Άγονη γραμμή

14 Μαΐου 2009

Πλατεία Ρεθυμνίων Μικρασιατών

Filed under: Παρασκευάς Παναγιώτης — Άγονη Γραμμή @ 8:51 πμ
Tags:

mikrasia

Με αφορμή την συνεχιζόμενη αρθρογραφία σχετικά με το ποια ονομασία θα πρέπει να λάβει η νέα πλατεία στο τζαμί της νερατζές και ιδίως μετά τις πολύ σοβαρές και αξιόλογες προτάσεις των φίλων Γιώργη Φρυγανάκη και Κ.Η Παπαδάκη έρχομαι κι εγώ να τις ενισχύσω. Πολλά ιστορικά δικαιολογητικά δεν θα φέρω, όμως θα προσθέσω τις μνήμες μου ως εγγόνι Μικρασιατών παππούδων, ως παιδί που γύριζε τα στενά της παλιάς πόλης και περνούσε από σπίτια στα οποία κατοικούσαν πρόσφυγες, φίλοι και γνωστοί των δικών μου παππούδων ,ο Αντώνης Αραμπατζόγλου με τα παιδιά του, ο Διομήδης Συμσίρης με το παντοπωλείο και το σπίτι του, οι Γιαχακόπουλοι, οι Τσακιρίδηδες και πολλοί άλλοι που έφυγαν από τη ζωή αυτή ή ακόμη ζουν ηλικιωμένοι πια στη νέα πατρίδα, στη νέα πλατεία, στις ρούγες του Ρεθυμνου και διατηρούν ένα θαυμαστό ήθος και  πολιτισμό που μετέδωσαν στα παιδιά τους και τιμούν το Ρέθυμνο.

Πριν συνειδητοποιήσω ότι και γω καταγόμουν από τη Μ.Ασία, σαν παιδί εντυπωσιαζόμεουνα από την ιδιάζουσα προφορά των μικρασιατών παππούδων, θείων και γειτόνων και μέσα μου έλεγα : μα γιατί δε μιλούν κρητικά ; Η απάντηση ήρθε ένα βράδυ όπου η γιαγιά μου μου αφηγήθηκε λεπτομερώς τη ζωή στη Μ.Ασία, στο Αιβαλί και πως ΄πηρθε η Καταστροφή και ο ξερριζωμός. Τότε συνειδητοποίησα το μέγεθος της λέξης Πατρίδα. Ήταν μια λέξη με μεγάλο περιεχόμενο, με μνήμες τραγικές και και συνάμα καλές. Στην πατρίδα…….

Τα καφενεία του Πλάτανου, της Σωχώρας, της Πάνου Κορωναίου και άλλων οδών ήταν στη βάση τους χώροι συνάντησης των Μικρασιατών, των προσφύγων του 1922 όπου θυμούνταν τους τόπους τους, τα καλά τους και αναπολούσαν τις καλές ημέρες στην πατρίδα. Πολλοί δεν παντρεύτηκαν, μερικοί το’ριξαν στο πιοτό , ποτέ όμως δεν δημιούργησαν πρόβλημα στην πόλη τους. Πολλοί έγιναν αριστεροί και αγωνίστηκαν και υπέφεραν από το καθεστώς της εποχής. Πολλοί παρέμειναν φτωχοί όπως ήλθαν, άλλοι πρόκοψαν , σπούδασαν . Έχει ενδιαφέρον να μελετηθεί στατιστικά το ποσοστό των προσφυγικής καταγωγής Ρεθυμνίων. Θεωρώ ότι θα είναι υψηλότατο.Το Ρέθυμνο το αγάπησαν και το ανέδειξαν με τον τρόπο τους. Η τύχη λοιπόν τους έστειλε, τους τυχερούς που επέζησαν, στο Ρέθυμνο στην πόλη μας.

Από το 1922 ως σήμερα ο Δήμος δεν τίμησε όπως θα πρεπε την ιστορική μνήμη στο θέμα αυτό και τώρα ήρθε ο καιρός να το κάνει.

Γνωρίζετε ότι ενώ στο Ρέθυμνο από το 1922 ως σήμερα πάνω από τους μισούς του κατοίκους είναι Μικρασιάτες δεν υπάρχει ένα μνημείο μνήμης που να το έχει φτιάξει ο Δήμος; Δεν είναι λοιπόν πολύ να δώσει το όνομά τους στη νέα πλατεία.Ίσως θα εισηγούμουν να στήσει και ένα μνημείο μνήμης κάπου στην παραλία όπου έφταναν οι πρόσφυγες με τα πλοία της συμφοράς. Η μνήμη δένει τους ανθρώπους και διατηρεί το συλλογικό και το χρέος.

Θεωρώ λοιπόν και εγώ με τη σειρά μου ότι μόνο για το λόγο αυτό, ότι δηλαδή τα 2/3 της παλιάς πόλης κατοικηθηκαν από Μικρασιάτες που ζουν ακόμη από την πρώτη γενιά και από τα παιδιά τους και τα εγγονια τους  και δραστηριοποιούνται ως δημότες και επαγγελματίες, θα πρέπει να λάβει η νέα πλατεία το όνομα  Πλατεία Ρεθυμνίων Μικρασιατών ως ελάχιστη τιμή που θα μπορούσε η πόλη μας να δώσει σ’αυτούς τους ανθρώπους που την τίμησαν με την παρουσία τους και τον τίμιο ιδρώτα τους από το 1922 έως σήμερα.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: