Άγονη γραμμή

23 Φεβρουαρίου 2009

Αποστολή ονείρου

Filed under: Βουμβουλάκη Σταυρωτή — Άγονη Γραμμή @ 7:54 μμ

Κρύα νύχτα του Γενάρη. Ξάστερος ουρανός, μα παγερός αέρας. Κάθε ανάσα του, μια ψυχρή αύρα στο απόλυτο, μαύρο σκοτάδι. Κάθε άνθρωπος βρισκόταν στο σπιτικό του. Η μάλλον όχι. Μερικοί άνθρωποι βρίσκονταν στο σπιτικό τους. Κάποιοι άλλοι, τουρτούριζαν σε παγκάκια σκεπασμένοι με αυτοσχέδιες κουβέρτες της χθεσινής εφημερίδας. Εκείνη τη βραδιά έτυχε να περάσει από εκεί. Έπαιζε βλέπετε χαρτιά σε κάποια τοπική λέσχη. Είχε εγκράτεια όμως, ποτέ δεν ξόδευε πολλά. Για την ακρίβεια δεν ξόδευε τίποτα! Η καρδιά του ήταν τόσο σκληρή όσο ένα ακατέργαστο μάρμαρο. Βέβαια, το μόνο που χρειαζόταν ήταν σφυρί και ένας έμπειρος σφυρηλάτης για να τον μετατρέψει σε ένα υπέροχο γλυπτό. Λόρδος. Με χρήματα και μοναξιά. Ένας πλούσιος εσωστρεφής. Δεν ήθελε να πάει σπίτι του. Ήθελε να νιώσει την παγωμένη αύρα για λίγο ακόμα στο χλωμό πρόσωπό του. Πήγε να καθίσει σε ένα παγκάκι.

«Άουτς!» έκανε εκείνη.

Ο κύριος Λόρδος ανασκουμπώθηκε.

«Ποια είστε; Σας παρακαλώ!»

Εκείνη φτωχή, ‘κουρελιάρα’ κατά την υψηλή κοινωνία. Από τα άτομα που δεν πρέπει να πλησιάζεις, γιατί ίσως κολλήσεις κάποια ασθένεια. Ε βέβαια, την ασθένεια της ανθρωπιάς.

«Τι με παρακαλείς άνθρωπέ μου; Τα πλευρά μου σακάτεψες!»

«Συγγνώμη, δεν το έκανα εσκεμμένα» απολογήθηκε εκείνος.

«Εσκεμμένα ή όχι, άλλη φορά να προσέχεις που κάθεσαι!»

«Μα σας είπα, συγγνώμη»

«Βρε άσε τα συγγνώμη και τα σάπια!»

«Σας παρακαλώ κυρία μου! Ποια νομίζετε ότι είστε;»

«Μμμ.. νομίζω ότι είμαι ο εαυτός μου. Εσύ ποιος είσαι; Ξέρεις;»

Ο Λόρδος την κοίταξε αμήχανα. Μήπως όντως δεν ήξερε ποιος ήταν; Μήπως όλα αυτά τα χρόνια στην αφρόκρεμα της πόλης ήταν μια σκέτη προσποίηση; Ζαλισμένος από τα πολλά ‘ρητορικά’ ερωτήματα, παραμέρισε τα πόδια της κοπέλας και έκατσε στο παγκάκι. Την κοίταξε με μία απορημένη έκφραση.

«Γιατί το λέτε αυτό;»

«Ξέρεις αγαπητέ,» αποκρίθηκε ειρωνικά η κοπέλα

«Έχω ζήσει πολλά στη ζωή μου. Τόσα ώστε να ξέρω πότε κάποιος ‘ζει’ και πότε κάποιος ‘υπνοβατεί’.

«Δηλαδή;» απόρησε ο άντρας.

«Δεν μου λες, πόσες φορές κοίταξες τον εαυτό σου στον καθρέπτη, και να αντίκρισες ένα αγαπητό άτομο;»

Δεν απάντησε

«Είδες; Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις ότι η τόση μονοτονία σε κάνει να χάνεις τον εαυτό σου, το είναι σου»

Ο Λόρδος σκεπτικός

«Και τι μου προτείνετε;» ρώτησε

«Το πώς θα βρεις την εσωτερική σου ηρεμία το ξέρεις μόνο εσύ. Κανείς άλλος. Ξέρεις, εμείς οι άνθρωποι είμαστε σαν τα ακατέργαστα διαμάντια. Πρέπει να τα επεξεργαστείς για να δεις την ομορφιά τους. Μερικές φορές όμως, η επεξεργασία αυτή μπορεί να φέρει ολέθρια αποτελέσματα, σκορπώντας πολύτιμα διαμαντένια θρύψαλα παντού. Ξέρω ότι μπορείς να το κάνεις, όχι το πώς. Είναι απλό. Ζήσε τη ζωή σου. Σβήσε τα γκρίζα, ζωγράφισε τις στιγμές σου.»

Ξαφνικά, ο Λόρδος αισθάνθηκε ένα δυνατό χτύπημα στο κεφάλι.

Το επόμενο πρωί, ήταν στο κρεβάτι του, έχοντας ένα φρικτό πονοκέφαλο.

«Τι έγινε;» ρώτησε τον μπάτλερ του.

«Πέσατε από το κρεβάτι, εχθές το βράδυ.»

Ο Λόρδος τον κοίταξε έκπληκτος. Όλα ήταν ένα όνειρο, όνειρο ζωής.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Teleio!!!!!!!!!!!!!!!!

    Σχόλιο από Maria — 23 Φεβρουαρίου 2009 @ 9:59 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: