Άγονη γραμμή

7 Σεπτεμβρίου 2009

Το χρώμα της ζωής

Filed under: Ηλιάκη-Βόλακα Άσπα — Άγονη Γραμμή @ 8:59 πμ
Tags:

PER.999041_1

Το καλοκαίρι φορούσε κατακίτρινο φόρεμα.

Είχε φορτωθεί χιλιάδες υποσχέσεις και μπαινόβγαινε μέσα της.

Της έδινε υποσχέσεις μυρωδάτες σαν φρεσκοκομμένο καρπούζι και την καλούσε να κυλιστεί μαζί του στην αμμουδιά.

Μα εκείνη δεν το πίστευε.

-Είσαι ψεύτης του έλεγε κι εκείνο θύμωνε και πατούσε με οργή τα λουλούδια που είχαν ανθίσει στις γλάστρες της.

Κάποια στιγμή κατάλαβε πως το καλοκαίρι ξεπηδούσε από μέσα της.

Τι κι αν προσπαθούσε να το θάψει, τι κι αν έβαζε πάνω του σωρούς καλοδιπλωμένα πρέπει, αυτό τίποτα.

Ξεπηδούσε από παντού και της έβγαζε την γλώσσα κοροϊδευτικά.

Εκείνο το απόγευμα η διάθεση της είχε φορέσει τα καλά της ,σιγοτραγουδούσε  και μια επιπόλαιη ευτυχία την είχε πάρει στο κατόπι.

Εδώ και καιρό είχε ξυπνήσει μέσα της εκείνο το μικρό αυθάδικο κοριτσάκι και κάθε τόσο πεταγόταν μπροστά της.

-Φύγε του έλεγε, έχω μεγαλώσει πια και εμείς οι δυο δεν πρέπει να κάνομε παρέα.

Μα τίποτα αυτό.

Στεκόταν απέναντι της, έτρωγε ένα χωνάκι παγωτό και έγλυφε με θράσος τα δάχτυλα του.

Έβγαζε από την τσέπη του  ένα χρωματιστό κομμάτι γυαλί και κοίταζε τον κόσμο από ‘κει μέσα.

Έδινε στον κόσμο το χρώμα που ήθελε.

-Σταμάτα του είπε κι άρπαξε  το χρωματιστό γυαλί  απ’ τα χέρια του.

Το πέταξε με μανία στο πάτωμα και γέμισε ο κόσμος μικρά κρύσταλλα.

Μικρά κρύσταλλα σαν χρωματιστά δάκρια .

Ίσιωσε το φόρεμα της και ξεκίνησε την καθημερινή της διαδρομή, αδιαφορώντας για το κοριτσάκι που έκλαιγε.

Η διαδρομή της όπως κάθε μέρα συγκεκριμένη.

Σαν να ζούσε μέσα σ’ ένα καλοζωγραφισμένο πίνακα που διέσχιζε καθημερινά.

Όλα ακίνητα.

Άσε που τελευταία της φαινόταν ότι ο πίνακας της ξεθώριαζε.

Σ’ αυτή την σκέψη, κοντοστάθηκε για λίγο.

Η αλήθεια είναι πως ήταν ευλογημένη μ’ ένα ταλέντο, που ο Θεός της χάρισε απλόχερα.

Θυμάται σαν να ‘ναι τώρα, ένα βράδυ που ήταν απελπισμένη τον Θεό να της σιγοψιθυρίζει στ’ αυτί:

-Από σένα εξαρτάται το χρώμα της ζωής σου.

Πάρε λοιπόν αυτά τα πινέλα και μην ξεχνάς.Από σένα εξαρτάται…….

Κοίταξε τον πίνακα της.

Ήταν αλήθεια, τα χρώματα είχαν χάσει  την λάμψη τους.

Έβγαλε τα πινέλα που είχε στην τσέπη και ξεκίνησε.

Σκούντηξε με το πινέλο της τον ήλιο που κοιμόταν ξεθωριασμένος σε μια άκρη και το κίτρινο τα γέμισε όλα με φως.

Ακόμα κι ο ουρανός της είχε το μπλε του θυμού, μα του ζωγράφισε θαλασσοπούλια και τον είδε να της χαμογελά ευτυχισμένος.

Τώρα είχε φτάσει στο πιο δύσκολο σημείο.

Είχε χάσει το κόκκινο χρώμα η αγάπη της και η φωτιά είχε σβήσει.

Ακούμπησε το στόμα της στον πίνακα , άφησε δυο φιλιά κατακόκκινα και ο έρωτας την πήρε πάλι αγκαλιά.

Κουράστηκε και κάθισε απέναντι στον πίνακα της ,κοιτάζοντας τον με θαυμασμό.

Είχε νυχτώσει πια και το βοριαδάκι την έκανε ν’ ανατριχιάζει.

Τ’ αστέρια λούφαζαν στον κόρφο της νύχτας και τα νυχτοπούλια αγαπιόντουσαν κάτω από τ’ ασήμι του φεγγαριού.

Όλα ήταν μαγικά ,μα ήταν μόνη….

Φοβήθηκε.

Ένοιωσε ένα χάδι στα μαλλιά και γυρνώντας, είδε το κοριτσάκι να της χαμογελάει.

-Θα σε είμαι πάντα κοντά σου της είπε και πριν χαθεί της έβαλε στο χέρι ένα χρωματιστό γυαλί.

Τελικά η ζωή έχει το χρώμα που της δίνεις…….

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: