Άγονη γραμμή

13 Ιουλίου 2009

Του τόπου μας Αθιβολές

Filed under: Τσιγδινός Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 8:41 πμ
Tags:

ΑΠΟ ΤΟ ΛΑΙΜΟ  ΚΡΟΥΒΟΜΑΙ !

Δεν τα πήγαινε καλά με τη γυναίκα ντου τελευταία ο Μανωλιός.  Είχενε την εντύπωση ότι δεν τον υπολόγιζε.  Σκέφτηκε το λοιπός να τση σκαρώσει κιαμιά λαχτάρα, μπας και φτιάξουνε τα πράματα  μιαολιά.

Μια μέρα πήγε για δουλειά σ’ ένα λιόφυτο, που ήτανε μέρος περαστικό και ότι κι αν έκανε σίγουρα θα τον έβλεπε κιανείς. Έβγαλε το φόρτωμα (το σκοινί που είχαν μόνιμα στο σωμάρι του γαϊδάρου) το έδεσε  ψηλά σ’ ένα κλαδί τσ’ ελιάς από τη μιαν άκρη και στην άλλη  έκαμε μια θηλιά και πέρασε τον ένα του πόδα μέσα.  Ξάπλωσε στη συνέχεια του καλού καιρού με την πλάτη στο χώμα.κι είχενε κρεμασμένο ψηλότερα στο σκοινί τον ένα του πόδα.

Ο πρώτος περαστικός που είδε τη σκηνή αυτή από μακριά του κόπηκε η ανάσα, μέχρι που έφταξε κοντά και τον είδε να κοιμάται του καλού καιρού. Τον σκούντηξε να ξυπνήσει, αλλά πάλι δεν μπορούσε να βγάλει συμπέρασμα και του λέει:

-Μωρέ Μανώλη, είντα κάνεις μωρέ  επαέ;

-Θωρείς, κακομοίρη, πριν από λίγη ώρα εξάνοιξα ν’ αυτοκτονήσω!

-Είντα από τον πόδα, μωρέ αναστεναμένε, αυτοχτονούν οι αθρώποι;

-Εδοκίμασα γω πια μπροστά κι από το λαιμό μα εκρούβουμουν κακομοίρη και γι’ αυτό άλλαξα κι έβαλα τον πόδα μου.

ΚΑΛΙΑ   ΕΣΥ…….

Παράξενή ‘τανε σ’ ούλη τζη τη ζωή η Χαρικλειά.   Όσο ζούσε ο μακαρίτης την κάτεχε και ποτές του δεν της συνορίστηκε, αλλά πήγαινε σκοινί-κορδόνι σ’ ότι του έλεγε εκείνη. Εδά όμως που χήρεψε είχενε ένα λόγο παραπάνω και καθώς ήτανε και προχωρημένης ηλικίας την πρεμάζωξε η κόρη της στο Ρέθεμνος και την “έκλεισε”  στο διαμέρισμα που έμενε και ΄κείνη.

Μετά από κάμποσο καιρό κρούφτηκε από την κλεισούρα στο διαμέρισμα η Χαρικλειά, μια και ήτανε αλλιώς συνηθισμένη στο χωριό, μα το σπουδαιότερο δεν είχεν κιανένα να τονε διατάσει. Έκλαιγε τη μοίρα τζη που απόμεινε αμοναχή χωρίς συντροφιά και κάπου-κάπου μοιρολογούνταν τον άντρα τζη.

-Άχι άντρα μου και ποιός θα μου κάνει εδά παρέα, που περνούσαμε καλά στο σπιτάκι μας στο

χωριό…. Άχι άντρα μου και γιάντα βιάστηκες και μίσεψες και μ’ άφηκες έρμη και παντέρμη….

Μα…..καλιά πάλι εσύ, παρά εγώ.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Ευχαριστούμε για τις ωραίες ιστορίες-εικόνες μιας Κρήτης άλλης εποχής.
    Διαβάζω πάντα τη στήλη σας στο «Ρέθεμνος» στο οποίο είμαι συνδρομητής από Αθήνα.
    Ελπίζω να κυκλοφορήσει η συλλογή αυτή και σε βιβλιοπωλεία σύντομα!

    Σχόλιο από arstamou — 11 Αυγούστου 2009 @ 12:47 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: