Άγονη γραμμή

18 Σεπτεμβρίου 2008

«Τίς πταίει;» Από το Χαρίλαο Τρικούπη, στην καρέκλα του ψυχαναλυτή.

Filed under: Ταταράκη Αντωνία — Άγονη Γραμμή @ 7:13 μμ
Tags:

Δανείζομαι τον τίτλο άρθρου ενός μεγάλου πολιτικού του 19ου αι., του Χαρίλαου Τρικούπη, για το περιεχόμενο του οποίου μάλιστα οδηγήθηκε στη φυλακή. Ο Τρικούπης δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να επικρίνει την πολιτική αστάθεια και τις αυθαιρεσίες που γίνονταν στη χώρα δύο αιώνες πριν…

Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν είναι: πώς ο καημένος ο Τρικούπης σχετίζεται με την …ψυχανάλυση;

Το ερώτημα «Τίς πταίει;», ποιός φταίει δηλαδή, είναι ένα ερώτημα που καθημερινά θέτουμε στον εαυτό μας, ίσως στον περίγυρό μας και σίγουρα στον ψυχαναλυτή μας. «Ποιος φταίει για την έλλειψη επικοινωνίας, τη μοναξιά που ταλαιπωρεί»;

Καθημερινά παρατηρώ και συναναστρέφομαι με ανθρώπους που κυρίαρχο μέλημα και προτεραιότητα τους βάζουν το χρήμα και την κοινωνική και επαγγελματική καταξίωση…

Ε, και πού είναι το κακό; Το κακό βρίσκεται στο ότι για να πετύχει ο καθένας από ‘μάς τους στόχους του, εκμεταλλεύεται όσους περισσότερους ανθρώπους μπορεί. Οι ανθρώπινες σχέσεις δηλαδή είναι στην πλειοψηφία τους ωφελιμιστικές και ιδιοτελείς. Η προσέγγιση μεταξύ των ανθρώπων γίνεται κυρίως και εφ’ όσον τα εμπλεκόμενα μέρη θα έχουν κάτι να κερδίσουν ο ένας από τον άλλο. Κι όταν αυτό γίνει, ξαφνικά απομακρύνονται και αναζητούν το επόμενο «γενναιόδωρο» θύμα. Θύμα; Μήπως τελικά όλοι, αφού ενεργούμε πάνω – κάτω με τον ίδιο τρόπο και την ωφελιμιστική νοοτροπία, είμαστε θήτες;

Αποτελεί λοιπόν αντίφαση, ότι ενώ θεωρούμε τους εαυτούς μας θύματα της ιδιοτέλειας και της εκμετάλλευσης από τους άλλους, ταυτόχρονα είμαστε και θήτες, αφού αρνούμαστε να αποκλίνουμε από την κοσμοθεωρία του «πάτα επί πτωμάτων» και συνεχίζουμε τον ατελείωτο κύκλο της συμφεροντολογικής ανθρώπινης επαφής.

Στο ερώτημα «τίς πταίει;» νομίζω ότι ο φόβος ευθύνεται για όλο αυτό το ξεπεσμό στις σχέσεις των ανθρώπων. Ο φόβος; Είναι δυνατόν ο εκμεταλλευτής να φοβάται; Φυσικά… Όλοι μας συνειδητά ή ασυνείδητα διακατεχόμαστε από τον ίδιο φθοροποιό φόβο της αποδοχής. Άλλωστε είναι ένα συναίσθημα που χειραγωγεί τον άνθρωπο και τον οδηγεί στο να γίνεται ένας, ίδιος, μέσα στους πολλούς…

Έτσι, λοιπόν, καθένας από ‘μάς πιστεύει ότι, αν επιχειρήσει μια πιο ανθρωπιστική προσέγγιση, ανιδιοτελή, θα συμβούν δύο πράγματα. Αρχικά δεν θα μπορέσει να επιτύχει τον πλουτισμό ή την καταξίωση που επιθυμεί… Αλλά ας πούμε ότι αυτό δεν τον απασχολεί, μιας και ως βασικό στόχο του έχει να βρει ανθρώπους που θα τον αποδέχονται και θα τον αγαπούν γι’ αυτό που είναι χωρίς ανταλλάγματα. Σίγουρα λοιπόν θα του συμβεί η απόρριψη από το κοινωνικό σύνολο που είναι ενταγμένος, το οποίο λειτουργεί ωφελιμιστικά… Έτσι το πιθανότερο κι αυτό που φοβάται καθένας από ‘μάς είναι ότι πολύ εύκολα θα πέσει θύμα εκμετάλλευσης από τους άλλους…

Πρέπει, λοιπόν, να φοράμε προσωπείο και να προσποιούμαστε κάτι διαφορετικό από αυτό που είμαστε για να είμαστε αποδεκτοί ή πρέπει να γίνουμε σκληροί, αμείλικτοι εκμεταλλευτές;

Η απάντηση είναι απλή. Πρέπει να πάψουμε να φοβόμαστε. Δεν είναι εύκολο, δεν λέω. Οι ίδιες οι συνθήκες ζωής μας μας υπαγορεύουν τη σκληρότητα… Άλλωστε, οι σκληροί επιβιώνουν… Γι’ αυτό πριν σε εκμεταλλευτούν, εκμεταλλεύσου εσύ πρώτος.

Σ΄ αυτή την αντίληψη και σ’ αυτόν τον απάνθρωπο τρόπο συνύπαρξης και ανθρώπινης επικοινωνίας δεν φοβάμαι να πω ΟΧΙ! Και κάτι μου λέει ότι δεν είμαι η μόνη. Δεν φοβάμαι να δίνω, να δίνομαι, να ανοίγομαι, να πληγώνομαι. Όλα αυτά αποτελούν δύναμη και όχι αδυναμία, όπως νομίζουν οι περισσότεροι.

Ίσως, λοιπόν, αν προβληματιστούμε, αν κοιτάξουμε ουσιαστικά και βαθιά μέσα μας και αναζητήσουμε αυτό που πραγματικά μας λείπει, αν πάψουμε να φοβόμαστε ότι θα γίνουμε θύματα ή θύτες και  τολμούμε να δινόμαστε , να ανοιγόμαστε ακόμα και αν πληγωνόμαστε, τότε ίσως συμβεί το εξής παράδοξο… Ίσως αδειάσουν οι καρέκλες των ειδικών ψυχαναλυτών, στις οποίες καθημερινά ξαπλώνουμε και θέτουμε το ερώτημα: «Τίς πταίει για το συναισθηματικό κενό μας:«

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. Αντωνια πραγματικα μεσα απο την αναγνωση του αρθου σου διαπιστωνει κανεις καταστασεις που βιωνει επικοινωνόντας και συναλλασοντας με ανθρωπους στο καθημερινο του βιο. Οι σχεσεις των ανθρωπων ειναι ξεκαθαρο οτι αλλιώνονται με το περασμα του χρονου και αυτο ενισχυεται οσο περισσοτερο υλιστες γινομαστε.
    Παρολαυτα πιστευω οτι οσο πιο γρηγορα αντιληφθουμε οτι εμεις οι ανθρωποι ειμαστε απροβλεπτοι απο τη φυση μας τοσο πιο συντομα θα δεχτουμε οτι ειναι ασκοπο να αισθανομαστε ασχημα για μη επιθυμητες ανταποκρισεις απο τους ανθρωπους. Το μονο που εχει πραγματικη δυναμη κατα τη γνωμη ειναι να κανεις προσπαθεια να αλλαζεις καθημερινα τον εαυτο σου και να βελτιωνεις τη νοοτροπια σου για ειλικρενες ενδιαφερον απο τους αλλους. Με το τροπο αυτο σιγουρα αποκτας σταδιακα καλητερη ισορροπια, ισως γαληνη και επιπλεον ειναι βεβαιο οτι θα επηρεασεις με τη σταση σου τουλαχιστον καποιους αλλους…!!Με λιγα λογια εσταζομαι να γινομαι καλητερος, να χτιζω εμπιστοσυνη και πιστη για τους γυρω μου.Ειναι το μονο που ειναι στο χερι μας.

    Σχόλιο από Μανος Περπιρακης — 15 Νοεμβρίου 2008 @ 8:45 πμ | Απάντηση

  2. Δεν έχουν συλλάβει ακόμα την Αλήθεια γιατί παίρνει αντισυλληπτικά….eίμαστε όλοι καλλιτέχνες (τηρουμένων των αναλογιών). Μερικοί στην πορεία αποδεικνύονται αχάριστοι. Μόλις φάνηκαν τα πρώτα ίχνη κυτταρίτι­δας στα ατέλειωτα πόδια της Σκλεναρίκο­βα, ο περφεξιονιστής-καλιδωνιστής Κα­ρεμπέ τής έδωσε τα πασούμια στο χέρι…
    Η πάλη των πράξεων συνεχίζεται.
    Η αφαί­ρεση προηγείται σταθερά.
    Είμεθα άτυχοι διότι οι πρόγονοί μας είχανε να κάνουνε με εταίρες κι εμείς νταραβεριζόμεθα με εταιρείες απρόσωπες . Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, που δεν θα υποχρεώσουν τους άμοιρους απογόνους τους να ζήσουν το παρανάλωμα του εκσυγχρονισμού και τις πληγές της πολυκοσμίας!
    Να αραιώνουμε σιγά σιγά, σύντροφησα Αντωνία, γιατί δεν μας χωράει ο τόπος.Με το δίκιο σου θέλεις να ξεσπάσεις…να φωνάζουμε στον ψυχαναλυτή και στις πορείες «Ξεφτιλισμένοι μαυραγορίτες, life style άλατος θα γίνετε και θα σας κατουρήσει η Ιστορία.».
    Όλοι αυτοί που διδάσκεις για το καλό μας πασχίζανε! Από τη Φιλική Εταιρεία μέχρι την Εταιρεία Προστασίας Ζώων. Από το κακό στο χειρότερο πάμε, Αντωνία μου, και σου μιλάω ως πράμα από τη συλλογή της νέας τάξης.
    Ποτέ δε φανταζόμανε ότι θα με αξίωνε ο Θεός να δω το ΚΚΕ να κάνει happening (ουάου)! Εμείς οι Έλληνες, είμεθα βασικά ρουμλετάδες, αλλά αδυνατούμε να συμφιλιωθούμε με την πραγματικότητα και μας τυραννάει το υπαρξιακό σαράκι: «Rooms to let ή Rooms to Amlet?».
    Γιατί να κάθονται κλειστά στα γραφεία των ψυχαναλυτών σε ένα δωμάτιο 2 επι 3; Δεν ημπορούν να γίνουν χώροι πολιτισμού και εθνικής ανάτασης τα ψυχιατρεία; Γιατί δεν φωνάζουμε στην λούγκρα το Λαμπράκη, να διαθέσει το Μέγαρό Μουσικής και Παραλόγου του για την εκπαίδευση των καμακιών του καλοκαιριού στο αρχαίο δράμα από τον Κιμούλη, μπας και γίνουμε άνθρωποι; Να έρθει μετά, το επόμενο καλοκαίρι, ο Αβγανός τουρίστας και να πάθει την πλάκα του.
    Να τρώει χωριάτικη σαλάτα και στα κουκούτσια από τις ελιές τις θρούμπες να βρίσκει χαραγμένα τσιτάτα από το κλασικό ρεπερτόριο!
    Θα μας τους πάρουνε οι Τουρκαλάδες τους τουρίστες τους πλούσιους, τους υπηκόους του μαυρούλη του Ομπάμα, άμα δεν εκσυγχρονιστούμε και δεν γίνουμε όλοι σερβιτόροι και πελάτες ψυχαναλυτών (όπως στο America που λεει και ο dr.Πρετεντέρης , που σε ψυχολογεί μέσα απο την ΑΝΑΤΡΟΠΗ του μυαλού σου και τις τρέλα σου).
    Ήδη ο κώδωνας του κινδύνου βαράει εδώ και πολλά χρόνια. Με τη ζαχαροποίηση των μαρμάρων του Παρθενώνα, όλους τους διαβητικούς τουρίστες τους έχουμε χάσει.
    Άμα χάσουμε και τους ψυχα-καναλο-μανείς με την ανεγκέφαλη αυστηρή πολιτική του 21ου Αιώνα του Γιωργάκι Παπανδρέου ,Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και της Διεθνούς Σοσιαλιστής (να μην γελάμε μόνο εμείς…αλλά και οι ξένοι) , πάει, χαθήκαμε, και το χάσαμε το κορμί γλυκιά μου καθηγήτρια.

    Με συντροφικούς χαιρετισμούς

    Βασίλης
    (Πρώην αριστερός εκτοπισμένος που πέρασε απο την ΝΔ και έφαγα πίτες μπλέ όπως η συντρόφισσα Κανέλλη)

    ΥΓ. Προς το γνωστό ξανθό θλιβερό αστείο, «αλήτες ,ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» , να πώ απλά ότι δεν είναι η ιδεολογία όλων το μεροκαματάκι…για περισότερες πληροφορίες στο ΟΑΕΔ!

    Σχόλιο από Βασίλης Κουτσουράκης — 12 Μαΐου 2009 @ 11:30 μμ | Απάντηση

  3. Διαβαζοντας το αρθρο σας, επιασα τον εαυτο μου να συμφωνει και να αναρωτιεται αληθεια ποιος φταιει για ολα αυτα…ποσο δικιο εχετε!!! Ειμαι 17 χρονος και δεν μπορω να πω οτι εχω αρκετες προσωπικες εμπειριες αλλα κοιταζοντας γυρω μου συνηδητοποιω οτι μονο εμεις ευθυνομαστε για το πως κατανταει ο εαυτος μας!! Ο παππους μου, τον οποιο εχασα νωρις, μου ελεγε οτι <>.Δεν ειχα καταλαβει ποτε γιατι μου το ελεγε αυτο ωσπου μεγαλωνοντας ειδα οτι καθε μερα βλεπω τον κοσμο απο αλλα ματια και οτι για να φτασω καπου δεν πρεπει να ειμαι παντα ουτε ο θυτης αλλα ουτε και το θυμα…αλλα να ειμαι εγω κανοντας το δωρο του θεου ακομη καλυτερο…!!!προσπαθω να γινομαι καλυτερη αλλα παντα θα ξερω οτι το κανω για να καλυψω μονο τους προσωπικους μου εγωισμους…!!! Χαιρομαι που ειστε καθηγητρια μου γιατι ειμαι σιγουρη οτι θα παρω πολλα καλα απο εσας!!!

    με ενα γλυκο χαμογελο σας χαιρετω,
    η Μαρια Δασκαλακη Β3 θεωρητικο!!

    Σχόλιο από Maria Daskalaki — 15 Νοεμβρίου 2009 @ 4:11 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: