Άγονη γραμμή

18 Αυγούστου 2009

Κουβέντα σ’ ένα κάδο σκουπιδιών.

Filed under: Σπαντιδάκη Ζαμπετάκη Ευ — Άγονη Γραμμή @ 6:08 μμ

skoupidia zampetaki

Είναι ένα ζεστό καλοκαιρινό βράδυ. Οι τελευταίες χρυσοκόκκινες αχτίνες του ήλιου, σβήνουν στη μενεξεδένια δύση. Ο γαλάζιος ουρανός στολίστηκε με τα πρώτα αστέρια. Η φύση ησυχάζει σιγά – σιγά. Δεν κουνάει φύλλο. Τα νυχτόβια1 ζώα ετοιμάζονται ν’ αρχίσουν τη νυχτερινή ζωή τους. Τα βατραχάκια καθώς πλατσουρίζουν στους κολύμπους του ξεροπόταμου αρχίζουν τ’ ολονύχτιο ρυθμικό τραγούδι τους. Στο άκουσμα αυτής της κακόφωνης μελωδίας, ξυπνούν οι γρύλοι και τρίβοντας τα πόδια τους παράγουν ένα μονότονο ήχο συμπληρώνοντας έτσι την κακοφωνία της σερενάτας των βατράχων.

Η γριά χελώνα, κούνησε το κεφάλι. «Καλύτερη είμαι εγώ πού ποτέ δεν τραγουδώ, έτσι δεν δίνω αφορμή να με κατηγορήσει κανείς».

Η σοφή κουκουβάγια πού άκουσε από ψηλά τη μάλωσε: «Δεν έχεις δίκιο φίλη χελώνα, αν όλα τα ζώα τραγουδούσαν ωραία πως θα ξεχώριζε τ’αηδόνι; Ύστερα αυτά τα ζώα τραγουδούν και χαίρονται, δεν τα πειράζει η δική μας γνώμη». Να σου πω, συνέχισε η κουκουβάγια, αυτές τις ικανότητες τους τις έδωσε ο Θεός, που τα έπλασε, δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τίποτα. Ας μην τα κατηγορούμε, μην τους δείχναμε καταφρόνια!

Η χελώνα κούνησε το κεφάλι…

«Σ’ ευχαριστώ σοφή μου φίλη έχεις δίκιο, όλα τα σκέπτεσαι σοφά.

Ξυπνούν τα καβουράκια, οι κατσαριδούλες, οι πράσινες σαύρες με τα ζωηρά καφετιά ματάκια, τα γκριζωπά ποντικάκια με τις μακριές ουρές. Αφήνουν τις φωλίτσες τους και περιμένουν το φεγγάρι. Χωρίς αυτό δεν αρχίζουν τη νυχτερινή τους βόλτα.

Το φεγγάρι ήρθε! Στην αρχή πρόβαλε το ασημένιο φρύδι του πίσω από το βουνό, ν’ αγναντέψει τι γίνεται; Σιγά – σιγά ανέβηκε ανάλαφρο, λαμπρό στο γεμάτο αστέρια ουρανό. Όσο ψήλωνε έδιωχνε τα σκοτάδια, ασήμωνε τα δέντρα τα ζώα, τα νυχτοπούλια , ακόμη και τον κάδο των σκουπιδιών. Εκεί, πάνω στο σκουπιδοτενεκέ σταμάτησε! Αφουγκράστηκε! Ζωηρή συζήτηση είχε μια μισοσκισμένη στρατιωτική αρβύλα με μια γριά, γεμάτη ρυτίδες γοβίτσα, καμωμένη από δέρμα κροκοδείλου.

Στρίγκλιζε η γοβίτσα έσπρωχνε την χοντροαρβίλα και έλεγε:

«Καλέ πως βρέθηκες απόψε κοντά μου»; Δεν μπορώ να σε βλέπω, τα χάλια σου έχεις, τέτοιο χοντροπάπουτσο δεν έχω δει στη ζωή μου. Μ’ έχεις στριμώξει με τη χοντροκορμάρα σου, κάνε πιο πέρα…

«Αν ήξερες σε ποια ηρωική μπότα μιλάς, θα ντρεπόσουνα για το φέρσιμο σου!»

Εγώ αγωνίστηκα στα ψηλά βουνά και πολέμησα τους εχθρούς της πατρίδας μας. Προφύλασσα τα πόδια ενός γενναίου της στρατιώτη να μην πάθει κρυοπαγήματα2. Μέρες σερνόμουν πάνω στα χιονισμένα βουνά. Αλλά και τις νύχτες δεν ξεκουραζόμουν, δεν έβγαινα από τα πόδια του στρατιώτη για ν’ αναπνεύσω, να ξεκουραστώ! Δύσκολος ο αγώνας έπρεπε να είμαι μέρα νύχτα έτοιμη για τη μάχη. Έπαθα τόσα στραπάτσα που πια δεν άντεχα! Ράγισε η σόλα μου, γέμισα νερά και τα πόδια του πολεμιστή κολυμπούσαν μέσα στο υγρό κουφάρι μου. Πόσο λυπόμουνα γι’ αυτό! Δε με άφησε όμως, δεν είχε άλλο ζευγάρι, έτσι με φορούσε συνέχεια, μέρα νύχτα μαζί, γίναμε φίλοι κολλητοί. Κάθε μέρα και κάθε νύχτα περπατούσαμε στα χιονισμένα βουνά.

Δεν άντεχα πια το χιόνι, το ξεσχισμένο δέρμα μου αν και δυνατό άνοιξε από παντού, γέμισα τρύπες που ξέσχιζαν τα πόδια του παλικαριού. Γέμισα από σάρκες και αίμα του πολεμιστή. Όταν τέλειωσε ο πόλεμος και ήρθε η νίκη με κράτησε σαν ενθύμιο κοντά του. Μαζί με τα όπλα και τα στρατιωτικά του ρούχα με έκλεισε σ’ ένα μπαούλο. Όταν είχε καιρό ερχόταν στην αποθήκη, άνοιγε το μπαούλο, καθάριζε τα όπλα του πολέμου, μας ξεσκόνιζε και μας κουβέντιαζε με σεβασμό. «Έχετε και σεις μερίδιο στη νίκη, στην ανεξαρτησία της πατρίδας», μας έλεγε.

Σαν έφυγε από τη ζωή γέρος πια, οι απόγονοι του μας πέταξαν εδώ στον κάδο των σκουπιδιών. Να, πως βρέθηκα κοντά σου κυρία γοβίτσα!

«Συγνώμη: , είπε η στραβομουτσουνιασμένη3, σουβλερή παλιογοβίτσα, εσύ είσαι καμωμένη από χοντρόπετσο δέρμα χοίρου, £ίσαι παπούτσι ταπεινής καταγωγής,»^ ήθελες να στολίζεις τα κομψά πόδια μιας αριστοκράτισσας; Τη μοίρα σου την ήξερες ή το στρατιώτη θα υπηρετούσες ή το φτωχό εργάτη, ή τον ξωμάχο της γης. Εγώ όμως που έγινα από δέρμα σπάνιο, κροκοδείλου, που με έραψαν οι μεγαλύτεροι τεχνίτες τσαγκάρηδες, πως βρέθηκα με μια ασουλούπωτη αρβύλα πλάι – πλάι; Πως καταδέχομαι να κουβεντιάζω με σένα, εγώ που περπάτησα στα πλουσιότερα σαλόνια, που χόρεψα στις πιο ακριβές πίστες, που στόλισα τα πόδια μιας κομψής αριστοκράτισσας;».

«Δεν έχει σημασία η εμφάνιση και η καταγωγή»της απάντησε η αρβύλα, «σημασία έχει η αξία της προσφοράς. Ποιος προσφέρει τα πιο δύσκολα τα πιο αξιόλογα, τα πιο χρήσιμα. Εγώ αγωνίστηκα σκληρά και έφερα τη νίκη, εσύ τι αγώνα έκανες και τι πρόσφερες;»

Η γριά γοβίτσα κούνησε τη σκουριασμένη αγκράφα της και με πολλή υπερηφάνεια είπε:

«Πρόσφερα τη χαρά και την ευχαρίστηση στη γυναίκα που με φόρεσε, αυτό δεν είναι αρκετό;»

«Δε λέω, τα δώρα σου ψιλομύτα είναι σπουδαία, αλλά δεν αγωνίστηκες για να φέρεις μια νίκη, έκανες απλώς αυτό που σου άρεσε. Εγώ η ρυτιδιασμένη γριά αρβύλα είμαι ευχαριστημένη, για τον αγώνα το σκληρό που έκανα και τη νίκη που χάρισα στον πολεμιστή που με φορούσε…..».

Και το φεγγάρι που παρακολουθούσε από ψηλά, συμφώνησε με τη μισοσκισμένη αρβύλα…

Πέρασε η ώρα με την κουβέντα στον σκουπιδότοπο. Ήταν πια ξημερώματα όταν ακούστηκε μέσα στη σιγαλιά ένας εκκωφαντικός θόρυβος.Τα ζώα τρόμαξαν, έτρεξαν να κρυφτούν.

Ένα απορριμματοφόρο έφθασε πλάι στον κάδο. Η αρβύλα κατάλαβε! Ακούμπησε τη γριά γοβίτσα με τρυφερότητα και της είπε:

«Άδικα με μάλωνες όλη νύχτα καλή μου, ήρθε το τέλος μας, σε λίγο θα μας αλέσουν!» Εκείνη έβαλε τα κλάματα και φώναζε: Όχι, όχι δεν θέλω να γίνω σκόνη, να εξαφανιστώ …

Την ώρα που ακουμπούσαν οι εργάτες τα χέρια τους να σηκώσουν τον σκουπιδοτενεκέ ακούστηκε η τραχιά φωνή της αρβύλας:

«Θάρρος γοβίτσα μου, όλα τα πράγματα και τα ζώα και οι άνθρωποι έχουν ένα τέλος …»

Και το φεγγάρι που άκουσε από ψηλά δάκρυσε!

1. Νυχτόβια = ζουν τη νύχτα.

2. κρυοπαγήματα = αρρώστια των ποδιών.

3. στραβομουτσουνη = στραβή μούρη (πρόσωπο).

4. αγκράφα = καρφίτσα, στολίδι.

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: