλικο κρασί…»

Εκτός, όμως, από όλα αυτά, που εύκολα βρήκε στο ίντερνετ και στις εγκυκλοπαίδειες, το μικρό γυμνασιόπαιδο συμπεριέλαβε στην έκθεσή του και τα προσωπικά του βιώματα από την Πρωτομαγιά:

« Ο παππούς μου σηκώθηκε πρωί, φόρεσε τα καλά του, έκοψε το πιο ωραίο κόκκινο τριαντάφυλλο από τον κήπο του και πήγε να το καταθέσει στο μνημείο του «Άγνωστου Εργάτη», όπως είπε.

Ο πατέρας μου σηκώθηκε, φόρεσε τα μπλουτζινένια του ρούχα, έκανε μια δυο πρόβες ένα ψήφισμα, με ένα ύφος που μου φάνηκε αστείο, και έφυγε για τη συγκέντρωση της εργατικής Πρωτομαγιάς. Χωρίς γραβάτα(το καθημερινό του εξάρτημα), χωρίς το αυτοκίνητό του, με το λεωφορείο της γραμμής, που ξέρω πόσο το αντιπαθεί.

Και ο θείος μου έφυγε για την ίδια γιορτή. Και οι δύο τους λένε ότι έχουν …αλλεργία με τα πρωτομαγιάτικα λουλούδια. Αλλά ούτε μαζί ξεκίνησαν, ούτε μαζί γύρισαν, ούτε μαζί γιόρτασαν…

Ο άλλος μου θείος, ο μικρότερος, έφυγε να γιορτάσει τη γιορτή των λουλουδιών στην έξοχή. Τον ακολούθησε όλος ο «άμαχος πληθυσμός», ανάμεσά του και εγώ και η μητέρα μου. Αυτόν τον πιάνει αλλεργία, λέει, με την πολυχρωμία των σημαιών. Γι’ αυτό προτιμάει την πολυχρωμία της φύσης (…).

Το βράδυ που σμίξαμε όλοι μας, ο πατέρας μου και ο μεγαλύτερος θείος μου συναγωνίζονταν τίνος κόμματος η συγκέντρωση ήταν καλύτερη. Έτσι κάνουν και όταν συζητούν για ποδόσφαιρο, αυτοκίνητα ή χρηματιστήριο.

-Η καλύτερη συγκέντρωση ήταν στη γιορτή της μάνας Φύσης, τους διέκοψε γελώντας ο μικρότερος θείος μου.

Οι άλλοι δύο συνασπίστηκαν τότε αμέσως κατά του…»λουλουδάτου αποστάτη», που προηγουμένως τους είχε χαραχτηρίσει «αφύσικους».

-Με αυτά τα μυαλά να κοιμάστε! παρατήρησε ο παππούς μου, κουνώντας το κάτασπρο κεφάλι του, με μια γκριμάτσα πολύ εκφραστική.

Τότε όλοι, «φυσικοί» και «αφύσικοι», αστραπιαία συνασπίστηκαν με ένα ειρωνικό χαμόγελο, όχι και τόσο διακριτικό, και ο πατέρας μου τον «μάλωσε»»:

-Γιατί είσαι ακόμη…ξύπνιος πατέρα; Μήπως είναι ώρα να κοιμηθείς;

Τότε ο παππούς μου ξέσπασε:

– Mωρέ εγώ δε θα αργήσω να…κοιμηθώ για τα καλά. Εσείς πότε θα ξυπνήσετε!.. «Φυσικοί» και «αφύσικοι»! Το δίλημμα «γιορτή των εργατών ή γιορτή των λουλουδιών» είναι ψευτοδίλημμα. Μπορούμε να δίνουμε «τα τω Καίσαρι τω Καίσαρι και τα τω Θεώ τω Θεώ»…Παλιά πηγαίναμε όλοι μαζί και πετύχαμε τόσα πράγματα! Τώρα τα χάνουμε ένα ένα!…Εγώ δεν πήγα, βέβαια, σήμερα σε καμιά «γιορτή των εργατών», γιατί με πιάνει αλλεργία με τις χωριστές συγκεντρώσεις. Και ούτε πρόκειται να πάω, αν είμαι καλά, μέχρι να ξαναγίνει η «η γιορτή των συν-εργατών»! Εγώ πήγα στον τάφο ενός πραγματικού συν-αγωνιστή και φίλου μου από το «έθνος των φτωχών εργατών»… Δώσαμε, λεβέντες μου, το παλιό μας σπίτι αντιπαροχή και βολευτήκαμε όλοι, όχι όμως και την ψυχή μας!…Όμως, να ξέρετε, η εργατική Πρωτομαγιά θα αποκτήσει την παλιά δόξα της από τη «γενιά των 600 Ευρώ» και τη γενιά των…μηδέν ευρώ! Αν βέβαια επιζήσει με τα τόσα σκ… που την ταΐζουν! Με τα τόσα σκ…που αναπνέει, βλέπει, ακούει, μαθαίνει! Που τα πτυχία της θα είναι απλά χαρτιά, για να μη πω…χαρτιά υγείας, στα σκλαβοπάζαρα της αγοράς! (Στα τελευταία λόγια του κοίταζε προς εμάς τα εγγόνια του με ένα βλέμμα, που έριξε το δικό μου κάτω στο πάτωμα. Παραλίγο να μου πέσει και το καλό μου κινητό, που είχα τραβήξει τις φωτογραφίες από τη γιορτή μας στη φύση). Δε γιόρτασα ούτε τη φύση! Ημέρα πένθους για τα καμένα και τους καμένους έπρεπε να είναι η σημερινή !…

Το οικογενειακό…»ψήφισμα» του παππού έκοψε σα μαχαίρι τα χαμόγελα όλων και προπαντός των μανάδων μας…

Ο παππούς μου σηκώθηκε, κοτσονάτος όσο ποτέ, έκανε δυο τρία βήματα προς την έξοδο, κοντοστάθηκε και χαμογελώντας πονηρά ευχήθηκε σ’ όλους:

– Καλά ξυπνητούρια!

Και τότε σηκώθηκα όρθιος και απαθανάτισα τον παππούδαρό μου!…»

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Γιώργο θα προτιμούσα να άλλαζες τίτλο και να το ονόμαζες «Ο Παππούδαρος»
    Με τόσες λίγες λέξεις είπες τόσα πολλά!

    Σχόλιο από Άγονη Γραμμή — 30 Απριλίου 2008 @ 8:47 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: