Άγονη γραμμή

16 Απριλίου 2009

Tης Μεγάλης Παρασκευής

Filed under: Δημαράτου Μαρία — Άγονη Γραμμή @ 8:19 μμ
Tags:

(Τόλεγε η γιαγιά  μου η Χατζίνα)

Κάτω στα Ιεροσόλυμα και στου Χριστού τον τάφο,

Εκειά δεντρόν δεν ήτανε,δεντρίν εφανερώθη.

Το δέντρον ήτον ο Χριστός κι οι κλώνοι οι γι Αποστόλοι

Και τα παρακλωνάρια ντου ήτον οι μάρτυρές του

Κι εμαρτυρούν κι ελέγασι για του Χριστού-ν-τα πάθη.

Χριστέ μου όντε σε πιάσανε οι σκύλοι οι -γ-Ιουδαίοι

Κι επέψαν το -ν-παράνομο το σκύλον τον Εβραίο

Να πάει να πεί εις το χαρκιά τρία καρφιά να κάμει.

Κι εκείνος ο παράνομος πιάνει και κάνει πέντε

Και το χαρκιάν ερώτηξεν ως για να τονε μάθει

-Βάλε τα δυό στα πόδια ντου τα δυό στα δυό ντου χέρια ,

Και κείνο-ν-το φαρμακερό του βάλε στην καρδιά ντου

Να τρέξει αίμα και νερό να λιγωθεί η καρδιά ντου.

Η δέσποινα ως τ’άκουσε πομένει λιγωμένη.

Σταμνιά νερό τση χύνανε,σιγλιά σιγλιά το μόσκο

Και τρία το ροδόσταμο το νού τζη για να φέρει.

Κι απείς τον νου τζη ήβρενε,κι απείς το λογικό τζη,

Σηκώνετ’ ανατολικά και κάνει το σταυρό τζη.

-Όσοι αγαπάτε το Χριστό και του Χριστού τη μάνα,

Ούλοι να μ’ακλουθήξετε τση πονεμένης μάνας.

Άλλοι δεν τζ’ ακλουθήξανε όξω οι τρείς παρθένες,

Η Μάρθα κι η Μαγδαληνή,τ’ Αγιού Λαζάρου η γι αδερφή.

Και παίρνει τζι κι επιένανε εις του ληστήν την πόρτα.

Βρίχνουν τσι πόρτες σφαλιχτές και τα κλειδιά παρμένα,

Και τα πορτοπαράθυρα σφιχτά μανταλωμένα.

Δίνει τση πόρτας μια λαχτιά μέσα και όξω δίνει.

Θωρεί στραβούς,θωρεί κουτσούς χίλιες μιλιουνιάδες

Κιανέναν δεν εγνώρισεν όξω τον Αι-Γιάννη.

-΄Αγιε μου Γιάννη Πρόδρομε και βαφτιστή του γιού μου,

Πέσμου ποιόν ειν’ το τέκνο μου κι εσένα ο δάσκαλός σου.

-Θωρείς το κείνο-ν- το το κατηγορημένο,

Απού φορεί ποκάμισο στο αίμα βουτημένο,

Απού κρατεί στη χέρα ντου καρφιά να σου καρφώξει,

Κι απού βαστά στην άλλην ντου χολή να σου ποτίσει;

Εκείνο ΄ναι το τέκνο σου κι εμένα ο δάσκαλός μου.

-Αν ειν’ γκρεμνο΄ς να σκοτωθώ κι αν ειν’ βοθρός να δώσω,

Κι αν ειν’ μαχαίρι δίκοπο ν’αδικοθανατώσω.

-Μάνα μην κάνεις πρόδρημα να κάνουν οι μανάδες,

Μον’ πάρε το στρατί-στρατί κι εγώ ΄μαι στο κελί σου

Και βάψε το μαντήλι σου και κόψε το μαλλί σου.

Και βάψε το μαντήλι σου,πάλι θα γαλανίσει,

Και κόψε τα μαλλάκια σου,πάλι μαλλιά θα κάμεις.

Και κράξε τα ορφανά παιδιά να φαν’ να μακαρίσου,

Και κράξε τσι μανάδες τους να σε παρηγορήσου.

Απου τ’ ακούει σώζεται,κι απου το πεί σχωρνιέται,

Κι απου το καλαφουρκαστεί Παράδεισο θα λάβει.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: