Άγονη γραμμή

2 Δεκεμβρίου 2009

Ένα πόδι ένα σήμα

Filed under: Παπαδάκης Χαρίδημος Α. — Άγονη Γραμμή @ 9:40 πμ
Tags:

Ξύπνημα με κακή διάθεση. Δεν φτάνει αυτό αλλά βλέπω από το παράθυρο και ένα ουρανό κατάμαυρο και να βρέχει ασταμάτητα. ‘Aντε τώρα εσύ με τέτοια βροχή να ετοιμάζεσαι να πας στη δουλεία, άντε πάρκαρε, ξεπάρκαρε, και να σκέφτεσαι όλα τα μικροπράγματα της καθημερινότητας, που σου χειροτερεύουν την διάθεση.

Κοιτάζοντας την γκρίζα θάλασσα, που έχει γίνει ένα με τον ουρανό, βλέπω εκεί στο βάθος ένα φως. Ένα φως, που όλο και μεγάλωνε και γινόταν πιο λαμπερό. Μέσα στο φωτισμένο σημείο διακρίνω τον μακαρίτη τον παππού μου ολοζώντανο, χαμογελαστό να περπατάει κουτσαίνοντας με το ένα πόδι κρατώντας το μπαστούνι του και με το σηματάκι στο πέτο, που έδειχνε ότι είναι ανάπηρος πολέμου. Ένα πόδι, ένα σήμα. Από πίσω τον ακολουθούσαν εκατοντάδες άτομα χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, κτυπημένα από νάρκες, από βόμβες, άτομα γεννημένα ή που έγιναν ανάπηρα σωματικά και διανοητικά. Άτομα που βλέπουμε με κινηματογραφική ταχύτητα σε εφημερίδες, περιοδικά, σε ντοκυμαντέρ και βιαζόμαστε να γυρίσουμε σελίδα, να αλλάξουμε κανάλι και γενικά προσπαθούμε να τα περάσουμε αδιάφορα, για να μη χαλάσουμε τη διάθεση μας. Αυτά  τα  άτομα  όμως  χαμογελούσαν και όσο χαμογελούσαν όλο και το φως δυνάμωνε και γινόταν σαν την αύρα, που εκπέμουν οι  Άγιοι. Εκεί που είχα χαζέψει μ΄ αυτά που έβλεπα, ακούω τον παππού μου να μου λέει :

– Τι γκρινιάζεις πρωί, πρωί, δεν βλέπεις εμάς που χαμογελούμε, ας είναι καλά αυτοί, που έσκυψαν από πάνω μας και μας βοήθησαν και ζήσαμε με την αναπηρία μας χαμογελώντας».

Με τα λόγια αυτά ξύπνησα, είχα ξανά αποκοιμηθεί. Σηκώθηκα, η μέρα μου φάνηκε υπέροχη. Κοίταξα το ημερολόγιο Τρίτη 3 Δεκεμβρίου «Παγκόσμια ημέρα αφιερωμένη στα άτομα με αναπηρίες». Αισθάνθηκα τυχερός, ευτυχισμένος και πολύ μικρός, που δεν έχω προφέρει τίποτα σε αυτά τα άτομα σε αντίθεση με αυτούς, που έχουν θέσει σκοπό της ζωής τους την βοήθεια για την ένταξη στην κοινωνία των αναπήρων ατόμων, τους αξίζει κάθε έπαινος.

Ευχαριστώ την φίλη μου την Μαρία, που με την εργασία της στο Πανεπιστήμιο με βοήθησε να προβληματιστώ σ’ αυτό το θέμα και να καταλάβω πόσο αδιάφορος έχω γίνει.


Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: