Άγονη γραμμή

19 Μαρτίου 2009

Η φυγή της «κότας»

Filed under: Ταταράκη Αντωνία — Άγονη Γραμμή @ 8:39 πμ
Tags: ,

Κάποτε ήταν ένας μικρός αετός που κατά λάθος έπεσε από τη φωλιά του μέσα σ’ένα κοτέτσι. Τον περιμάζεψαν κάποιες κότες οι οποίες θεώρησαν υποχρέωση τους να αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση του και να τον μεγαλώσουν σαν να ήταν δικό τους παιδί.Το μικρό αετόπουλο περνούσε πολύ ωραία μέσα στο κοτέτσι καθώς απολάμβανε μητρική στοργή και ο καιρός περνούσε και αυτό μεγάλωνε.

Όμως η διαφορετική του φύση άρχισε να γίνεται αντικείμενο σχολιασμού και κοροϊδίας μέσα στο κοτέτσι. Το καημένο το αετόπουλο προσπαθούσε σκληρά να συμπεριφέρεται όπως όλες οι κότες για να μη διαφέρει, αλλά.Κάθε πρωί συνήθιζε να κοιτάει ψηλά τον ουρανό σαν κάτι να το τράβαγε να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει. Ήταν ήδη όμως πεπεισμένο, όπως είναι ήδη γνωστό, ότι οι κότες δεν πετάνε και έτσι θα περνούσε ήσυχα τη ζωή του μέσα στο κοτέτσι..

Ωστόσο το «μαμούνι» της αμφιβολίας-μεταξύ μας, της φύσης στην οποία δεν μπορείς να πας κόντρα-άρχισε να το «τρώει».. «Κι αν μπορώ τελικά να πετάξω; Κι αν ο προορισμός μου είναι να βγω από αυτό το κοτέτσι και να δω τι υπάρχει έξω από αυτό;». Μια μέρα αποφάσισε να κουνήσει τα φτερά του για να πετάξει. Πέταξε. Είδε από ψηλά την ομορφιά του κόσμου που έχανε μέσα στο κοτέτσι κι έφυγε για να τη ζήσει.

Τελικά είμαστε ότι πιστεύουμε ή ότι μας κάνουν οι άλλοι να πιστεύουμε για τον εαυτό μας ή τελικά ο πραγματικός μας εαυτός έρχεται η στιγμή που επαναστατεί και φεύγει, δαγκώνει ταυτότητα, όπως λέει κι ένας φίλος.

Από τη στιγμή που γεννιόμαστε όλοι υπηρετούμε ρόλους και «ταμπέλες», που είτε οι άλλοι, είτε εμείς οι ίδιοι βάζουμε στον εαυτό μας. Οικογένεια,κοινωνικό και επαγγελματικό περιβάλλον με τον ένα η τον άλλο τρόπο καθορίζουν ή καταπιέζουν το ποιο είμαστε, τι πρέπει ή μπορούμε να κάνουμε, μέχρι που μπορούμε να φτάσουμε.

Μπαίνει λοιπόν αίφνης το ερώτημα: «Μπορείς λοιπόν μωρή(=ανόητη) κότα να ανοίξεις επιτέλους τα φτερά σου και να φύγεις ή θα κάτσεις στα ζεστά σου μέσα στο κοτέτσι; Θα βρεις επιτέλους τη δύναμη να βγεις από τη σιγουριά των ρόλων που εξυπηρετείς καθημερινά; Θα μείνεις δέσμιος στο κοτέτσι σου από φόβο μη χαθούν τα κεκτημένα σου; Η μήπως έχεις μπει τόσο πολύ στο πετσί του ρόλου της κότας, τόσο πολύ πια, που αρνείσαι να αναγνωρίσεις τον εαυτό σου μέσα σε αυτές τις γραμμές;

Όλοι κότες είμαστε.γι’αυτό τη συνέχεια της αρχικής ιστορίας ας την επιλέξει τελικά ο καθένας μας..Και τώρα με συγχωρείτε..ετοιμάζομαι για απογείωση.

Advertisements

8 Σχόλια »

  1. ΣΤΟ ΠΙΟ ΑΓΝΟ ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟ ΜΑΣ ΟΡΑΜΑ ΘΑ ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ ΜΕ ΧΑΡΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΔΑΚΤΟ ΣΤΥΛ ΚΑΙ <> .

    Σχόλιο από Σωτήρης — 19 Μαρτίου 2009 @ 1:21 μμ | Απάντηση

  2. Μπορει στην ηλικα που βρισκομαι να θεωρουμε ακομα κοτα,Παρολαυτα αυτο το υπεροχο αρθρο μου εδωσε την ευκαιρια να ανακαλυψω τα φτερα που εχω στην πλατη μου και να καταλαβω πως με λιγη θεληση,δυναμη και πιστη στον εαυτο μου μπορω να τα αξιοποιησω και να πεταξω εκει που εγω θελω…πραγματικα ευχαριστω…

    Σχόλιο από Σταύρος(ή και Ιππότης,οπως με λεει η αγαπημενη μου κυρια) — 23 Μαρτίου 2009 @ 11:32 μμ | Απάντηση

  3. AYTO TO ΆΡΘΡΟ ΘA KANEI ΠOΛΛOYΣ NA ΞΕΦΎΓΟΥΝ AΠO THN <> ΠOY EXOYN MEΣA TOYΣ…OΠΩΣ EKANE Κ ME EMENA…
    ΣΥΓΧΑΡΗΤΉΡΙΑ!!!!

    Σχόλιο από Μαριάννα — 24 Μαρτίου 2009 @ 2:45 μμ | Απάντηση

  4. Θα με πάρετε κιεμένα στην απογείωση σασ?! Πόσο δύσκολο είναι να ανοίξει κανείς τα φτέρα του και πραγματικά να «πετάξει»…. Ωστόσο «πρέπει», το οφείλει στον εαυτό του… Δεν ζούμε για να ζούμε ως κότες , αλλά ως αετοί..
    Πολύ ρεαλιστικό και πετυχημένο το άρθρο σας.!Ελπίζω να ανοίξετε κι εσείς τα φτερά σας και να δείτε τους κόσμους που εσείς επιθυμείτε..! αν και κατά κύριο λόγο εχετε ήδη ξεφύγει απο ένα «κοτέτσι»..~συνεχίστε δυναμικά!

    Σχόλιο από Ελένη — 28 Μαρτίου 2009 @ 12:07 πμ | Απάντηση

  5. Τι κι αν το αετόπουλο συνάντησε πολλά εμπόδια στο δρόμο του! Κανένα δε μπόρεσε να το σταματήσει τώρα πια, αφού το μεγάλο βήμα είχε ήδη γίνει. Έτσι κι εμείς, αναζητώντας την πραγματική μας «φύση», πρέπει να σταματήσουμε να κακαρίζουμε όπως μας επιβάλλουν οι άλλοι και να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας, να ανοίξουμε φτερά! Κι όπως όλες οι άλλες υποψιασμένες κότες, αναζητώ κι εγώ τον εαυτό μου… Σ’ ευχαριστώ(κι ας είναι λίγο)!

    Σχόλιο από Μαρία — 28 Μαρτίου 2009 @ 8:45 μμ | Απάντηση

  6. καποια καποτε μου ειπε πως οι ανθρωποι ειναι προορισμενοι απο την μοιρα τους για καποια πραγματα και ο κοσμος να γυρισει αναποδα θα πραγματοποιηθουν…κανεις δεν ειπε ποτε πως ο καθε ανθρωπος θα βρει αυτο που του οριζει η μοιρα απο οταν γενηθει.τα λαθη και τα εμποδια ειναι μεσα στη ζωη και ισως μεσα απο αυτα να γινομαστε ακομα πιο δυνατοι για να «πεταξουμε».εγω ειμαι μικρη ακομα για να ξερω την κατευθυνση που θα ακολουθησω και ποιος ξερει ισως ζησω μια συμβατικη ζωη, βλεπετε κανεις δε θελει να χασει την βολη του…παντα ομως θαυμαζα και παντα θα θαυμαζω τους ανθρωπους που ορθωνουν αναστημα και λενε φτανει πια, και ευχομαι να ειμαι σοφη ωστε να καταλαβω ποτε θα πρεπει να λεω αυτο το φτανει πια-ως εδω…

    ενα ευχαριστω δεν ειναι αρκετο ομως νιωθω την αναγκη εστω και απο ενα απλο σχολιο να πω ενα τεραστιο ευχαριστω σε αυτη την καποια που ειπα κ προηγουμενως γιατι αυτα τα 2 χρονια περα απο τις γνωσεις εμαθα και πως ειναι η ζωη…η πραγματικη ζωη και οχι αυτη που μας παρουσιαζουν οι αλλοι…

    καλη απογειωση λοιπον…

    Σχόλιο από Δεσποινα — 30 Μαρτίου 2009 @ 8:04 μμ | Απάντηση

  7. ti kian ekana taksidia makrina me ta ftera tou aetou mesa se ena kosmo apo kotes panta mikrh patrida mou htan ayta ta ftera pou otan ta anoiga ksexoriza kai anevena psila.,.,,psila toso psila pou oloi oi aloi me nomizan diaforetiko mh kserontas th diafora tis kathe psixeis pou krivoume o kathenas mesa mas…as petaksoume loipon me ta ftera pou mas dineis esy twra me to logo kai tis skepseis sou…giati mia mikrh patrida mas perimenei arkei na anevoume psila ksexnontas ayta pou mas varenoun kai mas kratane se olh ayth th mazopoihsh tou anthropou….thn eksathliosh kai thn omoiothta….pou apla den yparxei giati osoi apo mas se diavasoun se akousoun kai skeytoun ayta pou grafeis kai les tha einai etsi kialiws desmioi aeth se ena swma mia mikrhs alla toshs shmasias kota!!!!

    Σχόλιο από nikos — 6 Απριλίου 2009 @ 7:00 μμ | Απάντηση

  8. Ένας Σοφός έχει πεί: Όποιος ανακατεύεται με τα πίτουρα, τον τρώνε οι κότες….
    Έχεις την ησυχία σου στην κοιλιά της κότας, με τα ποπ κορν στο χέρι και τις εφορμήσεις των εκσυχρονιστών να προσπαθούν να σε βγάλουν από την αυγουλάτη τρύπα αφού σε βάψουν χρυσό.
    Μια ζωή κοιλιόδουλοι, απ την κοιλιά του ξύλινου αλόγου της Τροίας στην κοιλιά της κότας με τα πολλά πρόσωπα: Μάνα, σύζυγος, αδερφή, η τελευταία με το αρσενικό παρελθόν είναι η πιο επικίνδυνη…

    Ένας από τους πολλούς τρόπους αντίστασης είναι να γυρίσουμε στα κεριά. Άλλος τρόπος είναι ν’ ανάβουμε λιβάνια και να συμφιλιωθούμε με το σκοτάδι (Η αλήθεια είναι, πάντως, ότι σε λίγο δεν θα έχουμε ανάγκη από τα δημόσια φώτα τους. Θα μας φέγγει επαρκώς η φωτιά στ’ αναμμένα μπατζάκια μας).
    Ζούμε στην ομορφότερη χώρα του κόσμου
    (Γι’ αυτό είναι ακριβό το ενοίκιο)!

    Κάπου εδώ, και συγκεκριμένα λίγο πιο πίσω, τελειώσανε οι παράγραφοι του παραγράφοντος καλλιτέχνη.

    Ακολουθεί έμμετρο υστερόγραφο:

    Οι κυνηγοί κεφαλών
    στα μυαλά αφελών
    φαντάζουνε ηγέτες

    Φορείς μικρούτσικων φαλλών
    συναισθημάτων παρδαλόν
    αποβατούν με το παρντόν
    στις άσπρες μας πετσέτες

    Μάνα φέρε την ασπίδα μου
    και άσε τα νταηλίκια
    Το επί τας μονόδρομος
    χρωστάμε τόσα νοίκια

    Σχόλιο από Βασίλης Κουτσουράκης — 11 Απριλίου 2009 @ 1:39 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: