Άγονη γραμμή

26 Ιουνίου 2009

Ερωτεύτηκες…

Filed under: Ηλιάκη-Βόλακα Άσπα — Άγονη Γραμμή @ 8:36 πμ

Ερωτεύτηκες…

Άρχισες να τρέχεις πέρα δώθε ,κρατώντας σημαίες και λάβαρα.

Φόρεσες στην αγάπη ψηλοτάκουνα παπούτσια και την έβαλες να τρέχει ασταμάτητα πάνω κάτω στη ζωή σου.

Ζωγράφισες κόκκινες καρδιές παντού, γέμισες ροζ συννεφάκια το κρεβάτι σου και ξάπλωσες ευτυχισμένος .

Μα δεν πρόσεξες μικρό μου ,ένα μικρούλη γκρι συννεφάκι που τρύπωσε στην ψυχή σου.

Ή μάλλον το πρόσεξες μα έκανες πως δεν το βλέπεις .

Τραβούσες την ευτυχία με το ζόρι και το σκέπαζες.

Μα δεν είναι σεντονάκι η ευτυχία γλυκό μου να την τραβάμε και να σκεπάζομαι ότι δεν μας αρέσει.

Δεν είναι τρόπαιο η αγάπη να την κρατάμε ψηλά και να πανηγυρίζουμε την νίκη.

Τρόμαξε ο έρωτας από την πολύ φασαρία και μαζεύτηκε φοβισμένος σε μια γωνιά.

Μάζεψε  το συννεφάκι σου πολύ βροχή ,μεγάλωσε , γιγαντώθηκε και δεν κρύβεται πια.

Τώρα ψάχνεις να βρεις τι φταίει, μα άρχισε να βρέχει καλοκαιριάτικα και δεν βλέπεις τίποτα.

Το συννεφάκι σου σε πήρε στο κατόπι και βρέχει ασταμάτητα πάνω απ’ το κεφάλι σου χωρίς έλεος.

Απ’ το πολύ νερό έγιναν τα μάτια σου, δυο σβησμένα φεγγάρια.

Κρυώνεις πολύ, μούλιασες με τόση βροχή κι εκείνη φεύγοντας σου πήρε ακόμα και τον ήλιο.

Αγάπησες λες , αγάπησες πολύ και δεν πρόσεξες.

Πώς να χωρέσει μια τόσο μεγάλη αγάπη που κρατούσες στα χέρια , σε μια τόσο δα μικρή καρδούλα που βρήκες;

Μάθε λοιπόν, πως οι μεγάλες αγάπες θέλουν και μεγάλους ανθρώπους για να τις εμπιστευτούμε .

Σκέψου όμως και το άλλο.

Ήρθε η ώρα να δεις τα πράγματα όπως είναι κι όχι όπως ήθελες να είναι.

Τόσα λάθη μικρό μου, σου θύμωσε ακόμα κι ο Θεός.

Δεν μπορείς όλες τις εποχές να τις ονομάζεις άνοιξη, γιατί μετά τι αξία έχουν οι υπόλοιπες;

Τώρα λοιπόν ανασκουμπώσου, ξάπλωσε στον ήλιο να στεγνώσεις και απόλαυσε το χρόνο που θα περιμένεις ,μέχρι να ‘ρθει η πραγματική άνοιξη.

Μάθε λοιπόν πως η αγάπη δεν φορά ψηλοτάκουνα παπούτσια ούτε κάνει φασαρία όταν έρχεται.

Έρχεται σιωπηλά ,ακροπατώντας και σιγοτραγουδώντας.

Θα την αναγνωρίσεις ,μην ανησυχείς.

Έχει το χρώμα του ξεχασμένου ήλιου ,που αποκοιμήθηκε στην ποδιά του καλοκαιριού.

Έχει την μυρωδιά της αγαπημένης σου ανάμνησης, μυρωδιά γιασεμιού στον ξεχασμένο κήπο της ψυχής σου.

Έχει την γεύση πραγματικού φιλιού, γεύση βανίλιας που έτρωγες παιδί ακουμπισμένος στο δέντρο.

Όταν θα ‘ρθει θα σκύψει και θα σου ψιθυρίσει σιγανά στ’ αυτί το τραγούδι των σειρήνων .

Θα το καταλάβεις από τα καλοκαίρια που θα στριμωχτούν όλα μαζί στην καρδιά σου και τον τρελό χορό που θα στήσεις μαζί τους.

Γιατί κλαίς;

Ξέχασες να χορεύεις;

Πιάσε μικρό μου τον έρωτα απ’ το χέρι και ξεκίνα…….

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: