Άγονη γραμμή

27 Οκτωβρίου 2009

Το τελευταίο τσιγάρο

Filed under: Μιχάλα Στέλλα — Άγονη Γραμμή @ 9:25 πμ
Tags:

Το τελευταίο τσιγάρο στο πακέτο της, περίμενε  με προκλητική ειρωνεία την σειρά του!  Άπλωσε το χέρι της να το πάρει, αλλά μια σκέψη το άφησε μετέωρο  να αιωρείται αναποφάσιστο, όπως ο μίσχος λουλουδιού κάτω από το φύσημα ξαφνικού αέρα. Ένα δευτερόλεπτο και έκλεισε το πακέτο αποφασισμένη. Γέλασε δυνατά σαν να κορόιδευε τις αποφάσεις της, που χόρευαν γύρω της και πάντα έπεφταν μια – μια στο κενό. Όπως ας πούμε η απόφαση της, «να κόψει το τσιγάρο!» Πόσες φορές δεν είχε γκρεμιστεί απελπισμένη; Τώρα όμως έπρεπε να την πάρει στα σοβαρά. Όχι για την απαγόρευση του καπνίσματος, που κρεμόταν σαν το τσεκούρι του παραμυθιού, πάνω από τα κεφάλια των καπνιστών, αλλά…! Βέβαια είναι πολύ αγχωτικό, να ψάχνεις αίθρια, όπου και να βρίσκεσαι, για να καπνίσεις και να είναι άγνωστο το μέλλον όσο το φθινόπωρο φτάνει στο τέλος του. Να σε απειλούν βοριάδες και καταιγίδες, βροχές και χιόνια, ιοί και επιδημίες. Όλο το καλοκαίρι δεν είχε σκεφθεί, πως θα αντιμετωπίσει το πρόβλημα τον χειμώνα.

« Έχουμε καιρό, ίσως και να κόψω το κάπνισμα» έλεγε, ενώ έβγαζε το πακέτο από την τσάντα της. Επιτέλους εκείνη θα το αποφασίσει και όχι οι νόμοι και τα πρόστιμα! Το θεωρούσε προδοσία προς τον καλύτερο της φίλο, που καιγόταν αργά ανάμεσα στα δάχτυλα της και άκουγε τους καημούς και τα ζόρια της. Πάντα πιστό, της κρατούσε συντροφιά στις ατέλειωτες ώρες των σπουδών της, γλεντούσε μαζί της στις χαρές της, γελούσε με τα παιχνίδια των παιδιών της, γινόταν στάχτη με τους έρωτες της, άφηνε σημάδια από κάψιμο στην καρδιά της, έπαιρνε φωτιά με τις εμπνεύσεις της, της έδινε συγχαρητήρια στις επιτυχίες της. Αυτό έψαξε απεγνωσμένα όταν βίωσε την απαξίωση στον γάμο της και τον χωρισμό. Ήταν ο φίλος της, η παρέα της, το σβήσιμο του πόνου της στο τασάκι.

Τώρα ένα τεράστιο «πρέπει» κρέμεται ανάμεσα τους και διαλύει την σχέση τους. Πάνω στο τραπέζι αφημένες ένα σωρό ιατρικές εξετάσεις. Πρέπει λοιπόν και συνθλίβει στο σταχτοδοχείο την αναμμένη γόπα. Νάτην πάλι η απόφαση της γελάει. Το χέρι της ακουμπάει το πακέτο με το τελευταίο τσιγάρο της. Σηκώθηκε γρήγορα, έκλεισε το πακέτο, το έβαλε στην τσάντα της και έφυγε από το σπίτι. Είπαμε η παρόρμηση της στιγμής, σαν ένα πυροτέχνημα, που αστράφτει μέσα στην νύχτα και την φωτίζει. Δεν θα καπνίσει έτσι άδοξα το τελευταίο της τσιγάρο. Θα βρει τον πρώτο της έρωτα, το πρώτο καρδιοχτύπι της, να το  καπνίσουν μαζί. Για κείνη θα είναι το τελευταίο και ανάμεσα στην φλόγα του, όσο κρατάει ένα τσιγάρο, να ξαναζήσει την φλόγα της καρδιά της για κείνον.

Κατέβηκε με τα πόδια της στην λεωφόρο και περπάτησε μέχρι την Εθνικής Αντιστάσεως. Διέσχισε την πλατεία Μικρασιατών στη Νερανζέ.  Εκεί κάπου, μέσα σ’ ένα στενό ήταν το μαγαζί του. Είχε χρόνια να τον δει. Μάθαινε από κοινούς φίλους. Ζούσε  πάντα στο ίδιο μέρος, σαν ένα δέντρο που είναι φυτεμένο στην αυλή μας και η θετική του ενέργεια μας επηρεάζει, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Φυσικά είχε κι εκείνος παντρευτεί και είχε παιδιά, σύμφωνα με τον νόμο της φύσης και της κοινωνίας.

Την είδε ξαφνικά, να μπαίνει στο μαγαζί του αλέργα, όπως ήταν πάντα της και την κοίταζε αμίλητος. Το φως από τον δρόμο γέμιζε σκιές το πρόσωπο της και φώτιζε το χρώμα των μαλλιών της. Ξέχασε που βρισκόταν, έγινε έφηβος και έτρεχε να την συναντήσει, αλλά τα πόδια του δεν κινήθηκαν, μόνο η καρδιά του πήρε φόρα. Δεν του άφησε καιρό να σκεφτεί. Κάθισε στην καρέκλα με την παλιά της άνεση και έβγαλε από την τσάντα της το πακέτο.

«Κάθισε» του είπε, «θα τα πούμε καπνίζοντας». Του μίλησε για το τελευταίο της τσιγάρο και για τον πανηγυρικό τρόπο που επέλεξε να το καπνίσει. Τον κοίταζε στα μάτια και έψαχνε κάτω από τα σημάδια του χρόνου τα νιάτα της, γιατί είχαν μείνει εικόνα ανεξίτηλη, μέσα του.

Της χαμογέλασε και της εξήγησε, πως έχει κόψει το κάπνισμα, η ηλικία βλέπετε.

«Μικρό το κακό» είπε μόνο και έκοψε το τελευταίο της τσιγάρο στα δυο, δίνοντας του το ένα κομμάτι. Μέσα από τους καπνούς του μισού χρόνου πέρασε όλη τους η ζωή. Το νοσταλγικό τότε, το ανελέητο τώρα, το αλαζονικό απαιτητικό αύριο……..

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Πολυ καλο

    Σχόλιο από Maria Michailidou — 29 Οκτωβρίου 2009 @ 12:47 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: