Άγονη γραμμή

19 Φεβρουαρίου 2010

Λόγια του Άγνωστου

Filed under: Απροσδιόριστο,Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 9:54 πμ
Tags:

Συνήθεια παλιά μ’ έστησε σ’ αυτή τη ρεθυμνιώτικη πλατεία. Συμβολικό μνημείο – μνήμα όσων έπεσαν για την πατρίδα και δεν βρέθηκαν για να αναγνωριστούν τα πτώματά τους ή κι αν βρέθηκαν, δεν γνωρίζουμε  τα ονόματά τους. «Σήμα» (:μνημείο) των άσημων που σήκωσαν στους ώμους και ως τον ουρανό το σταυρό του μαρτυρίου για να γεμίσουν αστέρια οι επωμίδες  και παράσημα τα στήθη κάποιων άκαπνων…

Και δεν αναφέρομαι μόνο στο πρώτο μνημείο Άγνωστου Στρατιώτη που στήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου το 1880 για τους πεσόντες του 1821… Αναφέρομαι και στην αρχαία Ελλάδα, όπου υπήρχε η πίστη από τους ομηρικούς χρόνους ότι οι ψυχές βασανίζονται όταν δεν έχουν ταφεί τα σώματά τους  και ότι οι τιμές πρέπει να αποδίδονται σε όλους τους υπερασπιστές της πατρίδας, ανεξάρτητα αν βρέθηκαν ή όχι οι σωροί τους. Σας θυμίζω ότι ο Θουκυδίδης στο προοίμιο του «Επιταφίου του Περικλή», γράφει: «Ένα φέρετρο κενό, στρωμένο με νεκροσέντονο, μεταφέρεται στα χέρια για τους αφανείς,  για όσους δηλ. δεν βρεθούν για περισυλλογή και ταφή»

Αυτά και άλλα πολλά χαράχτηκαν στη μνήμη μου κατά την τελετή αποκαλυπτηρίων μου….Ήταν 8 Νοεμβρίου 1930, αξέχαστα, που ανέλαβα υπηρεσία σ’ αυτήν τη πλατεία, που μέχρι τότε λεγόταν Άμμος Πόρτα και μετά πήρε τ’ όνομά μου!.. Την ίδια μέρα εορτάζονταν η επέτειος της εθελοθυσίας του Αρκαδιού και η εκατοενταετηρίδα της ανεξαρτησίας της Ελλάδας. Τι πετυχημένος συνδυασμός, Θεέ μου!…Τι μέρα και κείνη!… Mέχρι και ο Ελ. Βενιζέλος με τίμησε με την παρουσία του! Και δεν χόρταινα να βλέπω  το εύδρομο «Έλλη», που καμάρωνε απέναντί μου. ..Όπως έμαθα, βέβαια, αργότερα η αρχική σκέψη ήταν να τοποθετηθώ στην πλατεία Τεσσάρων Μαρτύρων και αυτή εδώ να ονομαστεί  πλατεία «Αρκαδίου», αλλά αυτό δεν έχει σημασία.

Δε λέω, γνώρισα πολλές και μεγάλες τιμές στα 80 χρόνια ορθοστασίας μου σ’ αυτό το  πόστο: Στρατιωτικοί με αστραφτερά ξίφη και γυαλιστερές στολές, νομάρχες, δήμαρχοι, βουλευτές, υπουργοί και πρόξενοι… Δάσκαλοι, καθηγητές μαθητές, εκπόσωποι σωματείων… Παιανισμοί πάντας, στεφάνια, υποκλίσεις, προσοχές, θυμιάματα, παρουσιάσεις όπλων, κυανόλευκες, πανηγυρικοί!… Τόσοι επώνυμοι, τόσοι γνωστοί να τιμούν εμένα τον άγνωστο δεν είναι λίγο!

Όλα αυτά όμως δυο τρείς φορές το χρόνο, στις εθνικές και τοπικές επετείους. Δεν είδα, όμως, να ’ρθει κάποιος καθημερινή μέρα και ανεπίσημα, να με πλησιάσει για λίγη κουβέντα, όπως το ’χουμε  ανάγκη εμείς οι ηλικιωμένοι….

Να του μιλήσω για τον ανώνυμους φαντάρους που ενσάρκωσαν το συμβολισμό του Άγνωστου Στρατιώτη στην αρχαία και τη νεότερη ιστορία μας….Για τους άταφους νεκρούς που έγιναν βορά στα όρνεα, στα σκυλιά και στους λύκους και τα κόκκαλά τους έμειναν αδιάβαστα ν’ ασπρίζουν στο λιοπύρι του καλοκαιριού και την παγωνιά του χειμώνα. Για τους άσημους φαντάρους που σήκωσαν στους ώμους τους και ως τον ουρανό το σταυρό του μαρτυρίου τους,  για να γεμίσουν αστέρια οι επωμίδες κάποιων και παράσημα τα στήθεια τους. Για τους ανιδιοτελείς αγωνιστές, που νικητές ή ηττημένοι, ζωντανοί ή νεκροί παρέμειναν άγνωστοι…Για κείνους που επέζησαν και «ξεχρεώθηκαν» με συντάξεις πείνας ή ακόμη χρεώθηκαν με ποινές!…

Να του μιλήσω για τα πάθη της «ασάλευτης» ζωής μου!… Για την καπήλευσή μου  από τους λαϊκιστές στις  μαύρες περιόδους της νεότερης ιστορίας μας αλλα και από τους δημοκόπους στις «λευκές»… Για τα γκράφιτι και τα παρατσούκλια! Τι «Γάλλο» με ανέβαζαν για τη γαλλική στολή μου, τι «χοντρομπαλά» με κατέβαζαν  για το σωματότυπό μου. Τι ρατσισμός, Θεέ μου! Ας… όψεται όμως ο Δ. Περάκης, ο γλύπτης μου. Τώρα τελευταία πήγαν να μου κολλήσουν και το…«Καρακίτσος»! Ας όψονται οι… καρακιτσάρχες.

Κατά την ανάπλαση της πλατείας με αποκαθήλωσαν και με ξάπλωσαν κατάχαμα. Νόμισα ότι θα με περάσουν από τόρνο για να με κάνουν… στυλάκι. Μετά σκέφτηκα ότι θα με πάνε στους Τέσσερις Μάρτυρες για αμοιβαία μετάθεση με τον Κωστή Γιαμπουδάκη. Μου πέρασε και η ιδέα ότι θα με πήγαιναν για απόσυρση ως παρωχημένο σύμβολο ανιδιοτέλειας σε μια εποχή ευτέλειας και ιδιοτέλειας. Τελικά το μόνο που έγινε ήταν ο ανα-προσανατολισμός μου.

Και τότε άρχισε η παραφιλολογία…

Κάποιοι παρατήρησαν ότι η νέα μου στάση περιέχει στοιχεία… αγένειας προς την πόλη ή ότι ο ανεμισμός της χλαίνης μου είναι άσχετος με το  νέο μου προσανατολισμό. Άλλοι επισήμαναν ότι ατενίζω το πιστωτικό κατάστημα της Εμπορικής Τράπεζας για να είμαι και πολύ «in» ( Απορώ πως δεν το αξιοποίησαν ακόμη διαφημιστικά οι δαίμονες του μάρκετινγκ). Άλλοι, εξίσου πεζοί, για να ατενίζω το γύρο, τα σουβλάκια, την πίτσα και τα χάμπουγκερ!… Άλλοι, οι πιο ρομαντικοί, ότι στρέφομαι προς την Ανατολή την πηγή του φωτός. (Αυτό, είναι αλήθεια, μου άρεσε) Άλλοι με προτιμούσαν να ατενίζω, όπως πρώτα, τη  θάλασσα και το άπειρο που αυτή συμβολίζει και άλλοι την κατεύθυνση που έρχεται ο εχθρός και – γιατί όχι – αυτήν εναντίον του εχθρού κατά μίμηση του ανδριάντα του Κεμάλ στη Σμύρνη!..

Μεταξύ μας, προτιμώ  τη νέα μου κατεύθυνση, γιατί δεν μπορούσα πια να βλέπω το λιμάνι άδειο ή με άγονη γραμμή, από κει που είχαμε δύο πλοία!… Άσε που μου ερχόταν κατάμουτρα η μπόχα από το αντλιοστάσιο του βιολογικού…σαν δυσοσμία από ομαδικό τάφο.

…Τα Χριστούγεννα καλά πέρασα με τα μικρά παιδιά και τα παιχνίδια που έδωσαν ζωή στην πλατεία μου. Κι ένιωσα μεγάλη συγκίνηση όταν τοποθέτησαν  ένα ομοίωμα  καραβιού από ντενεκάκια. Το πέρασα, βλέπετε, για μικρογραφία του νέου πλοίου μας που «έρχεται». Μετά κατάλαβα πως ήρθαν οι απόκριες και πως επρόκειτο για περσινό άρμα! Έπειτα  όμως έφτασαν δύο νταλίκες θεόρατες! Ε τώρα, είπα,  δε γλυτώνω το μπάζωμα.  Ας είναι καλά κάποιοι συμπολίτες μας που αντέδρασαν διά του τύπου  και τα οχήματα-μπαμπούλες αποσύρθηκαν την τελευταία στιγμή, πριν γίνουμε ρεντίκολο στους χιλιάδες επισκέπτες μας.

Το τριήμερο ξεφάντωμα στην πόλη μας βίωσα ένα μεγάλο εξευτελισμό. Κάποιοι άγνωστοί μου  με πέρασαν, φαίνεται, για καρναβαλικό έκθεμα. Την άραξαν στα πόδια μου το βράδυ του Σαββάτου και εφάρμοσαν κατά γράμμα την εντολή που είχε δώσει πριν από λίγο ο Βασιλιάς Καρνάβαλος μέσα από τα εκκωφαντικά μεγάφωνα:

Δούδω εγώ την ορδινιά στο γλέντι να ριχτούμε  /  κι ωσάν οι χοίροι διάχνουσι να φάμε και να πιούμε…

Πριν αποχωρήσουν, έκαναν και  τις κοκτέιλ…χοές τους. Έτσι η Καθαρή Δευτέρα με βρήκε και με άφησε… ακάθαρτο. Εξού και οι διαγνωστικές εκδοχές των περαστικών: «Σαν να έχει κάνει εμετό» – «Σαν να τα ’κανε πάνω του» και άλλα διάφορα.. Άσε που μερικοί φωτογραφήθηκαν με φόντο το χάλι μου… Τέτοια διαπόμπευση δεν την περίμενα. Και να ’μαι και αναγκασμένος να μένω αμίλητο, ακούνητο στρατιωτάκι!… Αλήθεια τι θέση έχω εγώ μέσα  σε όλα αυτά! Δεν βρίσκεται κάποιος να εισηγηθεί την άρση του… αμετάθετου των Άγνωστων Στρατιωτών; Ή τουλάχιστον την άρση της απαγόρευσης χρήσης της ξιφολόγχης μου ;

Ευτυχώς υπήρξε και μια διάγνωση που με κάλυψε: «Σαν τραυματίας που αιμορραγεί μοιάζει! Ντροπή τους…», παρατήρησε κάποιος,  στη γυναίκα που συνόδευε και απομακρύνθηκαν κουνώντας με νόημα τα κεφάλια τους. Τώρα, πού και πού πάει εκείνο το «τους» είναι άλλη ιστορία…

Τώρα προσπαθώ να πιστέψω ότι «Μακριά σ’ έν’ άλλο κόσμο γίνηκε αυτή η αποκριά», όπως λέει ο  Μίλτος Σαχτούρης στο υπερρεαλιστικό του ποίημα «Η αποκριά».

Και τι να λέει, θα μου πείτε, ο καλλίγραμμος και αρχαιοπρεπής συνάδελφός μου στο Σύνταγμα, έξω από τη Βουλή, που παραλίγο πρόσφατα να τον φάνε λάχανο οι  «γνωστοί άγνωστοι», κι ας τον φρουρούν νύχτα μέρα δυο τσολιάδες! Να σας πω: Καλύτερα να σε φάνε… λάχανο παρά να προκαλείς το χάχανο. Τουλάχιστον αυτός προστατεύεται από τη διαπόμπευση.

Ας διαβαστεί, λοιπόν, και ας ερμηνευτεί σωστά η δωρική εντολή  Η ΤΑΝ Η ΕΠΙ ΤΑΣ, που είναι χαραγμένη πίσω μου: ή αυτήν (δηλαδή την πλατεία, όπως  μου και της ταιριάζει) ή επί αυτής (εγώ να «πέσω»)!…

Αρκετά, όμως, σας ζάλισα με τη γεροντοντική γκρίνια μου. Γι’ αυτό κλείνω με τούτο:

Μπροστά στο «κενοτάφιό» μου, κάθε βράδυ γίνεται «προσκλητήριο – αναφορά» του Σώματος Ασώματων Στρατιωτών και «παρουσίαση όπλων». Αυτό, φυσικά, δεν είναι εύκολα θεατό, γιατί προϋποθέτει μια ειδική «ματιά». Αλλά και την καλή διάθεση των Ασωμάτων. Τις τελευταίες μέρες το Σώμα δεν «φάνηκε». Ίσως λόγω της «ύβρης» που εξακολουθεί να διατηρεί τη στάμπα της ακόμη εδώ! Προφανώς θέλει ακόμη πολύ δουλειά για να γίνει κοινή συνείδηση ότι οι καλύτεροι φρουροί μιας πόλης είναι οι… ασώματοι φρουροί της και τα καλύτερα όπλα της τα άυλα…

Ο νοών νοείτω…

Καλή Σαρακοστή

Ο άγνωστός σας  Άγνωστος Στρατιώτης σας

Advertisements

2 Σχόλια »

  1. Δίκιο έχεις καημένε Άγνωστε ( Γιώργη) , αλλά που να το βρεις; Εδώ ο ίδιος ο Δήμος δεν σεβάστηκε το χώρο και τον κατέστησε οίκο εμπορίου με φορτηγά πάνω στα μάρμαρα. Αυτό δυστυχώς είναι το Ρέθυμνο και τα μασκαραλίκια του.

    Σχόλιο από Παναγιώτης Μ.Παρασκευάς — 20 Φεβρουαρίου 2010 @ 8:35 μμ | Απάντηση

    • Γιώργο το άρθρο σου είναι καταπληκτικό

      Θα συμφωνούσα μαζίσου σε όλα, αλλά σε καμιά περίπτωση δε συμφωνώ με την

      «γεροντοτική» γκρίνια. Μην ξεχνάς πως είσαι μικρότερός μου!

      Τάκης

      Σχόλιο από Τάκης — 24 Φεβρουαρίου 2010 @ 10:36 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: