Άγονη γραμμή

9 Ιανουαρίου 2009

Γεύση από παλιά

Filed under: Μιχάλα Στέλλα — Άγονη Γραμμή @ 12:58 μμ
Tags:

Πάνω στο τραπέζι ήταν ανάκατα αφημένες διάφορες κυριακάτικες εφημερίδες, που είχαν αγοραστεί απ’ όλους στο σπίτι, τις ημέρες των διακοπών. Άρχισα να τις μαζεύω, αφού είχαν εκπληρώσει τον προορισμό τους, να ενημερώσουν για τα πρόσφατα γεγονότα και τις περίμενε ο κάδος της ανακύκλωσης. Άφηνα στην άκρη τα DVD και CD, που εύρισκα ανάμεσα τους και στο τέλος μαζεύτηκε ένας σωρός από ταινίες και τραγούδια. Τα περισσότερα ήταν με τραγούδια της εποχής μου, τις αξέχαστης δεκαετίας εξήντα-εβδομήντα. Της εποχής του ροκ, της σεξουαλικής απελευθέρωσης, των χίπις και των ειδώλων. Της εποχής που οι νέοι επιβάλουν, με εκρηκτικό τρόπο τα αιτήματα τους για  ελευθερία, ισότητα, αγάπη, προστασία του περιβάλλοντος και σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα. Μιας εποχής που την χαρακτηρίζουν τα μακριά μαλλιά, τα πολύχρωμα ρούχα, τα καμπάνα παντελόνια, οι φαρδιές μακριές φούστες ή οι πολύ κοντές, τα χαϊμαλιά,  οι χάντρες, τα κουδουνάκια, τα πόντζο και οι μυρωδιές από λιβάνια και χόρτα. Περάσανε τα χρόνια και μεγαλώσαμε πολύ. Αλλά η καρδιά μου ανυπόταχτη στον χρόνο, με τραβάει σε πάρτι, με και ξηρούς καρπούς, με χαμηλωμένα φώτα και το πικάπ να παίζει τραγούδια με τα Σκαθάρια, τον Έλβις Πρίσλει, τον Τζόνυ Χαλιντέι, τους Ολύμπιανς, τον Ανταμό.

Θυμάμαι ένα αστείο περιστατικό εκείνων των χρόνων. Ήταν οι γιορτές των Χριστουγέννων και είχαν έρθει για διακοπές οι φοιτητές. Μικρή επαρχιακή πόλη το Ρέθυμνο, χωρίς την γρήγορη ενημέρωση του σήμερα, μας κινούσε την προσοχή κάθε τι μοντέρνο και φερμένο από την πρωτεύουσα.

Οι νοικοκυρές στην γειτονιά μας πυρετωδώς ετοίμαζαν το σπιτικό τους, να υποδεχτεί την γέννηση του Χριστού.  Μύριζε παντού ασβέστη, ψημένο βούτυρο και μέλι.

Έξω από ένα σπίτι ένας μάγκας μάστορας της εποχής, ανεβασμένος πάνω σε μια σκάλα, ασβέστωνε τον τοίχο. Λίγο πιο κάτω τα κορίτσια, ε κορίτσια είμαστε τότε, είχαμε κάνει πηγαδάκι στον δρόμο και  ανταλλάσσαμε συνταγές και μυστικά. Την προσοχή μας τράβηξε ένας νεοφερμένος από την Αθήνα φοιτητής, που περνούσε αμέριμνος, σφυρίζοντας ένα μοντέρνο ρυθμό  και στριφογύριζε στα δάχτυλα του μια αλυσίδα. Φορούσε μια παρδαλή πουκαμίσα, κρεμόντουσαν από τον λαιμό του ένα σωρό χαϊμαλιά και με τα μαλλιά  αλά Μπίτλς. Όπως περνούσε κάτω από την σκάλα, η βούρτσα του μπογιατζή ξέφυγε «κατά λάθος» από το χέρι του και προσγειώθηκε πάνω στο κεφάλι του νεαρού. Βάλαμε τα γέλια με το θέαμα, που παρουσίαζε και περιμέναμε την σφοδρή αντίδραση του.  Στεκόταν ακίνητος, παρατηρώντας μ’ έκπληξη, τον υγρό ασβέστη να κυλάει πάνω στα ρούχα του. Ο μπογιατζής βρήκε καιρό και του φώναξε από ψηλά ένα βαρύγδουπο «σόρρι».

Ο νεαρός σκέφτηκε προφανώς, ότι τα φαινόμενα απατούν και πως ο μπογιατζής με το αγγλικό του, θα είναι σίγουρα αγγλομαθής και μοντέρνος και…… συνέχισε τον δρόμο του συγχωρώντας τον.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: