Άγονη γραμμή

23 Μαΐου 2008

«Η Αντίσταση»

Filed under: Αετουδάκης Δημήτρης — Άγονη Γραμμή @ 9:16 πμ
Tags:

«Τα βράδια η πολιτεία βυθιζόταν στο σκοτάδι. Οι κατακτητές απαγόρευαν από νωρίς την κυκλοφορία και ο κόσμος μαζεύονταν βιαστικά στα σπίτια του. Τα καλοκαίρια τα περνούσε στις ταράτσες, που η μια κολλητά με την άλλη αποτελούσαν τον τόπο της κουβέντας, της βεγγέρας και της συντροφιάς. Η ζωή περνούσε πάνω σ’ αυτές, κάτω από το φως του φεγγαριού και των άστρων, και μια καινούρια μορφή κοινωνικής έκφρασης γεννιόταν σ’ εκείνα τα χρόνια της κατοχής. Και ήταν στ’ αλήθεια εκείνα τα χρόνια τα εσπεροβραδινά κάτι το διαφορετικό, κάτι το αλλιώτικο, το ξεχωριστό και πρωτότυπο.

Η φιλία, η αγάπη, ο έρωτας, το κουτσομπολιό, και ακόμα και αυτός ο θάνατος, έβρισκαν την έκφραση τους πάνω στις αδελφωμένες ταράτσες των σπιτιών. Η κατοχή είχε κάνει στον τομέα αυτό το θαύμα της. Ο κοινός κίνδυνος, η κοινή πείνα και η δυστυχία έκαναν τους ανθρώπους να ξεχάσουν, έστω και προσωρινά, τις όποιες έχθρες, αντιζηλίες και κακότητες. Ο κοινός αγώνας για επιβίωση και λευτεριά έδενε τους κατοίκους του Ρεθύμνου σε μια συμπαγή και αδιάσπαστη ενότητα, και τους ωθούσε στην οργάνωση μιας κοινής προσπάθειας για την αποτίναξη του βάρβαρου ζυγού. Έτσι, μέσα στο σκοτάδι, υπόβοσκε η αντίσταση. Μια αντίσταση που μέρα με τη μέρα θέριευε και έτρωγε τις σάρκες του κατακτητή και ροκάνιζε τα θεμέλια της ύπαρξης του. τα νιάτα της πολιτείας, μα και οι περισσότεροι νοικοκυραίοι, είχαν ενταχθεί ή, καλύτερα να πούμε, είχαν στρατευθεί, στα παράνομα και μυστικά σώματα και οργανώσεις της αντίστασης. Αυτά είχαν σαν σκοπό να κτυπούν τον κατακτητή, να τον κρατούν πάντα σε διαρκή αγωνία και να βοηθούν τους συμμάχους με τις πληροφορίες και τα σαμποτάζ… Περισσότερα σπίτια της πολιτεία είχαν γίνει μυστικοφωλιές αντίστασης. Το σπίτι μας, ένα ιδιόμορφο παλιό τούρκικο σπίτι γωνιακό, μέσα στα στενά σοκάκια της παλιάς πόλης, είχε μετατραπεί σε σημαντική μυστική γιάφκα που από κει ξεκινούσε ο κρυφός παράξενο πόλεμος της γενιάς τον ’40. και τα τρία αδέλφια μου ήταν οργανωμένα, τα δυο στην ΕΠΟΝ και ο τρίτος στην ΕΟΡ και η μικρή ασήμαντη αφεντιά μου στ’ αετόπουλα. Περίστροφα, τουφέκια, παράνομο έντυπο υλικό, έβρισκαν καταφύγιο κάτω στο σκοτεινό και άλιαστο ισόγειο του σπιτιού μας, μιας και οι γονείς μας είχαν πεθάνει και τα αδέλφια μου, άφοβα και χωρίς εμπόδια, μπορούσαν να κάνουν ό,τι ήθελαν. Έτσι ένα βράδυ, μέσα στο βαθύ σκοτάδι της νύκτας, μια ομάδα νέων μαζί με τ’ αδέλφια μου γλίστρησαν μέσα από το σπίτι και έρποντας μπόρεσαν να αρπάξουν μέσα από τα χέρια των Ναζί ένα βαρύ πολυβόλο, που ήταν στημένο και φρουρούμενο πάνω στο λόφο του Νεκροταφείου που ήλεγχε τη δυτική θάλασσα και το έμπας στη πολιτεία. Βιαστικά και πρόχειρα το έκρυψαν στο σπίτι μας. Φόβος και αγωνία μα και ψυχραιμία κράτησε όλες τις επόμενες ημέρες ώσπου να φύγει το βαρύ όπλο και να πάει στο βουνό, στους αντάρτες. Τα στόματα έμειναν κλειστά. Ευτυχώς το γεγονός δε μαθεύτηκε. Οι σπιούνοι δεν τα κατάφεραν, που βάλθηκαν με χίλιους τρόπους να μάθουν το μυστικό. Έτσι γλιτώσαμε και εμείς και το σπίτι μας».

Από το βιβλίο του Δημήτρη Αετουδάκη.»Σκόρπιες μνήμες», Ρέθυμνο 1994, σελ. 25-27.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: