Άγονη γραμμή

9 Μαΐου 2008

ΜΑΝΑ

Filed under: Αντωνακάκη Μαίρη — Άγονη Γραμμή @ 1:46 μμ
Tags:

Μάνα υπάρχεις .

Σε παίρνω από το χέρι για να σε ξεναγήσω

μέσα από τα δύσβατα της καρδιάς μου που εσύ συναρμολόγησες.

Σε βλέπω κάθε μέρα να μικραίνεις πιο πολύ

κι από το πιο μικρό-μικρό

κι από την άλλη στα μάτια μου να μεγαλώνεις περισσότερο

κι από την πιο μεγάλη Θέαινα .

Ανοίγω το παράθυρο στην Άνοιξη, Μάνα· φέτος οι τριανταφυλλιές

αφηρημένες πετάξανε τις μυρουδιές τους και ξεχασμένα ρόδα ,

όμως τούτη η πίκρα, ακρόπρωρα στις άκριες των ματιών σου φωλιασμένη

δε λέει να φύγει , όπως άθελα σου ξύνεις με τα νύχια της φθοράς

κι ακολουθείς τα αποδημητικά της νοσταλγίας .

Μάνα γερνάς .

Σε βλέπω να μπαίνεις στα δωμάτια· θωπεύεις και καλημερίζεις ,

αναζητάς κι αποχαιρετάς· όλα τα θυμητικά σου

μαζεμένα στις σφαλιγμένες κάμαρες του γέρικου κορμιού σου·

όλα τ’ αγαπημένα κι αξέχαστα ,ορατά και αόρατα ,

κουτάκια εφτασφράγιστα όλα τα κλειστά του βίου σου τριαντάφυλλα .

Όμως δε βιάζεσαι ,γιατί ξέρεις πως πας ,γιατί ξέρεις πως έρχεται·

όμως με φτάνει , με φτάνει να ξέρω πως είσαι εδώ .

Περνάς το χέρι πάνω από το τραπέζι, αόρατα ψίχουλα

νοσταλγίας μαζεύεις , στρώνεις με το χέρι σου αδιόρθωτα

άτακτα παιδικά κρεβάτια μακρινών ονείρων κι αξέχαστων εποχών ,

γυρίζεις τα μάτια στο τότε του πάντα κι ύστερα πάλι

στο τώρα του τίποτα . Πώς να μπορέσω μάνα ,

τα χαλεπά της ζωής σου ν’ ακυρώσω και να σου επιστρέψω

όλες εκείνες τις φορές που τις μέρες μου έπλενες

με γλυκασμένο ανθόνερο .

Μάνα γερνάς .

Πώς τρεμοσβήνει η ανάσα σου και λαχταρώ!

Καρδούλα έγινες από σπουργίτι τρομαγμένο σ’ αφιλόξενο δέντρο

χιονιά καιρό .

Όμως δε βιάζεσαι ,γιατί ξέρεις πως πας ,γιατί ξέρεις πως έρχεται· ,

όμως με φτάνει , με φτάνει να ξέρω πως είσαι εδώ .

Μαλώνω τη θλίψη , μαλώνω το χρόνο ,

μαλώνω το βιαστικό των ημερών και το μόνο που κάνω

είναι να κρατώ το χέρι σου σφιχτά , τη μοναξιά των χρόνων

να μη νοιώθεις, και μέσα από τα χερουβικά των ευχών σου να ζω.

Και δεν ξεχνώ πως πίσω από τα μάτια σου

παραμονεύει ολόκληρη η ζωή μου .

Μάνα γερνάς·

όμως με φτάνει που είσαι παρούσα

με μια ελπίδα φως , με φτάνει να ξέρω πως είσαι εδώ .

Μάνα , πόσο αργεί κανείς να μεγαλώσει

και πόσο γρήγορα γερνά .

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Καλησπέρα,

    Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο είναι απλά συνταρακτική ενώ το

    «Μάνα , πόσο αργεί κανείς να μεγαλώσει και πόσο γρήγορα γερνά»
    είναι απίστευτα αληθινό…

    Σχόλιο από Run Boy Run — 9 Μαΐου 2008 @ 5:39 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: