Άγονη γραμμή

18 Μαΐου 2009

Μικρασιάτικη καθαριότητα

Filed under: Μαγαράκης Ρούσσος — Άγονη Γραμμή @ 6:26 μμ
Tags:

Mόλις είχε γλυκάνει ο ήλιος τnν ατμόσφαιρα με τις πρωινές φθινοπωρινές ακτίνες του κι εκείvη, κρα­τώντας τη νταρένια σκούπα τnς στο χέρι, είχε αρχίσει κιό­λας τnν καθημερινή τnς φροντίδα. ξεκινούσε από το πεζοδρόμιο του διπλανού γωνιακού διώροφου, σκούπιζε το δικό τnς πεζοδρόμιο και κατέληγε στην επόμενη γωνία του κτιριακού συγκροτήματος. Μετά, συνέχιζε με το κομμάτι του στενού δρόμου, μπροστά σε όλα αυτά τα κτί­σματα. Δε μπορούσε, έλεγε, να βλέπει το δρόμο της που ήταν και n αυλή τnς, με ξερόφυλλα, αποτσίγαρα, χαρτάκια και πλαστικές σακούλες κι αυτή να κάθεται με σταυ­ρωμένα τα χέρια. «Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά, μπρε!» , έλεγε, όταν τnν ρωτούσαν οι γνωστοί τnς. «Μα, δεν κουράζεσαι, βρε κυρα – Κούλα! Γιατί να τυραννιέσαι;» Και δεν τον σκούπιζε απλώς το δημόσιο δρόμο! Ούτε γραμμάριο σκόνης δεν άφηνε πάνω στο πλακόστρωτο!

-«Λαμπίκο» τα κάνεις, κάθε πρωί, κυρα – Κούλα μου. Όλα παστρικά και όμορφα! σχολίαζε ο κυρ – Ανέστης που περνούσε και από τn γειτονιά τnς εκείvη τnν ώρα, κάνο­ντας τον προγραμματισμένο περίπατό του. Τέτοια εντολή του είχε δώσει ο καρδιολόγος που τον παρακολουθούσε στο Ι Κ Α.

-Στην ηλικία σου, είναι απαραίτητα τα ζάλα. Γι’ αυτό, κάθε πρωί, θα κόβεις όσο πιο πολύ δρόμο μπορείς, χωρίς να ζορίζεσαι. Η καρδιά τονώνεται με το περπάτημα, του είχε παραγγείλε1 ο γιατρός.

Κι εκείνος δεν του χάλασε το χατίρι. Εδώ και έξι μήνες, που διαπιστώθηκε το πρόβλημα στην καρδιά του, παράλληλα με τα φάρμακα, έκανε κάθε πρωί γύρω στα χίλια με χίλια  πεντακόσια μέτρα ποδαρόδρομο μόνος.

Διασχίζοντας πολλά από τα σοκάκια της επαρχιακής πόλης που έμενε, περνούσε απαραιτήτως και από τη γειτονιά της Κούλας. Εξάλλου, τον ευχαριστούσε να την καλημερίζει και να ανταλλάσσει κάποιες κουβέντες μαζί της. Είχαν την ίδιο περίπου ηλικία και ταίριαζαν, τόσο στη νοοτροπία όσο και στις τοποθετήσεις τους, πάνω σε αρκετά ζητήματα της επικαιρότητας.

Με το καλημέρισμα του κυρ – Ανέστη, n Κούλα σταμα­τούσε όρθια, όσο μπορούσε να ισιώσει το μισοσκευρω­μένο κορμί της, και με τη σκούπα στο χέρι ανταπέδιδε το χαιρετισμό. Πάντα, τον ρωτούσε για την πορεία της υγείας του και προσπαθούσε να του δώσει κουράγιο με τον καλό της το λόγο:

– Θα τον βάλουμε κάτω το Χάρο, κυρ – Ανέστη! Όταν έρθει να κτυπήσει την πόρτα μας, δε θα τον αφήσουμε να μπει μέσα. Δε μας πήρανε, δα, και τα χρόνια; Νέοι είμαστε! και γλυκομειδιούσε, γεμάτη γαλήνη.

Βέβαια, ήξερε πως δεν κυριολεχτούσε για τα χρόνια και την ηλlκiα τους. Όχι, πως ήθελε να τα κρύψει, αλλά με το αστείο της νόμιζε ότι θα παρότρυνε και τον κυρ – Ανέστη να γελάσει και να ξεχάσει για λίγο το πρόβλημά του.

Εξάλλου, μήπως ήταν και πολύ σίγουροι για την ηλικία τους; Τα παλιά χρόνια, δεν κρατούσαν σωστά στοιχεία για γεννήσεις και τέτοια οι υπηρεσίες. Όλα στο περίπου τα λογάριαζαν και τα σημείωναν στα κιτάπια τους. Και μάλιστα, ειδικά για τους Μικρασιάτες, ήταν πιθανό και το πρόβλημα να μην υπάρχουν καθόλου στοιχεία, με το Βεβιασμένο τρόπο που εγκατέλειψαν τον τόπο τους. Οπότε, φτάνοντας στην Ελλάδα, δήλωναν ό,τι ήθελαν ή ό,τι θυμούνταν σχετικά με τις χρονολογίες γέννησης.

Η κυρα – Κούλα σχεδόν νήπιο είχε έρθει εδώ, με την οικογένειά της, αφήνοντας πίσω τους για πάντα το σπίτι τους, την περιουσία τους και όλα τους τα υπάρχοντα εκεί, στα Βρύουλα, τότε στην Ανταλλαγή. Μόνο την πάνινη κούκλα της περιέσωσε, κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά της. Άρα, τα είχε τα χρονάκια της! Όμως, δεν της φαί­νονταν καθόλου. Σε όλα τα κατάφερνε μόνη της και με το παραπάνω. Μαγείρισσα πρώτη και νοικοκυρά άπιαστη. Και από μυαλό, άλλο τίποτα. Τετρακόσια τα είχε. Μέσα σε όλα ήταν και για όλα ενημερωνόταν.

Στον ελεύθερο χρόνο της που δεν ήταν και λίγος, αφού ζούσε πια μόνη της,  την απασχολούσε το πλέξιμο με το βελονάκι. Με αμέτρητα εργόχειρα είχε εφοδιάσει και τις δυο Αθηναίες νύφες της, που τα στόλιζαν πάντα με καμάρι. Και, μετά που έχασε τον Παντελή της, το στήριγμά της, πριν από τέσσερα χρόνια, δε σταμάτησε. Μόνο που τώρα, έπλεκε με χοντρή κλωστή, γιατί τα μάτια της δεν τη Βοηθούσαν πια ούτε με τα πρεσβυωπικά γυαλιά.

– Τα κούρασα, πια, τα κακόμοιρα και δε με υπακούνε! έλεγε n ίδια. Όπως και όπου θέλουνε Βλέπουνε!

Κι ο κυρ – Ανέστης ήταν Μικρασιάτnς, από το Aϊβαλί. Μικρός είχε έρθει κι αυτός, λίγο πριν ξεσπάσει ο διωγμός. Ο πατέρας τους που ήταν έμπορος και γύριζε εδώ και εκεί, σε όλα τα χωριά, κάτι είχε ακούσει για τη μπόρα που θα ερχόταν. Έτσι, ένα πρωινό, μάζεψε ό,τι μπορούσε να πάρει μαζί του και με ένα μικρό πλοιάριο πέρασε απέναντι, πρώτα στη Mυτιλήνη και από κει τελικά κατέληξε εδώ. Γλίτωσε, τουλάχιστον, την οικογένειά τού από την ταλαιπωρία και την καταστροφή που, δυστυχώς, δεν άργησε να έρθει.

Είχε ολοκληρώσει το σκούπισμα και του πεζοδρομίου και του σοκακιού και καμάρωνε όρθια στην εξώπορτα του σπιτιού της n κυρα- Κούλα, κρατώντας ακόμη τη σκούπα στο χέρι. Με μεγάλη ικανοποίηση και περηφάνια, ρίχνοντας τη ματιά της προς τα αριστερά και προς τα δεξιά, διαπίστωνε ότι όλα ήταν πεντακάθαρα. Είχε δίκιο, λοιπόν, ο κυρ – Ανέστης που της έλεγε ότι τα κάνει «λαμπίκο».

Γεμάτη ευτυχία, στεκότανε και κοίταζε αμίλητη. Δε χόρταινε να απολαμβάνει την ομορφιά του καθαρού δρό­μου. Δεν της έκανε ψυχή να μπει μέσα στο σπιτικό της. Εξάλλου, δεχόταν με αρκετή ευχαρίστηση και τον πρωινό ζεστό ήλιο, που, στα χρόνια της, της ήταν και λίγο απαραίτητος, γιατί, όπως n ίδια έλεγε, ζέσταινε και ζωογονούσε τα κόκαλά της και τον είχε ανάγκη.

Ούτε δέκα λεπτά δεν είχαν περάσει, από την ώρα που n Κούλα είχε ακουμπήσει εκεί στο ξώθυρο, όταν φάvnκε στο Βάθος του δρόμου το μικρό κόκκινο φίατ. Με οδηγό ένα εικοσιπεντάρn, έτρεχε μάλλον υπερβολικά για τα δεδομένα του στενού μονόδρομου.

-Θα βιάζεται, φαίνεται, το παλικάρι, ψέλλισε n κυρα – ­Κούλα, όταν τον είδε. Οπωσδήποτε, θέλει να βρεθεί στη δουλειά του στην ώρα του, γι’ αυτό τρέχει. Ας έχει καλό δρόμο μέχρι να φτάσει στον προορισμό του, ευχήθηκε ψι­θυριστά και ταυτόχρονα άρχισε να τον σταυρώνει στον αέρα, σηκώνοντας το δεξί της χέρι, καθώς εκείνος πλησίαζε. Έτσι, συνήθιζε πάντα να κάνει, όταν κατευόδωνε κάποιον. «Για να σας προστατεύει ο θεός, μπρε, το κάνω!», έλεγε σε όλους τους γνωστούς που την έβλεπαν να κάνει αυτή τη χειρονομία.

Όμως, δεν πρόλαβε να συμπληρώσει καλά καλά το τρίτο σταύρωμα – πάντα έκανε τρεις σταυρούς, ένα για τον Πα­τέρα, ένα για το γιο και ένα για το Άγιο Πνεύμα, έλεγε όταν είδε, απορημένη και κάπως εξοργισμένη, το νεαρό οδηγό να πετάει από το ανοιγμένο παράθυρο του αυτοκινήτου του το άδειο κουτί από τα τσιγάρα. Δεν είπε τίποτα. Έμεινε άφωνη. Με ανοιχτό το στόμα, κοίταζε προς το μέρος του αρκετά ενοχλημένη. Αμέσως, ένας κόμπος ανέβηκε στο λαιμό της και κόντεψε να την πνiξει. Η πίκρα ξεχείλισε. Γιατί; Γιατί; Γιατί;

Δε θα μπορούσε ο νεαρός, αφού άδειασε όλα τα τσιγάρα, να κρατήσει το κουτί μέσα στο αυτοκίνητο μέχρι να πάει στη δουλειά του; Δεν του έμαθε ποτέ κανείς ούτε στο σπίτι του ούτε στο σχολείο, πόσο κακό είναι να ρυπαίνεις το περιβάλλον; Η καθαριότnτα είναι αρετή, είναι αρχοντιά, είναι μια από τις καλύτερες συνήθειες που πρέπει να έχει καθένας. Λίγος σεβασμός, ιδlαίτερα για τους δnμόσιους χώρους, είναι απαραίτητος. Αν όσοι κυκλοφο­ρούν κάνουν ό,τι έκανε κι εκείνος ο νεαρός, τότε τι δρό­μους και τι κοινούς χώροuς θα είχαμε; Ποια θα ήταν n εικόνα της γειτονιάς μας, της πόλης μας, της χώρας μας, αν πετούσαμε τα σκουπiδια μας όπου βρίσκαμε και όπου μας βόλευε;

Με πόνο στην καρδιά, n κυρα – Κούλα προχώρησε προσεχτικά στη μέση του δρόμου, έσκυψε, παρά το πρόβλημα της μέσης της, και περιμάζεψε το άδειο τσιγαροκούτι. Μετά, μπήκε μέσα στο σπίτι της και έκλεισε πίσω της την πόρτα αμίλητη και πικραμένη..

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: