Άγονη γραμμή

30 Ιουλίου 2009

Οι μετανάστες

Filed under: Μαγαράκης Ρούσσος — Άγονη Γραμμή @ 8:41 πμ
Tags:

metanastes

Ήτανε πάλι μαζεμένοι όλοι σχεδόν οι αλλοδαποί, εκεί στο ίδιο μέρος και σήμερα, όπως κάθε μέρα, από πρωί πρωί. Άλλοι καθισμένοι στο μαρμάρινο πεζούλι, γύρω από το μεγάλο άγαλμα του Ήρωα Αντιστασιακού, άλλοι να περιφέρονται στο πλατύ πλακόστρωτο πεζοδρό­μιο κι άλλοι σε μικρές παρέες να κουβεντιάζουν μεγαλό­φωνα και να ανταλλάσσουν κουβέντες στη δική τους τη γλώσσα.

Σ’ αυτό το χώρο, από πολύ νωρίς το πρωί, συνηθίζουν και συγκεντρώνονται καθημερινά, περιμένοντας τα υπο­ψήφια «αφεντικά» της ημέρας. Στόχος τους να καταφέ­ρουν να βρουν κάποια απασχόληση, έστω και μερική, να μαζέψουν κανένα ευρώ, για να μπορέσουν να ζήσουν. Το πρόβλημα της επιβίωσης και γι’ αυτούς πολύ μεγάλο!

Ήρθαν από τη μακρινή τους πατρίδα με χίλιους κόπους σ’ αυτό τον «ευλογημένο» τόπο, με όνειρα για ένα καλύ­τερο μέλλον. Βέβαια, δε βρήκαν αυτό που περίμεναν και είχαν φανταστεί. Όμως, πάλι πιο καλά τα βόλευαν εδώ. Οι συνθήκες διαβίωσης δε συγκρίνονταν με τις προηγού­μενες. Κι αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που δεν εγκα­τέλειψαν την καινούρια τους πατρίδα.

-Ποιος  από σας ξέρει από κηπουρική; ακούστηκε, κάποια στιγμή, n φωνή του ηλικιωμένου κυρίου, από το μισάνοιχτο παράθυρο του αυτοκινήτου που είχε πλησιάσει, σταματώντας στην πρώτη παρέα των αλλοδαπών.

-Εγώ! Εγώ! Εγώ! … ήχησαν αυτόματα αμέτρητες φωνές από παντού.

Όλοι τους υποτίθεται ότι ήξεραν όχι μόνο από κηπου­ρική αλλά και κάθε άλλο επάγγελμα. Όχι πως είχαν καμιά ιδιαίτερη γνώση ή εξειδίκευση σε κανένα. Όμως, δε θα έχαναν και τίποτα, αν έλεγαν ότι έχουν ξανακάνει και στην πατρίδα τους μια τέτοια ή αντίστοιχη εργασία. Μήπως, μπορούσε κανείς να το ελέγξει; Εξάλλου, και αν δεν ήξε­ραν κάτι, πίστευαν ότι δεν ήταν και τόσο δύσκολο. θα το μάθαιναν πάνω στην πράξη! Γι’ αυτούς, όλα ήταν εύκολα και, μπορετά, γι’ αυτό είχαν σύμμαχο και το νεαρό της ηλι­κίας τους, εκτός από τη διάθεση να δουλέψουν.

– Έλα εσύ εκεί και εσύ! πρότεινε ο ηλικιωμένος και έδειξε με το χέρι του το μελαψό νεαρό με τα γερά μπρά­τσα και το «φίλο» του με το λαδί μπουφάν, χωρίς να Βγει έξω από το αυτοκίνητο.

Πριν να προλάβει να ολοκληρώσει την πρότασή του εκείνος, οι δυο νεαροί, μόλις πήραν το μήνυμα, άνοιξαν τις πόρτες του αυτοκινήτου χωρίς καθυστέρηση και τα­κτοποιήθηκαν, ο ένας πλάι στον οδηγό και ο άλλος στο πίσω κάθισμα.

-Θα πάμε λίγα χιλιόμετρα έξω από την πόλη. Εκεί είναι το εξοχικό μου και ο κήπος, τους είπε. θα περιποιηθούμε τον κήπο και τα δέντρα. Αν δεν προλάβουμε σήμερα, θα έρθετε και αύριο, συμπλήρωσε.

-Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα, απάντησαν εκεiνοι, με πολλή προθυμία και χαρά. Δεν ήταν  λίγο, βέβαια, να εξα­σφαλίσουν δουλειά και μάλιστα για δυο μέρες!.

Δεν άργησαν να βρεθούν στο αγρόκτημα του «αφεντι­κού». Αμέσως, εφοδιάστηκαν με τα κατάλληλα εργαλεία και ξεκίνησαν τη δουλειά. Ο μικρός, με την τσάπα, θα κα­θάριζε το χώρο κάτω από κάθε δέντρο και θα άνοιγε λάκκο γύρω γύρω από τον κορμό, για το πότισμα. Ο άλλος, με το κλαδευτικό ψαλίδι, θα καθάριζε τα ξερόκλαδα και θα αφαιρούσε τους περίσσιους άγονους βλαστούς, ώστε να αερίζεται το φυτό και να αναπτύσσεται κανονικά.

Όλα προχωρούσαν ομαλά, φυσικά και κάτω από το «άγρυπνο βλέμμα» και τις συνεχεις συμβουλές του ηλικιωμένου. Εκεί δίπλα τους, παρακολουθούσε την πρόοδο της εργασίας, ενώ βοηθούσε στη μεταφορά των ξερόκλα­δων πιο πέρα στο ξέφωτο για να καούν στο τέλος.

Όλοι φαίνονταν πολύ ευχαριστημένοι. Και εκείνοι έκα­ναν ό,τι τους έλεγε αλλά και το «αφεντικό», μετά τα πρώτα λεπτά και τις υποδείξεις, διαπίστωνε ότι έμαθαν τελικά «από κηπευτική» οι αλλοδαποί. Έτσι, άρχισε να κουβεντιάζει μαζί τους, να τους ρωτά για τον τόπο τους, για τους ανθρώπους και τον τρόπο που τα βγάζουν πέρα εκεί στην πατρίδα τους, για τις συνθήκες εργασίας και για χίλια δυο άλλα πράγματα. Κι εκείνοι ευχαρίστως απαν­τούσαν σε όλα, χωρίς φόβο.

Γύρω στις 10 περίπου, σταμάτησαν για ένα μισάωρο. Ήταν η ώρα για το καθιερωμένο κολατσιό. Ο ηλικιωμένος είχε εφοδιαστεί κατάλληλα για το πρωινό των εργατών. Μάλιστα, όταν αγόραζε τα σχετικά για το πρόγευμα από το φούρνο της γειτονιάς, δεν ξέχασε ότι μπορεί οι αλλοδα­ποί να είναι Μωαμεθανοί, οπότε δεν επιτρέπεται να φάνε χοιρινό. Έτσι, παράγγειλε δυο μεγάλα σάντουιτς με τυρί, γαλοπούλα και μαρούλι. Απαραίτητο συμπλήρωμα, φυσικά, και η Coca CoLa, το «εθνικό αναψυκτικό» όλων των φυλών, των λαών και των αποχρώσεων.

Ενισχυμένοι και αρκετά χορτασμένοι συνέχισαν την ίδια δουλειά, μετά το πρόγευμα, αλλά με μια εναλλαγή. Ο μι­κρός πήρε τώρα το ψαλίδι και ο «φίλος» του την τσάπα. Δεν υπήρχε πρόβλημα, αφού δε χρειάζονταν ειδικές γνώ­σεις γι’ αυτό που έκαναν.

-Προσεχτικά προσεχτικά, μην κόβεις και τα «καλά» κλα­διά! Μόνο τους «κακούς» αδελφούς που τρώνε τα δέντρα θα αφαιρείς! ήταν η συμβουλή του ηλικιωμένου που, κατά κάποιο τρόπο, είχε εγκρίνει αυτήν την εναλλαγή στην ερ­γασία τους.

Φυσικά, ο μικρός, όπως φάνηκε, υπακούοντας πρόσεχε τα «καλά» κλαδιά και δεν τα αφαιρούσε αλλά δεν πρόσεξε τι άλλο θα μπορούσε να κόψει το καλοακονισμένο ψαλίδι του «αφεντικού». Έτσι, κάποια στιγμή, όπως κρατούσε το ξερόκλαδο για να το αφαιρέσει, αντί γι’ αυτό έκοψε κατά λάθος και το δάκτυλο του αριστερού του χεριού. Ένα δυ­νατό «ωωχ!» ακούστηκε αμέσως και το αίμα από το κομ­μένο δάκτυλο πετάχτηκε με ορμή και μάτωσε το πρόσωπό του και τα ρούχα του.

Εκείνος τα έχασε από τον πόνο και, όταν είδε το αίμα, τον έπιασε τρεμούλα. Οι άλλοι δυο, ο άλλος εργάτης και το «αφεντικό», σαστισμένοι, έτρεξαν κοντά του και σχί­ζοντας ένα καθαρό πανί έδεσαν σφιχτά το κρεμασμένο δά­κτυλο στο χέρι του αλλοδαπού, για να σταματήσει η αιμορραγία. Κάτι του είπε ο «φίλος» του στη δίκη τους γλώσσα και, χωρίς χάσιμο χρόνου, τον οδήγησαν κρατών­τας τον παραμάσχαλα και τον έβαλαν μέσα στο αυτοκί­νητο. Αμέσως, ξεκίνησαν για το εφημερεύον νοσοκομείο της πόλης που δεν ήταν πολύ μακριά.

Ευτυχώς, ο ασθενής δεν άργησε να μπει στα «επεί­γοντα», όπου και του προσφέρθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Του έγινε, χωρίς πολλές διατυπώσεις, εισαγωγή και ειδο­ποιήθηκε αμέσως ο χειρούργος καθηγητής, ώστε να προ­λάβει να επιχειρήσει τη συγκόλληση του δακτύλου και να σώσει το χέρι του παθόντα.

Φυσικά, με το περιστατικό αυτό και με την εξέλιξη των γεγονότων, το πρόγραμμα της ημέρας άλλαξε εντελώς. Εξάλλου, δε θα μπορούσε να γίνει και διαφορετικά. Όλα σταμάτησαν αυτόματα. Τα εργαλεία, λόγω βιασύνης, πετά­χτηκαν εδώ κι εκεί. Τα καθαρίσματα και τα σκαψίματα έμει­ναν στη μέση. Το κάψιμο των ξερόκλαδων ματαιώθηκε.

Και δεν έφταναν όλα αυτά! Ο ηλικιωμένος, το «αφεν­τικό», που θεωρήθηκε υπεύθυνος για το εργατικό ατύ­χημα, όχι μόνο ταλαιπωρήθηκε με τα τρεξίματα αλλά ξενύχτησε και στο νοσοκομείο, κοντά στον ασθενή ερ­γάτη, και την ώρα του χειρουργείου και μετά.

Και όλα αυτά τα αντιμετώπιζε με όλη του την καλή διάθεση. Βέβαια, το ένιωθε ως ηθική υποχρέωση και γιατί το ατύχημα έτυχε να συμβεί στη δική του δουλειά αλλά και γιατί, όπως φάνηκε, ο αλλοδαπός δεν είχε, εκτός από το «φίλο» του, κανένα άλλο να ενδιαφερθεί γι’ αυτόν. Όμως, εκείνο που τον «τάραξε» λίγο ήταν το μπλέξιμο με την αστυνομία και το εργατικό κέντρο της περιοχής. Η τα­λαιπωρία του και με τις διαρκείς καταθέσεις για τις συν­θήκες του ατυχήματος αλλά και με την αποζημίωση που του ζητήθηκε, ως υπεύθυνου εργοδότη, να καταβάλει στον παθόντα, για όσες μέρες δε θα μπορούσε να δουλέ­ψει εκείνος, δεν είχε τέλος.

«Το φυσούσε και δεν κρύωνε»! Πήγε να κάνει, λέει, ένα καλό, να βοηθήσει δυο άνεργους αλλοδαπούς με όλη του την όρεξη και αντ’ αυτού βρήκε το μπελά του! Πολλές φορές πέρασε από το μυαλό του π σκέψη, να άφηνε τον κήπο, όπως ήταν. Σιγά σιγά, μόνος του θα έκανε ό,τι μπο­ρούσε, αφού ο Γιωργάκης, που τόσα χρόνια είχε αναλάβει να κάνει τον κηπουρό κοντά του, είχε προβλήματα με τη μέση του και του είχε απαγορεύσει ο γιατρός να ασχολείται με χειρονακτικές εργασίες. Δεν ήταν δα και τόση βιάση να γίνουν όλα αυτά τούτη τη στιγμή, σκεπτόταν. Εξάλλου, ακόμη δεν είχε καλοκαιριάσει, οπότε ο καιρός, με τις συ­χνές βροχούλες του, δεν πίεζε τόσο για το καθάρισμα και το σκάψιμο φέτος. Τι τον έπιασε και βιάστηκε;! Έπρεπε να ακούσει την κυρα – Μαρία, τη γυναίκα του, που του έλεγε να περιμένει, μα δεν είναι «κόψιμο κεφαλής» η πε­ριποίηση του κήπου!

Τέτοιες σκέψεις και άλλες πολλές τον απασχολούσαν συνεχώς και δεν τον άφηναν να ησυχάσει. Τώρα στα γεράματα να έχει τέτοια πρoβλήματα! Αυτός που ουδέποτε είχε δώσει το δικαίωμα σε κανένα άνθρωπο και σε καμιά υπηρεσία να τον ελέγξει και να του πει «στραβά πατείς»;! Πάντοτε, ήταν ένας ευυπόληπτος και νομοταγής πολιτείας σε όλα. Πώς τώρα, να την πάθει έτσι;!

Με το να έχουν εδραιωθεί μέσα στο μυαλό του αυτά τα αναπάντητα ερωτήματα αλλά και λόγω ηλικίας, δεν άρ­γησε και πολύ να εμφανιστεί το πρώτο κτύπημα που κλό­νισε την υγεία του. Κάποια στιγμή, ξεκίνησε με ένα ποναλάκι στο στήθος. Στην αρχή, δεν έδωσε και τόση ση­μασία. Απλώς, χώθηκε στον καναπέ του καθιστικού και στήριξε το κεφάλι του πίσω σε ένα μαξιλάρι, περιμένον­τας να περάσει. Όμως, ο πόνος γινόταν όλο και πιο έντο­νος, μέχρι που ήρθε το «πνίξιψο» με πυρετό και δύσπνοια.

Μόλις, που τον πρόλαβε ο γιατρός που ειδοποιήθηκε και ήρθε αμέσως. Του πρόσφερε τις πρώτες βοήθειες και έδωσε εντoλή να μεταφερθεί επειγόντως στην πνευμονική κλινική. Κι εκεί, διαγνώστηκε τελικά η «πνευμονική παθητική συμφόρηση» που προκάλεσε οίδημα στους πνεύμονες, με τη συσσώρευση του φλεβικού αίματος, που, ευτυχώς για εκείνον, δεν κατέληξε σε ρήξη των αγ­γείων και εσωτερική αιμορραγία.

Βέβαια, γλίτωσε το μοιραίο, αλλά το πρόβλημα δεν ξε­περάστηκε. Έκτοτε, καθιερώθηκε ως «ασθενής υψηλού κινδύνου». Με τη φαρμακευτική αγωγή και με τη μεγάλη περιποίηση και βοήθεια της κυρα – Μαρίας, ζει και κινεί­ται, χωρίς φυσικά να έχει καμιά, πλέον, συμμετοχή σε χει­ρωνακτικές και άλλες δραστηριότητες.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Νεο ηγετη θελουμε! Οχι ξαναχρησιμοποιημενο!!!

    Σχόλιο από Maria Michailidou — 1 Αυγούστου 2009 @ 11:10 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: