Άγονη γραμμή

18 Ιουλίου 2008

«Τα πάντα ρει…»

Filed under: Κτενιάδης Μηνάς — Άγονη Γραμμή @ 6:57 μμ
Tags:

Κάποτε τριγύριζαν τα βουνά σαν αλήτες

και μας έλεγαν «περιμένετε, περιμένετε…».

Κι εμείς προσμέναμε να καταλαγιάσουν οι άνεμοι,

να βγει ο μεταξοσκώληκας από το κουκούλι του,

ν’ ανθίσουν οι κερασιές, όταν θα ‘ρθει η ώρα…

Σιγά σιγά συνηθίσαμε – καθώς είχαμε μάθει­ –

να περνάμε αυτή τη ζωή όπως-όπως,

ζώντας και ψευτοζώντας.

μαζεύοντας το νερό σταγόνα σταγόνα,

για να μη στερέψουν οι καταρράκτες,

μετρώντας έναν προς έναν τους κόκκους του σιταριού

και τα ροδοπέταλα που βαρέθηκαν τους συντρόφους τους.

Το συνηθίσαμε εύκολα – όπως κι εσείς­ –

να σχηματίζουμε φυσώντας δαχτυλίδια από καπνό,

που τα περνούσαμε στα δάχτυλα των ονείρων μας,

ν’ αφήνουμε το βλέμμα μας να πλανιέται νωθρά

στη διαδοχή των κυμάτων που σβήνουν στα βράχια.

Συνηθίσαμε να περνάμε αυτή τη ζωή όπως-όπως,

ζώντας και ψευτοζώντας…

Ύστερα, ήρθες εσύ, άρχοντα των μελλούμενων γενεών

και στερέωσες τις μακρινές κορυφογραμμές,

μέχρι που έσβησε η φωνή «περιμένετε, περιμένετε».

Ύστερα, ήρθες εσύ, πατέρα της αιώνιας επιστροφής,

και μας έμαθες τον θαυμάσιο βηματισμό του Ιάμβου,

για να φτάσουμε γρήγορα στην καλύβα του γερο-σοφού

που διαβάζει τη μοίρα μας στα φτερά των ανέμων.

Κι αρχίσαμε να πετάμε τους μεταξοσκώληκες στη φωτιά,

να πλέκουμε κομποσκίνια με το κουβάρι των πόθων μας,

να τινάζομε από πάνω μας τον κουρνιαχτό της σιωπής,

ασθμαίνοντας στο χωρίς σταθμό ταξίδι στο τίποτα!

Γιατί δεν μας άφησες, ω άστρο που φώτισες τις αβύσσους,

στη χωρίς νόημα προσμονή του έσχατου τέλους;

Γιατί δεν μας άφησες να περιμένουμε την Αστάρτη,

ώσπου να δούμε το άνθος του ιερού μας Ιβίσκου

και να κλάψουμε για την αλαζονεία του άθλιου Ιασετού;

Γιατί μας αφαίρεσες τη ματαιότητα των γλυκών ψευδαισθήσεων;

Ω, πόσο είχαμε συνηθίσει την ακινησία που παγιδεύει το σύμπαν,

το νυσταγμένο βλέφαρο του καλοκαιρινού δειλινού.

Ω, πόσο είχαμε συνηθίσει να περνάμε το χρόνο μας

πάντοτε ζώντας και ψευτοζώντας…

Τώρα το ξέρουμε, όπως κι εσύ, ω άρχοντα της Πέμπτης Σφραγίδας,

πως το νερό που πατάμε δεν θα είναι ποτέ πια το ίδιο

κι ο αγέρας που αναπνέουμε θα φυσά από διαφορετικές κατευθύνσεις.

Ω, πόσο είχαμε συνηθίσει να περνάμε το χρόνο μας

ζώντας και ψευτοζώντας…

Χρονολογία κάπου, σε μια αστραπή της αιωνιότητας…

Ο «ΟΥΤΙΣ»

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: