Άγονη γραμμή

12 Ιανουαρίου 2009

Λόγια του φάρου

Filed under: Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 9:58 πμ
Tags:

faros-kost

Ποιος είπε ότι τα μνημεία, και ειδικότερα εμείς οι φάροι,  δεν έχουμε ψυχή, δεν έχουμε αισθήματα, δεν έχουμε φωνή; Για να το διαπιστώσει κανείς, αρκεί να μας πλησιάσει και να μας αφουγκραστεί  με την ευλάβεια και την ευαισθησία του  προσκυνητή και όχι με την ψευδευλάβεια του φαρισαίου ή την καταναλωτική αναισθησία του κοπαδοποιημένου τουρίστα.

Ακούσετε, λοιπόν, συντοπίτες μου, τα παραπονεμένα αλλά καθόλου μνησίκακα λόγια μου, για να τεστάρετε την «ακοή» σας και για να κάνετε κάποιοι την αυτοκριτική σας…

Γεννήθηκα όμορφος σαν Ερμής και κατάντησα έρμαιο παραποιήσεων και κακοποιήσεων από κάποιους… ανιστόρητους! Tι να σας πρωτοεξιστορήσω! Για τις πληγές του Ιώβ που μετακόμισαν στο κορμί μου και για τη φαρίνα που τις πασπάλιζαν για να μη φαίνονται; Για τη σκολίωση που έπαθα κάτω από το βάρος των χρόνων και την αδιαφορία των υπευθύνων; Για το ορθοπεδικό «σαμαράκι» που μου φόρεσαν μόνο όταν  ήμουν πια έτοιμος να καταρρεύσω; Για τη γελοιοποίηση μου με  τον καρναβαλίστικο τσιμεντί μανδύα που μου φόρεσαν; Για τα ατζαμίδικα λίφτινγκ και τις αδέξιες χειρουργικές επεμβάσεις σ’ όλο μου το κορμί; Για την αφαίρεση ακόμη και της κεφαλής μου από ανθρώπους που έκαναν «του κεφαλιού τους»; Τουλάχιστον εκείνο το διάστημα δεν έβλεπα στον καθρέπτη του λιμανιού τα χάλια μου!…

Πόσες φορές μακάρισα τους δύο λιμανίτες αδελφούς μου στα Χανιά και στο Ηράκλειο, που μάθαινα πόσο περιποιημένοι ήταν…Πόσες φορές ονειρεύτηκα ότι από φάρος έγινα φαρί που έσπαγε τα γκέμια του χλιμιντρίζοντας ευτυχισμένα…Πόσες φορές ευχήθηκα να κάνουν σε μένα ό,τι και στα φαριά όταν γεράσουν…Πόσες φορές ονειρεύτηκα τον εαυτό μου ανάμεσα στους τυχερούς που μπαρκάριζαν από την απέναντι αποβάθρα του παλιού λιμανιού και μετά του καινούριου!…Πόσες φορές ευχόμουν να προσληφθώ σε φαρόπλοιο…Όμως κατά βάθος το ‘νιωθα πως είμαι δεμένος με τη γη που πρωτοαντίκρισα το φως, με τη γη που μου έδωσε τη σάρκα μου, με τις μνήμες από τα δρώμενα του λιμανιού και προπαντός με την αποστολική μου προσφορά, άσχετα αν δεν δικαιωνόταν με την αντιπροσφορά της ευγνωμοσύνης. Άλλωστε, τι θα ήμουν εγώ χωρίς το λιμανάκι; Αλλά και το λιμανάκι τι θα ήταν χωρίς εμένα;

Μα και όταν, επιτέλους, «έπεσα σε καλά χέρια» και αποκαταστάθηκα περίπου στην αρχική μορφή μου, το μαρτύριό μου δεν είχε τέλος! Χέρια βέβηλα  σημαδεύουν το κορμί μου με τα γκράφιτι και τα εγχάρακτα σχέδιά τους, ενώ αρκετοί παραβρισκόμενοι αφήνουν στα πόδια μου «χωρίς περίσκεψη χωρίς αιδώ» τα άκοσμα και πολλές φορές κάκοσμα «επισκεπτήριά» τους. Δεν σας κρύβω ότι συχνά, όταν φυσσάει νοτιάς, έχω την ακουστική παραίσθηση: (Φ)άρον, (φ)άρον σταύρωσον αυτόν!…

Όμως, δεν με πλήγωνε λιγότερο το ότι δεν μου αναγνωριζόταν η δική μου ταυτότητα, το δικαίωμά μου να είμαι ο εαυτός μου!

Κάποιοι με κάνανε Τούρκο, και μόνο φέσι δε μου βάλανε! Και εγώ γινόμουν «Τούρκος» απ’ το θυμό μου…Κάποιοι άλλοι μου προσθέσανε χρόνια και με κάνανε Βενετό, για να ‘μαι, φαίνεται,… ασορτί με «της Βενετιάς το Ρέθυμνο»! Και εγώ αναψοκοκκίνιζα για το  φαν-φαρο-νισμό τους…

Όχι, δεν είμαι, ρατσιστής. Σκεφτείτε, θα με πείραζε λιγότερο να με λέγανε «Γύφτο», που είναι παραφθορά του «Αιγύπτιος». Απλώς ήθελα να είμαι αυτό που ήμουν και να έχω τον αυτονόητο σεβασμό! Αυτό ήταν το διπλό μαράζι μου!

Αγνάντευα την πόλη, που χρόνο με το χρόνο απλωνόταν σαν χταπόδι απέναντί μου στην παραλία και στις πλαγιές των λόφων, και αναστέναζα! Δεν μπορεί, έλεγα, κάποιος αρχαιολόγος, κάποιος ιστορικός θα βρεθεί να με αποκαταστήσει. Να δει το αραβικό «τατουάζ» μου που μαρτυρεί την αιγυπτιακή καταγωγή μου και το έτος γέννησής μου, που δεν είναι άλλο από το έτος Εγείρας 1254, δηλαδή το 1838, επί Αιγυπτιοκρατίας του Μεχμέτ Αλή. Όμως…αλί  και τρισαλί μου!

Πώς να το δει, άλλωστε, κανείς και πολύ περισσότερο να το διαβάσει, όταν εξερευνά την αλήθεια από την αναπαυτική πολυθρόνα του γραφείου του! Ή όταν παίρνει κάτι ως δεδομένο, μόνο και μόνο επειδή είναι παραδομένο…

Ευτυχώς εμφανίστηκε αυτόκλητος, σαν «από μηχανής θεός», ο συγγραφέας – δικηγόρος Χαρίδημος Παπαδάκης και ανέλαβε αφιλοκερδώς την υπόθεσή μου στο δικαστήριο της τοπικής ιστορίας. Μέχρι και στην Άγκυρα έφτασε για την πιστοποίηση των προσωπικών μου στοιχείων!

Ευτυχώς, γιατί είχα φτάσει στα όριά μου! Δεν μπορούσα πια να ακούω τους ξεναγούς να παραποιούν σ’ όλες τις γλώσσες την ταυτότητά μου. Δεν μπορούσα πια να ποζάρω για καρτ ποστάλ, πίνακες, ή άλμπουμ με ψευδεπίγραφες λεζάντες.

Και μη μου πείτε ειρωνικά…«Σιγά τα λάχανα» ή ότι…«Έχασε η Βενετιά βελόνι», γιατί θα σας απαντήσω πως οτιδήποτε κερδίζει  η ιστορία σε βάρος της μυθολογίας είναι πάντα βαρυσήμαντο.

Ας είναι πάντα καλά ο άνθρωπος να ερευνά πάντα την αλήθεια και να αφυπνίζει συνειδήσεις.

Περισσότερες λεπτομέρειες για την ιστορία μου, που είναι και δική σας, και πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τα «πάθη» μου μπορείτε να βρείτε στο εξαίρετο, από κάθε άποψη, βιβλίο Ο αιγυπτιακός Φάρος του Ρεθύμνου του πολύγραφου συγγραφέα Χαρίδημου Παπαδάκη (Νταραμανελίτη), που εκδόθηκε πρόσφατα και αποτελεί ένα πολύτιμο φάρο για την τοπική μας ιστορία (όπως άλλωστε και τα προηγούμενα βιβλία του: «Ο Νταραμανελίτης», «Τα Χασαπιά», «Το νερό μιας Πολιτείας» και «Οι Αφρικανοί στην Κρήτη – Χαλικούτες»).

Κλείνoντας τη φαρολογία μου, θα ήθελα να κάνω δύο προτάσεις, για να τεστάρω και εγώ με τη σειρά μου την «ακοή» σας:

– Θα με συγκινούσε πολύ η «υιοθεσία» μου από κάποιο σχολείο στο πλαίσιο κάποιου Προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, όπως έχει συμβεί με διάφορα μνημεία σε άλλες πόλεις. Αυτό πιστεύω ότι θα σηματοδοτούσε παρόμοιες «υιοθεσίες» και άλλων μνημείων μας, οι οποίες θα βοηθούσαν τα παιδιά να κτίσουν μια βιωματική σχέση με την τοπική μας ιστορία και την πολυπολιτισμική μας κληρονομιά. Δεν αποκλείονται, φυσικά, οι «υιοθεσίες» και από άλλους φορείς, που πληρούν τις σχετικούς όρους. Όσοι πιστοί προσέλθετε…

-Τώρα που  η πόλη μας αναβαθμίζεται αισθητικά με εκπληκτικό ρυθμό, ας έχετε πάντα γεμάτες τις φαρέτρες σας για τους κάθε είδους Βαρβαρόσες ή Βανδάλους και ιδίως εκείνους  που επιμένουν να την υποβαθμίζουν από πόλη του πολιτισμού σε πόλη της απολιτισιάς, από «πόλη των γραμμάτων» σε πόλη των γκράφιτι της βλακείας, όπως αυτά που εξακολουθούν να ασελγούν πάνω μου. Ας γίνετε όλοι σας φαροφύλακες, με την κυριολεκτική και συμβολική έννοια της λέξης…

Αυτό, άλλωστε,  το βασικό μήνυμα εκπέμπει και το αξιόλογο βιβλίο του Χ. Παπαδάκη.

                                                                                                                          Ο Φάρος του Ρεθύμνου

 Και για την αντιγραφή:

Γιώργος Φρυγανάκης

 

Υ.Γ Η προσφορά του βιβλίου από το συγγραφέα σε όλα τα Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια του Νομού μας είναι και αξιέπαινη και αξιομίμητη.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Eξυπνη αναφορα.Ωραιο κειμενο για ενα μνημειο που αγαπαμε ολοι μα το προσπερναμε..Η δυναμη του λογου κι η γνωστη καυστικοτητα του συγγραφεα μας φερνει μπροστα στις ευθυνες μας.Μας συγκινησες Γιωργο..

    Σχόλιο από Βαρβαρα Παναρετακη — 11 Μαρτίου 2009 @ 11:32 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: