Άγονη γραμμή

2 Ιουνίου 2008

Οι ροδιές και οι δήμιοι του Δήμου (Διαμαρτυρία)

Filed under: Αντωνακάκη Μαίρη — Άγονη Γραμμή @ 7:50 μμ
Tags:

Διαμαρτύρομαι με το μόνο τρόπο που ξέρω, γιατί η «Υπηρεσία Πρασίνου» του Δήμου, κατόπιν άδικης καταγγελίας, αναίτια και απροειδοποίητα έκοψε τις ροδιές μου!…

Είδατε πως στολίζονται αυτή την εποχή οι ροδιές;

Αφημένες ολοχρονίς, εκεί στις γωνιές των κήπων, δε ζητούν τίποτα, σαν ταπεινές κυράδες. Δεν τραβούν την προσοχή, μέχρι να έρθει η δόξα των ημερών τους κι ύστερα καμαρώνουν μ’ όλα τούτα τα στολίδια. Τα δροσερά βράδια του Μάη αθέατες τα φυλλώματά τους στιλβώνουν κι ύστερα δήθεν αδιάφορα πετούν τις τονισμένες πινελιές σαν εξαρτημένες από το κόκκινο και περιμένουν ποιος θα δει, ποιος θα ζηλέψει, ποιος θα θαυμάσει την πομπώδη φορεσιά. Στολισμένες σα να περιμένουν κάτι.Ίσως θέλουν να ζαλίσουν κάτι έκθαμβους περαστικούς και να ξαφνιάσουν τους εντυπωσιασμένους από την εικόνα τουρίστες που εστιάζουν και φωτογραφίζουν για να μεταφέρουν μεγάλα κομμάτια κρητικού Μάη στην πατρίδα τους.

Και κάπου εκεί έρχεται το τιμωρό χέρι σα για να πατάξει την έπαρση του θηλυκού, σα για να κατασιγάσει την αλαζονεία της. Αν η ροδιά είχε μαλλιά, θα της τα ξεπάτωνε. Έτσι, για να της επαναφέρει τη σεμνότητα. Αν είχε κεφάλι, θα της το έκοβε. Έτσι, για να σταματήσει η τρελή να διαλαλεί την ομορφιά της. Είχε μόνο κλαδιά γεμάτα καταπράσινα φύλλα και πολλά κόκκινα ζαλιστικά ανθάκια.

Τη βλέπω ανίσχυρη, αναμάρτητη. Δεν πείραξε, δεν έφταιξε, δεν προκάλεσε παρά μόνο τα θαυμαστικά βλέμματα των περαστικών και το αδικαιολόγητο μένος του γείτονα. Τη βλέπω παραδομένη στο πριόνι του δήμιου της Υπηρεσίας Πρασίνου του Δήμου, χωρίς ούτε καν τα τύμπανα της εκτέλεσης να ηχήσουν.

Αν είχε χέρια η ροδιά, θα τα σήκωνε ψηλά. Αν είχε πόδια, θα έτρεχε. Αν είχε μάτια, θα έκλαιγε. Αν είχε φωνή, θα ρωτούσε «ΓΙΑΤΙ;» Μόνο την ομορφιά της διέθετε, που όμως πολλούς ανθρώπους δεν τους συγκινεί, καμιά εικόνα δεν δονεί τις ευαίσθητες χορδές της καρδιάς τους, γιατί απλά δεν έχουν καρδιά.

Βλέπεις αυτοί οι συγκεκριμένοι είχαν έρθει αποφασισμένοι για το φονικό, έτοιμοι με σκάλες και πριόνια κι είχαν ήδη υπογράψει μονοκοντηλιά το θάνατο του μοναδικού μάρτυρα, σ’ ολόκληρη τη γειτονιά, πως η άνοιξη μπορεί να έρθει κι εδώ. Ακόμα και πάνω στους, μέχρι πριν, καμουφλαρισμένους και τώρα ολοφάνερα μισογκρεμισμένους παλιούς τοίχους της οδού Ραδαμάνθυος, στην παλιά πόλη.

Γιατί η άνοιξη δεν κάνει εξαιρέσεις και πολλές φορές προτιμά τα στενοσόκακα από τις λεωφόρους. Έτσι, για να τους δώσει μια διάκριση.

Μπράβο στο γείτονα! Μπράβο στο δήμιο και στο κουράγιο τους ,που την ώρα που την πριόνιζαν ψιθύριζαν με μια φωνή:

– Να, για να μάθεις -μπιπ- τι θα πει σεμνότητα.

-Να, για να μάθεις να μου στολίζεσαι και να ξεστολίζεσαι.

-Να, για να μάθεις πως είσαι εικόνα και ομοίωση του δέντρου που βρίσκεται έξω από το Δημαρχείο, ξερό και άχαρο.

Λυπάμαι, όχι για τα ρόδια που δε θα φάω, όχι για τους τουρίστες που την ποζάτη ροδιά δε θα φωτογραφίσουν.Λυπάμαι για τα συναισθήματα των άκαρδων και για όλα εκείνα τα σπουργίτια που έβρισκαν καταφύγιο και δροσιά στο φύλλωμά της τα καυτά καλοκαιρινά μεσημέρια!…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: