Άγονη γραμμή

28 Δεκεμβρίου 2008

ΟΙ «μπάτσοι» του Μίκη Θεοδωράκη

Filed under: Άγονη Γραμμή — Άγονη Γραμμή @ 7:47 μμ
Tags:

Αναδημοσιέυση της Άγονης Γραμμής

> Όταν πρόκειται για εθνικούς,

κοινωνικούς ή ιδεολογικούς αγώνες, το μίσος

> είναι αναπόφευκτο, γεννιέται αυθόρμητα.

Θα πρέπει όμως τουλάχιστον να

> κατευθύνεται προς τη σωστή κατεύθυνση.

> Σήμερα παρατηρώ ότι το μίσος των μαθητών

ακολουθεί ένα μονόδρομο με στόχο

> τους αστυνομικούς, γεγονός που κατά τη

γνώμη μου τους αποπροσανατολίζει στην

> αναζήτηση των αληθινών συνθηκών που

τους οδήγησαν στη σημερινή θέση τους

> μέσα στο σχολείο και μέσα στην κοινωνία.

Ενώ θα πρέπει να βρουν τα αληθινά

> αίτια και να αποκαλύψουν τους αληθινούς

ενόχους και τους πραγματικούς λόγους

> για όσα γίνονται γύρω τους και

γενικώτερα γύρω μας, στη χώρα μας και στην

> οικουμένη. Έτσι μοιάζει σαν κάποιοι να

τους έβαλαν παρωπίδες, ώστε η οργή

> τους να διοχευτευθεί σε μια ομάδα

συνανθρώπων μας, τους αστυνομικούς, που

> όταν δεν λειτουργούν σωστά, είναι απλά

πιόνια του Συστήματος, που ΑΥΤΟ είναι

> υπόλογο για όλα, δηλαδή για την Παιδεία

αλλά και για κάθε τι που αφορά τη

> λειτουργία της κοινωνίας, του κράτους

και των υπηρεσιών του.

>

> Και αναφέρω εδώ το παράδειγμα της γενιάς

του 1-1-4 που όσον αφορά την

> Παιδεία έθεσε ως στόχο το 15% του Κρατικού

Προϋπολογισμού. Είδαν δηλαδή οι

> νέοι της εποχής εκείνης την βασική αιτία

για τα χάλια της Παιδείας μας,

> δηλαδή το οικονομικό.

>

> Από κει και πέρα παρ’ ό,τι τότε η

ελληνική αστυνομία είχε μια καθαρά

> φασιστική νοοτροπία και οι εκδηλώσεις

βίας σε σύγκριση με το σήμερα ήταν

> εκατό φορές πιο πολλές και σοβαρές από

πλευράς μαζικότητας και βιαιότητας

> (τα νοσοκομεία ήταν γεμάτα από νέους

τραυματισμένους από την αστυνομική βία

> της εποχής), οι πρωτοπόροι νέοι εκείνης

της εποχής, βασικά φοιτητές,

> μπορούσαν να δουν ελεύθερα, σφαιρικά και

σε βάθος. Έτσι με το 1-1-4 έθεταν

> ως πρώτο καθήκον τους την υπεράσπιση του

Συντάγματος, δηλαδή της ελευθερίας,

> της δημοκρατίας και των ατομικών

δικαιωμάτων. Χτυπούσαν στην καρδιά της την

> αντιδραστική εξουσία (θρόνο,

αστυνομοκρατία, Αμερικανοκρατία). Πάλευαν

για

> την Κύπρο και αγωνίζονταν μαζικά για την

Ειρήνη. Είχαν δηλαδή μπροστά τους

> ανοιχτούς ορίζοντες για ό,τι πραγματικά

συνέβαινε στην χώρα τους αλλά και

> πέρα από τη χώρα τους. Ήταν άτομα

ολοκληρωμένα και ελεύθερα, αν και τότε

> υπήρχαν όπως και σήμερα πονηρά «κέντρα»

που προσπαθούσαν να περιορίσουν την

> οργή τους και να την διοχετεύσουν μόνο

σε ένα λούκι, για τις δικές τους

> επιδιώξεις. Με μια λέξη να τους

αποπροσανατολίσουν, όπως γίνεται τώρα.

>

> Και για να πάω και πιο πέρα, εμείς οι νέοι

της Εθνικής Αντίστασης και του

> Εμφυλίου, όπου οι χωροφύλακες και η

αστυνομία ήταν απέναντί μας με όπλα που

> ξερνούσαν ομαδικό θάνατο, είχαμε την

ψυχική και πνευματική δύναμη να

> βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις

αυτοί που σήμερα αποκαλούνται

> περιφρονητικά «μπάτσοι» ήταν παιδιά σαν

κι εμάς παρασυρμένα από τη θύελλα

> των γεγονότων να κάνουν πράξεις που δεν

ήθελαν. Δεν γενικεύαμε. Αντίθετα

> μπορούσαμε ακόμα και μέσα στις πιο

κρίσιμες για μας συνθήκες να δούμε ότι

> δεν είναι το ίδιο όλοι και ότι ο

πραγματικός ένοχος ήταν η Εξουσία, που είχε

> κατορθώσει να μας τυλίξει στα δίχτυα

της, που έσταζαν αίμα και μίσος αδελφού

> προς αδελφό. Και πολλοί είχαν τότε ακόμα

τη δύναμη να φωνάζουν μπροστά στο

> εκτελεστικό απόσπασμα πριν σκοτωθούν

«Αδέρφια, πεθαίνουμε και για τη δική

> σας ευτυχία».

>

> Αναγκάστηκα να γράψω αυτό το σημείωμα με

αφορμή κάποια εκπομπή με αγόρια και

> κορίτσια 15-16 ετών, που μιλούσαν στο ίδιο

ακριβώς μοτίβο, λες και κάποια

> αόρατη δύναμη να είχε κατευθύνει την

οργή, το μίσος και την σκέψη τους μόνο

> προς ένα στόχο. Και μάλιστα σε μια εποχή

πολύπλοκη, όπου ο κόσμος έχει

> μικρύνει και το έξω μπερδεύεται με το

μέσα και γίνονται όλα ένα κουβάρι. Πώς

> θα φτάσουμε έτσι στην ΑΙΤΙΑ του Κακού;

Και πώς, αν δεν γνωρίζουμε τις

> πραγματικές αιτίες της κρίσης, θα

μπορέσουμε να βρούμε τις λύσεις που

> πρέπει;

>

> Και για να γυρίσω στα τελευταία

γεγονότα, ο βίαιος θάνατος ενός παιδιού

> αποτελεί μια μεγάλη τραγωδία. Πρώτα για

τη μάνα του, τον πατέρα του, τα

> αδέλφια του αλλά και για όλους τους

νέους και τις νέες, για όλους εμάς, για

> όλη την κοινωνία. Ο θύτης είναι ένας

αστυνομικός. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι

> όλοι οι σημερινοί αστυνομικοί είναι

θύτες. Κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν είναι

> αληθινό αλλά είναι και άδικο. Και μιλάει

κάποιος που γνωρίζει πολύ καλά τι

> θα πει αστυνομία.

>

> Γι’ αυτό θα πρέπει να αποφεύγουμε τις

γενικεύσεις, γιατί έτσι οδηγούμε τους

> νέους σε λάθος δρόμο. Τους κρύβουμε το

δάσος της πραγματικότητας με το

> δέντρο μιας εικονικής πραγματικότητας.

>

> Θα ήθελα να μπορούσα να απευθυνθώ στους

σημερινούς νέους και να τους πω:

> Κλείστε τα αυτιά σας στις γλοιώδεις

κολακείες όσων προσπαθούν ουσιαστικά να

> εκτονώσουν την οργή και την ενέργειά σας

σε ψεύτικους στόχους απομακρύνοντάς

> σας από τους πραγματικούς. «Αυτούς»

εξυπηρετεί να τρώμε τις σάρκες μας

> στρεφόμενοι ο ένας κατά του άλλου. Ο

στόχος όμως δεν είναι βέβαια αυτός που

> έχει το μαγαζί στο κέντρο της Αθήνας και

βγάζει από αυτό το ψωμί του, τα

> φάρμακά του, τη μόρφωση του παιδιού του,

όπως οι δικοί σας γονείς. Στα

> Ιουλιανά, μια από τις πιο ταραγμένες

εποχές της ιστορίας μας, η νεολαία

> κατέβαινε κατά δεκάδες χιλιάδες στους

δρόμους και ποτέ δεν είχαμε την

> παραμικρή καταστροφή, αν και θρηνούσαμε

δύο νεκρούς, τον Λαμπράκη και τον

> Πέτρουλα, που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι

για ένα καλύτερο αύριο.

> Περιφρουρούσαμε τον αγώνα μας και γ’

αυτό ποτέ δεν έγινε τίποτα, δεν αφήσαμε

> εμείς να γίνει τίποτα που να τον

αμαυρώνει.

>

> Και συγχρόνως η γενιά αυτή δημιουργούσε.

Ίσως ποτέ άλλοτε στη νεότερη

> ιστορία μας δεν είχαμε τόσα έργα σε

όλους τους τομείς, ποίηση, λογοτεχνία,

> μουσική, σε όλες τις τέχνες, που έγιναν

όπλο του αγώνα της νεολαίας, από

> ανθρώπους νέους που αγωνιζόταν και

δημιουργούσαν.

>

> ΒΓΑΛΤΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΟΥΛΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ

ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΥΣ.

>

> Μην τους επιτρέπετε να στιγματίζουν τον

αγώνα σας. Τι θα πει «κουκούλα»; Ο

> πραγματικός αγωνιστής και επαναστάτης

ούτε ντρέπεται ούτε φοβάται να δείξει

> το πρόσωπό του. Μην αφήνετε να σπιλώνουν

τη μνήμη του Αλέξανδρου συνδέοντας

> το πρόσωπό του και το όνομά του με

εικόνες φρίκης. Είναι σαν να τον

> σκοτώνουν για άλλη μια φορά.

>

> ΑΝΟΙΞΤΕ ΔΡΟΜΟΥΣ.

>

> Αντισταθείτε στα εύκολα που τόσο ύπουλα

βάζουν μπροστά σας προσπαθώντας να

> σας ξεγελάσουν ότι είναι δήθεν δικές σας

επιλογές. Πάρτε τη ζωή στα χέρια

> σας και προχωρήστε μπροστά.

>

> ΘΕΤΙΚΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ!

>

> Αθήνα, 17.12.2008

>

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Μπράβο στην Άγονη Γραμμή για την αναδημοσίευση και μπράβο στο Μίκη που βγήκε και τα είπε

    Σχόλιο από Βαγγέλης Μαρκάκης — 14 Φεβρουαρίου 2009 @ 12:46 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: