Άγονη γραμμή

14 Ιουλίου 2008

Η γλώσσα της λογικής

Filed under: Δημητρακάκη Χρυσούλα — Άγονη Γραμμή @ 7:21 μμ
Tags:

Αν η γλώσσα της τετράγωνης λογικής θεωρείται μονοσήμαντη, η ερμηνεία της εξαρτάται από το βαθμό της θέλησης να κατανοηθεί, ή από εκείνον που καθορίζει το πλαίσιο του τετραγώνου;

Η τυπική λογική, ίσως εφαρμόζεται μόνο στη θεωρία και ο άνθρωπος αναγκάζεται να  προσαρμοσθεί στη λογική εκείνων, που μπορούν να γίνουν αντιληπτά.

Και τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Μια λογική που  ‘εν δυνάμει’  μπορεί να καταλήξει σε λογική τεχνασμάτων απλά για να γίνει αντιληπτή, ή μια λογική, που αναγκάζεται να προσγειωθεί για να επιβιώσει;

Και αν η λογική είναι τόσο τετράγωνη που να μην επιδέχεται παρεμβάσεις, ποιος είναι εκείνος που θα κάνει το περίγραμμα του τετραγώνου; Γιατί ακόμα και αν κάποιος επικαλεστεί τη θεωρία αποδείξεων, ίσως βρεθεί προ εκπλήξεως όταν διαπιστώσει ότι και οι απόλυτοι αριθμοί, είναι αδύνατον να ενταχθούν σε απόλυτους κανόνες, όταν ένα συμπέρασμα, μία απάντηση, μια κατάληξη, μια αλήθεια, αφαιρόντας η προσθέτοντας αριθμούς, μπορεί να αλλάξει.

Κι αν η γλώσσα της λογικής, τείνει να παίρνει το σχήμα του κάθε ανθρώπου και αυτό το σχήμα εξαρτάται, από τον τρόπο ζωής, τις αρχές και το περιβάλλον που θα στοιχειοθετηθεί από τη μία και θα ερμηνευθεί από την άλλη, πώς θα ταξινομηθούν ομοιόμορφα, τα λογικά τετράγωνα, αφού αναγκαστικά θα  προσαρμοστούν στην ατομικότητα του κάθε ανθρώπου;

Άρα ποιος είναι εκείνος που θα καθορίσει τη διαφορά της λογικής και της τρέλας, της λογικοφάνειας και της καλυμμένης τρέλας; Ποιος είναι εκείνος που θεωρεί, ότι σχεδιάζει το πιο λογικό τετράγωνο και ονομάζει τις απόψεις του λογικές, όταν τα πλέον λογικά, έχουν τη δυνατότητα να σταθούν σε δύο ξεχωριστές προτάσεις και όταν στις πιο απλές μορφές πλοκής λογικών σταθερών, βάζοντας μεταβλητές, μπορεί να κατευθυνθεί ένα επιθυμητό αποτέλεσμα;

Και είναι φυσικό, να διαμαρτυρόμαστε όποτε μας  υποχρεώνουν να υπηρετήσουμε μία λογική που είναι αποδεχτή με τεχνάσματα και μία τρέλα που χορεύει πάνω στα σβησμένα κάρβουνα, γιατί στο κάτω-κάτω αν κάποιος θα ήθελε να είναι συνεπής στη γνώμη του, θα έπρεπε ίσως αντί για σβησμένα, να χορεύει πάνω σε αναναμμένα κάρβουνα και να έχει δικαίωμα άποψης.

Και ίσως, μη έχοντας τέλος τα λογικά παιχνίδια, η ζωή δίνει κίνητρο στον καθένα να δημιουργεί τις δικές του λογικές εξισώσεις, όταν η ακαθοριστία είναι ένα γνώρισμα του ανθρώπου συνυφασμένο με την ύπαρξή του.

Και εάν με την  ‘συνεπαγωγή’ δεν επιδιώκουμε καμία απόδοση, αλλά θέλουμε με ένα ‘εάν’ και με ένα ‘ίσως’ να αγγίζουμε τη σχετικότητα της λογικής αλήθειας, τότε, ποιος  μπορεί να πει ότι η δομή του λόγου του είναι τέτοια που μπορεί ν’αντέξει την τιμή της αλήθειας που δεν γνωρίζει;

Και αν θεωρηθεί καθολικός ο νόμος της φύσης, τότε τι θα συμβεί αν βρέξει λογικοφανές μίσος και φυτρώσει ένα δάσος που θα μας πνίξει όλους μέσα;

Κι αν η λογική αναγωγή μας αναγκάζει να γυρίζουμε στο αιτιατό και ν’αγνοήσουμε την αιτία, ως το τελευταίο που συμβάλει στους μεγάλους πολέμους, μήπως τελικά η λογική  δεν μπορεί να χωρέσει σε κανένα τετράγωνο που δεν υπάρχει μέσα συναίσθημα;

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: