Άγονη γραμμή

3 Σεπτεμβρίου 2009

ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ ΣΧ. ΕΤΟΥΣ 1969

Filed under: Μιχάλα Στέλλα — Άγονη Γραμμή @ 10:20 πμ
Tags:

ΣΥΜΜΑΖΩΞΗ ΣΥΜΜΑΘΗΤΩΝ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΘΗΤΡΙΩΝ

ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ    ΣΧ.  ΕΤΟΥΣ   1969

ΘΗΛΕΩΝ  ΚΑΙ   Α και  Β   ΑΡΡΕΝΩΝ   ΡΕΘΥΜΝΟΥ

eva1.jpeg

Ξαφνικά, ώριμος άνθρωπος πια, κοντά στα δεύτερα  -ήντα   της ζωής σου,  ανακαλύπτεις, ότι οι παλιοί συμμαθητές σου, δεν είναι απλά τα παιδιά που πήγαινες μαζί τους σχολείο, αλλά είναι οι φίλοι, οι καθηγητές, τα διαλείμματα,  οι εκδρομές, οι κενές ώρες, τα καρδιοχτύπια μπροστά στον πίνακα, η αγωνία των εξετάσεων, τα ποιήματα που έγραψες, τα τραγούδια που αγάπησες, το πρώτο χτύπημα του φτερωτού θεού, τα ξενύχτια σου για ένα βλέμμα και όλα όσα κατέγραψε η εφηβεία σου στην καρδιά σου, που δεν τα έσβησε η σκόνη του χρόνου. Ανακαλύπτεις ότι ποτέ ξανά στην ζωή σου, δεν κάθισες τόσες πολλές ώρες δίπλα σ’ έναν άνθρωπο. Σου κράτησε το χέρι, όταν ήσουν απογοητευμένος, σε κορόιδεψε όταν απαντούσες λάθος, σε ειρωνεύτηκε όταν δεν ήξερες το μάθημα, χάρηκε μαζί σου όταν πήρες καλό βαθμό, γέλασε με τις σκανταλιές σου και ακούμπησες στον ώμο του για να βρεις το κουράγιο να συνεχίσεις. Οι παλιοί συμμαθητές σου δεν είναι απλά τα παιδιά που πήγαινες μαζί τους σχολείο, είναι η πατρίδα που επιστρέφεις μετά από κάθε δύσκολο ταξίδι.

Το 1969 ήταν χρονιά ορόσημο για το δυτικό πολιτισμό. Ήταν η χρονιά που πάτησε ο άνθρωπος στο φεγγάρι,  η Αμερική παλλόταν από μαζικές διαμαρτυρίες ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου κατέφθαναν στο Γούντστοκ για μια γιορτή «αγάπης, ειρήνης και μουσικής», το αντιπολεμικό κίνημα απλωνόταν από το Τόκιο ως το Βερολίνο, οι εθνικό-απελευθερωτικοί αγώνες ανθούσαν σε Ασία και Αφρική, τα παιδιά των λουλουδιών άπλωναν τα φτερά τους και  στην Ελλάδα, την τυλιγμένη στον «γύψο», οι εξορίες και οι φυλακίσεις βρίσκονταν στην ημερήσια διάταξη. Ήταν η χρονιά που εγκαταλείψαμε τα θρανία των Γυμνασίων της πόλης μας και ξεκινήσαμε το ταξίδι μας  στην ζωή. Σήμερα οι περισσότεροι πετυχημένοι, καταξιωμένοι επιστήμονες, δικηγόροι, μηχανικοί, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, πολιτικοί, γονείς και παππούδες είμαστε ο καθένας μας υπερήφανος για τους συμμαθητές του.

Πολλές φορές φέρνω στο μυαλό μου τα σχολικά χρόνια και θυμάμαι τις συμμαθήτριες μου και μάλιστα εκείνες που ζουν σε άλλες πόλεις. Πριν από δέκα χρόνια είχαμε πραγματοποιήσει συνάντηση, η οποία μας επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις και συγκίνηση. Με αρκετές είχαμε να ειδωθούμε τριάντα χρόνια και όμως  νιώθαμε ότι μας ένωνε μια κοινή σκέψη.

Φέτος συμπληρώθηκε άλλη μια δεκαετία από την χρονιά της αποφοίτησης μας, οπότε ήταν η κατάλληλη συγκυρία να πραγματοποιηθεί η δεύτερη συνάντηση.

«Με το τέλος της τέταρτης δεκαετίας από την αποφοίτησή μας από τα τότε Λύκεια του Ρεθύμνου, σκεφτήκαμε να ξαναζήσουμε μια ζεστή και νοσταλγική βραδιά γεμάτη αναμνήσεις.

Άς μαζευτούμε λοιπόν ΣΑΒΒΑΤΟ  22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ  2009 από το σούρουπο,για μια καλή παρέα, ως το ξημέρωμα».

Το κάλεσμα αυτό στάλθηκε παντού, όπου υπήρχαν συμμαθητές και συμμαθήτριες. Το έλαβαν στο Ρέθυμνο, στο Ηράκλειο, στα Χανιά, στην Πάτρα, στην Θεσσαλονίκη, στην Πρέβεζα, στην Λιβάδια, στην Αθήνα. Κάποιοι δεν τα κατάφεραν να έρθουν, για κάποιους ήταν δύσκολο, μα όλοι και όλες νοερά βρισκόντουσαν μαζί μας το πρωί του Σαββάτου στο Μοναστήρι του Προφήτη Ηλία στα Ρούστικα. Η ιδέα να συναντηθούμε εκεί αποδείχτηκε θαυμάσια. Παρακολουθήσαμε την θεία λειτουργία και κάναμε μνημόσυνο στους φίλους που έχουν φύγει από κοντά μας και δεν τους ξεχνούμε. Μετά μας πρόσφερε με πολύ αγάπη κέρασμα ο ηγούμενος της μονής πατέρας Ιωάννης.

Η Εύα μας ξενάγησε στα Ρούστικα, που είναι ένα χωριό με ιστορικό ενδιαφέρον και επισκεφτήκαμε το σπίτι του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη, που έχει ανακαινίσει ο δραστήριος πολιτιστικός σύλλογος του χωριού.

Το σούρουπο συναντηθήκαμε στην ταβέρνα «Κορφή», με θέα  την πόλη, την ώρα που το ηλιοβασίλεμα την έβαφε με όλα τα χρώματα

Επιφωνήματα έκπληξης, αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα, όλες μαζί σαν να είμαστε στην αυλή του Γυμνασίου και περιμέναμε να χτυπήσει το κουδούνι. Για μια στιγμή κυριαρχεί η αίσθηση, πως  ο χρόνος έχει κρυφτεί διακριτικά πίσω από τον ορίζοντα και έχει πάρει μαζί του τα σημάδια που είχε χαράξει πάνω μας. Φοράμε τις μπλε ποδιές μας με τον άσπρο γιακά, τραβηγμένες πάνω από την ζώνη για να κοντύνουν και ξεφωνίζουμε χαρούμενες. Ρίχνομε ματιές πίσω από τα κάγκελα της αυλής, απέναντι στο πεζοδρόμιο του Σταυριδάκη, που την έχουν στήσει τ’ αγόρια και μας κοιτάζουν. Παρά τις απαγορεύσεις έχουν μακριά μαλλιά και φορούν φαρδιά καμπάνα παντελόνια. Τώρα θα χτυπήσει το κουδούνι και η Όλγα θα μας κυνηγήσει.

Ο χρόνος ανελέητα επιστρέφει. Παίρνουν πάλι την θέση τους φαλακρίτσες, παχάκια, ρυτίδες, προγουλάκια, τι να πρωτοκρύψεις!

Καθόμαστε παρέες-παρέες και σηκώνουμε τα ποτήρια μας. Πίνουμε εις υγεία μας και γευόμαστε τα φαγητά που μας σερβίρουν. Κουβεντιάζουμε μεταξύ μας, θέλουμε όλα να τα μάθουμε, για την ζωή, την δουλειά, τα παιδιά και την πρόοδο τους,

Φυσικά διασκεδάσαμε με την καρδιά μας. Έπαιξε για μας ο εξαίρετος καλλιτέχνης Αλέξης Αγγελάκης, γιος της Εύας, με τους Ζαχαρία Ορφανό και Γιάννη Συραγάκη. Έκπληξη ήταν το κρητικό τραγούδι, που έπαιξε ο Αλέξης σόλο λαγούτο και το τραγούδησε μαζί με την Εύα.

Μετά μας τραγούδησε η συμμαθήτρια μας, η Φέφη, με την ωραία φωνή της, αγαπημένα τραγούδια.

Περάσαμε μια ωραία βραδιά και γνωριστήκαμε ξανά. Θέλουμε να το ζήσουμε πάλι και να έχουμε την ευκαιρία να συναντήσουμε και όσους απουσίαζαν. Αποφασίσαμε λοιπόν να πραγματοποιούμε αυτή την συνάντηση κάθε χρόνο. Δώσαμε ραντεβού για το πρώτο Σάββατο κάθε Αυγούστου. Μακάρι να είμαστε όλοι καλά να συμμετέχουμε.

Τελειώνοντας την σχολική μου έκθεση, για το πώς πέρασα στην συμμάζωξη των συμμαθητριών μου και συμμαθητών μου, αισθάνομαι την υποχρέωση να ευχαριστήσω εκ μέρους όλων μας, τους βασικούς συντελεστές, αυτής της επιτυχημένης οργάνωσης.

Ευχαριστούμε λοιπόν τον Βαλασάκη  Γιώργο,  Λαμπρινό    Κώστα, Χιωτάκη Σπύρο, την Μανωλεσάκη Μαρία, την Περπυράκη   Εύα και την Σπαντιδάκη   Μαρία. Τους ευχαριστούμε και για το δώρο, που μας έδωσαν στον αποχαιρετισμό. Ήταν μια τσάντα, που είχε μέσα έντυπα για το Ρέθυμνο, το βιβλίο του συμμαθητή μας Χαρούλη, «Ο αιγυπτιακός φάρος του Ρεθύμνου», μια γκραβούρα του CIVITASVRETHYMNAE»  και το κείμενο που έγραψε για μας η Μαρία Ακτουδιανάκη:

«Έχοντας προ πολλού ξεπεράσει όλοι μας ηλικιακά τα 40 καράτια και οδεύοντας ολοταχώς προς τα δεύτερα –ηντα

Έχοντας διαβεί όλον αυτόν τον καιρό από 40 κύμματα

Έχοντας πιθανώς επισκεφθεί 40 εκκλησιές

Έχοντας ίσως τηρήσει σ’ όλο αυτό το διάστημα κάποια 40ήμερα νηστείας

Έχοντας κάπως σιγομουρμουρίσει τα 40 παλικάρια (στην άκρη του γιαλού ή αυτά από την Λιβάδια)

Έχοντας διηγηθεί τον Αλή μπαμπά και τους 40 κλέφτες σε κάποια εγγόνια ή ανιψάκια

Φθάσαμε φέτος στα 40 χρόνια αποφοίτησης μας από τα τότε αξετάξια Γυμνάσια της πόλης μας, δυστυχώς με κάποιες οδυνηρές απώλειες σε έμψυχο υλικό, χωρίς νάχομε γίνει ευτυχώς 40πηχοι κατά πλάτος!!!!….Η πληρότητα από την επανασύνδεση θα μας γεμίσει για 10 ακόμη χρόνια.

Μετά , βλέπουμε!!!!!!!»

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Στέλλα μου, το 1969 ήταν χρονιά ορόσημο για το δυτικό πολιτισμό γιατί αυτή τηχρονιά αποφοιτούσαμε όλοι εμείς!!!!, όλα τα άλλα γεγονότα ….έπονται!!!
    Για μένα που δεν ζω την καθημερινότητα του Ρεθέμνου – εξ αιτίας των επιλογών που έκαμα στη ζωή μου – η χαρά αυτής της βραδιάς δεν μετριέται…. Τα συναισθήματα που ένοιωσα ήταν όπως ακριβώς τα περίγραψες. Χαρά μεγάλη. Γέμισε η καρδιά μου.
    Όμως, το γεγονός ότι υποσχεθήκαμε να συναντιόμαστε από δω κι εμπρός κάθε χρόνο, σημαίνει κάτι σπουδαίο: Νομίζω συνειδητοποιήσαμε την ηλικία μας!!!!
    Ας μας αφήσει η Μοίρα να ξανασυναντηθούμε λοιπόν, γιατί πρέπει να ξέρει πως περνούμε πολύ καλά!!!!!
    Φιλιά σε όλους
    ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ

    Σχόλιο από ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗ — 15 Σεπτεμβρίου 2009 @ 10:23 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: