Άγονη γραμμή

23 Σεπτεμβρίου 2009

Oι Mικρασιάτικες Πατρίδες «ΖΟΥΝ»!!

Filed under: Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 12:05 μμ
Tags: ,

Η μνήμη όπου και αν την αγγίξεις πονεί….

Γ.Σεφέρης

zoun-1

 

87 χρόνια, σχεδόν ένας αιώνας, από τη δραματική έξοδο του Ελληνισμού από τις πατρογονικές εστίες του στη Μικρά Ασία, στη Θράκη και στον Πόντο_ μια έξοδο χωρίς επάνοδο!

87 χρόνια είναι πολλά ή λίγα;

87 χρόνια είναι λίγα για να λησμονήσουμε, την επί τρεις χιλιετίες ελληνική παρουσία στον τόπο αυτόν, που δημιούρ­γησε τις ανώτερες πολιτι­σμικές αξίες, όπως τη φιλοσοφία και την επιστή­μη, γέννησε τον Όμηρο, τον Ηρόδοτο και το Θαλή, εξέθρεψε τους Τρείς Ιεράρχες και ανέδειξε μεγάλους Δασκάλους του Γένους ή ποιητές, όπως ο νομπελίστας μας Σεφέρης…

87 χρόνια είναι πολύ λίγα για να λησμονήσουμε τη Μικρασιατική Καταστροφή του ’22, τη μεγαλύτερη μετά την Άλωση της Πόλης εθνική συμφορά του Νεότερου Ελληνισμού. Είναι λίγα για να λησμονήσουμε τα μαρτυρία του Μικρασιατικού Ελληνισμού από τη θηριωδία του τουρκικού κράτους, το Γολγοθά 800.000 θαμμένων ή άταφων νεκρών και την Οδύσσεια των ξεριζωμένων, που ξεπρνούσαν τους 1.500.000. Είναι λίγα να λησμονήσουμε την κτηνωδία του αφιονισμένου τούρκικου όχλου σε Βάρος του Μητροπολίτη Σμύρνης, που σαν άλλος Κωνσταντίνος Παλαιολόγος επέλεξε το δρόμο της αυτοθυσίας.

87 χρόνια είναι λίγα για να σβήσουμε από τη μνήμη μας τις φλόγες που μετέτρεψαν τη Σμύρνη, από «διαμάντι της Ανατολής» σε βιβλική κόλαση και μάλιστα κάτω από τα απαθή βλέμματα των Δυτικών «Συμμάχων μας», που από τα αγκυροβολημένα πλοία τους, απολάμβαναν το Βιασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, ως εκπρόσωποι όχι του πολιτισμού της Δύσης αλλά της δύσης του πολιτισμού.

87 χρόνια είναι λίγα για να ξεχάσουμε ότι η μικρασιατική τραγωδία ήταν απόρροια όχι μόνο της τουρκικής γενοκτονίας, ούτε μόνο της ευρωπαϊκής αδελφοκτονίας αλλά και της ελληνικής αυτοκτο­νίας! Γιατί με τι άλλο ισο­δυναμεί ο εθνικός μας διχασμός σε κείνες τιςκρίσιμες ώρες του έθνους;

zoun-2

Οι πατρίδες χάνονται όταν χάνεται η μνήμη. Τώρα, λοιπόν, και ογδόντα επτά χρόνια οι αλησμόνητες πατρίδες μας:

ΖΟΥΝ στις σπονδές και στα θυμιάματα μας προς τα θύματα της γενοκτονίας των Νεότουρκων, όπως το σημερινό.

ΖΟΥΝ στον απόηχο του αγκομαχητού των μαχητών και των άμαχων μας, που τον νιώθουμε να σκίζει τον αέρα των αλησμόνητων πατρίδων, όταν επισκεφτόμαστε τα ιερά χώματα τους…

ΖΟΥΝ στο κενό που καρφώνεται το βλέμμα των λιγοστών πια εκπροσώ­πων της πρώτης γενιάς, που αποτελεί τη «ζώσα» ιστορία, στο αίμα, στην καρδιά και στη φαντασία της δεύτερης και της τρίτης…

ΖΟΥΝ στις κιτρινισμένες φωτογραφίες και στα καρτ-ποστάλ, στις αναπαραστάσεις των κεντημάτων και των υφαντών μας, στα σκουριασμένα κλειδιά των υπαρκτών ή ανύπαρκτων σπιτιών, στα εικονίσματα με τα ασημένια τάματα και στα άλλα ιερά ενθυμήματα της πατρίδας…

ΖΟΥΝ στα βιβλία μας, στα δημοσιεύματα μας σε περιοδικά και εφημερίδες, στα ήθη και στα έθιμα μας, στις γεύσεις των φαγητών και των κερασμάτων μας, στη μουσική και στα τραγούδια μας, στους ύμνους και στα μοιρολόγια μας, στους χορούς και στις χορωδίες μας, στους θρύ­λους και στα παραμύθια μας…

ΖΟΥΝ στην…άλλη, στη νέα Μικρά Ασία, που έφτιαξαν οι ξεριζωμένοι στα Ελλαδικά χώματα που ριζοβόλησαν. Ζουν στις Νέες Φώκιες μας, τη Νέα Μαγνησία μας, το ΝέοΤσεσμέ μας, τη Νέα Μενεμένη μας, τη Νέα Αλικαρνασό μας, στη Νέα Έφεσσό μας, τη Νέα Σμύρνη μας, τη Νέα Ιωνία μας…

ΖΟΥΝ στα μνημεία, στα ονόματα δρόμων, στα ονόματα πλατειών, στα ονόμα­τα ιδρυμάτων…

ΖΟΥΝ στα βιώματα μας από το τραγικό μεγαλείο των Μικρασιατών μαρτύρων της πρώτης γενιάς, που μέχρι το τέλος της επίγειας ζωής τους δεν έπαψαν να σκαλίζουν τη χόβολη της συμφοράς τους, αναμετρώντας με τις χάντρες των δακρύων τους τις μέρες των χαμένων αλλά όχι ξεχασμένων παραδείσων !…Που ζύμωναν το ψωμί τους με τον τίμιο ιδρώτα τους και που μέσα στην άνοστη ζωή τους στιγμή δεν έπαψαν να ονειρεύονται το «νόστιμο ήμαρ», απαλύνοντας το άλγος της Βιοπάλης και τη νοσταλγία της γενέθλιας γης!… Που είχαν λίγο λάδι για το φαγητό τους, αλλά τα καντήλια τους ήταν πάντα γεμάτα, για να φωτίζουν τις εικόνες που έφεραν από τις πατρίδες τους και τις ξεθωριασμένες φωτογραφίες εκείνων που άφησαν πίσω τους.

ΖΟΥΝ στο μεγάλο άθλο των εξαθλιωμένων προσφύγων, την αναγέννηση του Ελληνισμού και τη μετάλλαξη της Μεγάλης Ιδέας του Έθνους μας από το εδαφικό μεγάλωμα στην πολιτισμική μεγαλουργία.

ΖΟΥΝ στην ιδέα Μικρά Ασία, την άυλη, την πνευματική Μικρά Ασία, την παντοτεινή Μικρά Ασία. Που κυλάει μέσα μας και μας μεταδίδει ζωή, παλμό, δύναμη Είναι η αόρατη μάνα που τροφοδοτεί το σήμερα και το αύριο. Αυτήν την πατρίδα κανείς δεν μπορεί να μας την πάρει. Είναι και θα μείνει η πατρίδα όλων μας! Γιατί για μας τους σημερινούς Έλληνες, που εξακολουθούμε να αντιμετωπίζουμε τις τουρ­κικές προκλήσεις και διεκδικήσεις, η πιο υπεύθυνη στάση είναι η αντίσταση στη λήθη, είναι η μνήμη και μάλιστα η μνήμη της α-λήθειας για τη μεγάλη Καταστροφή.

Μιλώ για μνήμη, όχι μνησικακία. Και για τουρ­κικό κράτος όχι λαό.

Άλλωστε, εμείς τους λέμε πρώτοι: Ας ανταλλάξουμε κλαδιά ελιάς. Υπάρχουν τόσες και στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Ας αφήσουμε να υψωθούν στον ουρανό, αντί για αεροπλάνα, λευκά περι­στέρια. Υπάρχουν τόσα και στις δυο πλευρές του Αιγαίου. Ας κρατήσουμε καθαρό το γαλάζιο του Αιγαίου. Αρκετό κόκκινο το θόλωσε κι από τις δύο πλευρές.

Όμως μη μας ζητήσετε να ξεχάσουμε!…

zoun3

Είναι δικαίωμα των προγόνων και χρέος των απογόνων η διατήρηση και σωστή διαχείριση της ιστο­ρικής κληρονομιάς, γιατί τη ζωή τη βιώνουμε ατενίζοντας προς τα εμπρός, αλλά την κατανοούμε κοι­τάζοντας προς τα πίσω.

Με την έννοια αυτή, θα ήθελα να επισημάνω μιας παρουσία και μια απουσία στην πόλη μας δύο σημαντικών σημείων αναφοράς στην ιστορική μνήμη των Μικρασιατών.

Το πρώτο αφορά στην Πλατεία που πρόσφατα τιμήθηκε με το όνομα «Μικρασιατών». Ένα όνομα που τιμά όχι μόνο τους τιμώμενους Μικρασιάτες αλλά και τους τιμητές. Και για να μην παρεξηγούμαστε, δεν πρόκειται για ένα όνομα ιδιοκτησιακού χαρακτήρα, που διαχωρίζει δήθεν τους προσφυγογενείς από του γηγενείς. «Πλατεία Μικρασιατών» σημαίνει πλατεία αναφοράς στην ταυτότητα της πόλης (σε μια συνιστώσα της), πλατεία γνώσης και αυτογνωσίας, πλατεία μνήμης, όχι μνησικακίας. Τώρα, αν ακούστηκαν και κάποιες διαφωνίες και παραφωνίες,…αυτά έχουν τα βαφτίσια.

Το δεύτερο αφορά στο Μνημείο Μικρασιατών, που …λάμπει με την απουσία του. Με την ευκαιρία, λοιπόν, της φετινής επετείου, θα ήθελα να επαναλάβω την πρόταση να στηθεί στην πλατεία ένα «Μνημείο Αλησμόνητων Πατρίδων» ή «Ξεριζωμένης γενιάς» ή «Μικρασιάτισ-σας Μάνας» ή «Μικρασιατών» ή όπως αλλιώς θα ονομαστεί ανάλογα με τη γλυπτική του σύνθεση, για να τιμηθούν τα παιδιά της Μικράς Ασίας  αυτά που έμειναν πίσω – θαμμένα ή άταφα – και αυτά που μετά το βίαιο εκτοπισμό τους ριζοβόλησαν στο Ρέθυμνο, μπολιάστηκαν στον κορμό του, που πολυκλαδίστηκε, και με το δημιουργικό μόχθο, την υποδειγματική εντιμότητα και την ιώβεια υπομονή τους, όχι μόνο επιβίωσαν, αλλά και συνέβαλαν στην πνευματική, οικονομική και κοινωνική αναγέννηση της δεύτερης πατρίδας τους.

Το μνημείο θα αποτελεί «κτήμα ες αεί», που θα λειτουργεί ως φορέας συλλογικής μνήμης, εθνικής-τοπικής αυτογνωσίας, κριτικής αλλά και αυτοκριτικής.

Και θα ανήκει σε όλους μας, θα απευθύνεται σε όλους μας, θα τιμάται από όλους μας και θα τιμά όλους μας…

Ευελπιστώ ότι οι Ρεθυμνιώτες Μικρασιάτες, που συν – διοργάνωσαν φέτος τις εκδηλώσεις μνήμης, με την αυτονόητη ευαισθησία τους, σύντομα θα αναλάβουν τη σχετική πρωτοβουλία. Τα υπόλοιπα θα πάρουν σύντομα το δρόμο τους με τη συνδρομή όλων μας, φορέων και ατόμων.

«Οι νεκροί περιμένουν»…

Ας μην τους αφήσουμε να περιμένουν για πολύ…

*Ομιλία

στην Μικρή Παναγία

την Κυριακή

(20.9.09) μετά την

επιμνημόσυνη δέηση

για τα θύματα της

Καταστροφής του ’22.

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. ΑΓΑΠΗΤΕ ΓΙΩΡΓΟ

    ΠΟΛΛΑ – ΠΟΛΛΑ – ΠΟΛΛΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ

    ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΜΕ ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΕ

    ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΕΧΩ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ

    (ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΔΑΚΡΥΣΜΕΝΗ ΜΙΚΡΑΣΙΑ» ΤΟΥ
    ΒΑΣΙΛΗ ΤΖΑΝΑΚΑΡΗ)

    Σχόλιο από Τάκης — 24 Σεπτεμβρίου 2009 @ 9:06 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: