Άγονη γραμμή

30 Μαρτίου 2010

Ποιητικό οδοιπορικό στο Ρέθυμνο του χθες και του σήμερα

Filed under: Μιχάλα Στέλλα — Άγονη Γραμμή @ 7:54 πμ
Tags:

Καράβι, που ταξιδεύει στα πέλαγα της σκέψης και του πνεύματος, είναι η Κρήτη και στην πλώρη της το Ρέθυμνο κουμαντάρει, μέσα σε χρόνια και αιώνες, ακόμη το ταξίδι! Λόγια ποιητικά, θα μου πείτε, αλλά η σύγχρονη πραγματικότητα της πόλης, αποδεικνύει, πως δεν έπαψε ποτέ το Ρέθυμνο, να είναι η πόλη των Γραμμάτων και των Τεχνών. Στο αέναο ταξίδι λοιπόν, επιτρέψτε να κάνουμε μια στάση και να γνωρίσουμε μια σημαντική εκδήλωση, η οποία υλοποιήθηκε το Σάββατο 21 Μαρτίου στην αίθουσα Συνδέσμου Διαδόσεως Καλών Τεχνών Σάντα Μαρίας-Νερατζές- Ωδείου στο Ρέθυμνο.

«Ποιητικό οδοιπορικό στο Ρέθυμνο του χθες και του σήμερα», την ονόμασαν οι διοργανωτές της: Μανόλης Καλλέργης, Μαρία Σακαράκη, Καλλιόπη Τσάκωνα, Γεώργιος Φρυγανάκης και ο Σύνδεσμος Διαδόσεως Καλών Τεχνών, ο οποίος με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα ποίησης (21 Μαρτίου) κάλεσε τους Ρεθεμνιώτες ποιητές, να δώσουν το παρόν, για «να σταθεί η τέχνη, γι’ άλλη μια φορά, ως αντίβαρο στην ποικιλόμορφη κρίση…»

Η ανταπόκριση ξεπέρασε κάθε προσδοκία, οι συμμετοχές έφθασαν από κάθε μέρος, που ζουν σήμερα οι Ρεθεμνιώτες ποιητές και ποιήτριες και η ποιότητα του λόγου τους, εξέπληξε ευχάριστα τους εκλεκτούς ακροατές της βραδιάς.

Αξίζουν συγχαρητήρια στους διοργανωτές της εκδήλωσης, όπως επίσης στην κ. Μαρία Σακαράκη για την σκηνοθεσία της, γιατί μας έδωσαν την ευκαιρία ν’ απολαύσουμε μια ανθολόγηση πνευματικής τροφής και να ξεχάσουμε τα προβλήματα που μας ζώνουν από παντού και γεμίζουν την ζωή μας μιζέρια και κατάθλιψη. Άναψαν κεριά και μας οδήγησαν στα φωτεινά μονοπάτια της τέχνης, κόντρα στο σκοτάδι των καιρών. Έδωσαν την ευκαιρία στους λογοτέχνες, που ζουν ανάμεσα μας και περνούν απαρατήρητοι, να προβάλλουν το έργο τους, που τις περισσότερες φορές βρίσκεται κλεισμένο στα συρτάρια τους.

Τα εξαιρετικά  ποιήματα που εμπιστεύτηκαν στον Σύνδεσμο Διαδόσεως Καλών τεχνών οι δημιουργοί τους, απαγγέλθηκαν  από θαυμάσιες φωνές γνωστών συμπολιτών μας και από την θεατρική ομάδα του Λυκείου Ελληνίδων.

Την μουσική πανδαισία, που πλούτισε την βραδιά απέδωσαν η σοπράνο Μαριέλλα Βιτώρου με την Ελευθερία Μιχάλα στο πιάνο και «οι Φωνές του Νότου» με τις Άννα Καραγιαννάκη, Αλεξάνδρα Βεργαδή και την Αντιγόνη Αραμπαζόγλου στο πιάνο.

Την εκδήλωση άνοιξε καλωσορίζοντας τους συμμετέχοντες, ο κ. Μανόλης Καλλέργης:

«Ο Σύνδεσμος μας, όπως λέει το όνομα του προορίζεται να υπηρετεί τις Τέχνες… Τη βραδιά αυτή την οφείλαμε στο Ρέθυμνο και στους Ρεθεμνιώτες. Την οφείλαμε στην πατρίδα του Χορτάτζη, του Τρωίλου, του Βεργαδή, του Μπουνιαλή, του Πρεβελάκη…Σύντροφοι ποιητές, σας λέω πως είστε στρατιώτες στη βάρδια σας, φυλάτε Θερμοπύλες. Τις Θερμοπύλες του πολιτισμού αυτής της πόλης…»

Στην συνέχεια ακολούθησε ο πλούσιος λογοτεχνικά λόγος του κ. Γεωργίου Φρυγανάκη, για την ποίηση και την Παγκόσμια ημέρα που της έχει αφιερωθεί:

Στην εποχή μας ο άνθρωπος όλο και περισσότερο βουλιάζει από τα βαρίδια των κακών προθέσεων και γενικά των κακών συνθέσεων, όπως: η προσ-ποίηση, η μετα-ποίηση, η παρα-ποίηση της αλήθειας, η από-ποίηση των ευθυνών, η εκ-ποίηση των αξιών ή η αποποινικο-ποίηση της παρανομίας(των μεγάλων), η κακο-ποίηση του ωραίου, η αριθμο-ποίηση του ατόμου, η αποπνευματο-ποιηση, η μαζο-ποίηση, η τυποποίηση, η απολιτικο-ποίηση, η παθητικο-ποίηση… Μόνη μας σανίδα σωτηρίας η… γυμνή ποίηση!

Το ποιητικό μέρος της βραδιάς άνοιξαν οι στίχοι του Γ. Καλομενόπουλου, ο οποίος με το έργο του είχε υμνήσει το Ρέθυμνο, τους ανθρώπους του και την ζωή τους:

…και σε χαϊδεύω, Ρέθεμνος και σε σφιχταγκαλιάζω

Και σε κλειδώνω στην καρδιά και παίρνω σε μαζί μου…

Ρεθεμνιωτάκια, αγάπες μου, καλόκαρδα κοπέλια,

Και χαμηλοθωρούσες μου σεμνές Ρεθεμνιωπούλες.

Όμως τώρα θα σας συστήσω τους ποιητές και τις ποιήτριες, που ανταποκρίθηκαν σ’ αυτό το κάλεσμα.  Αν κάποιος ήθελε να μπει στην διαδικασία, να τους παρουσιάσει με κριτήριο, πρώτα οι καλύτεροι, σίγουρα δεν θα κατάφερνε να φτιάξει μια τέτοια σειρά. Η σειρά, που εγώ σας τους γνωρίζω είναι εντελώς τυχαία:

Πιτσιδιανάκη Αννίτα, Αετουδάκης Δημήτρης, Λίτσα Πατρελάκη, Σπύρος Λίτινας, Βόλακα Άσπα, Ευαγγελία Βάμβουκα, Ζουρπάκης Γεώργιος, Μανόλης Κούνουπας, Κωστής Καλλέργης, Χαλκιαδάκη Εύα, Σιμιτζής Βασίλης, Χαρούλα Λεμονάκη, Γάσπαρης Αιμίλιος, Καλοκύρης Δημήτριος, Άσπα Μαρκουλάκη, Μιχάλης Καυκαλάς, Βαγγέλης Κιαγιαδάκης, Κυριακόπουλος Ηλίας, Μαμαλάκης Μιχάλης.

Αξίζει τον κόπο τα ποιήματα τους, να τα διαβάσουμε σύντομα σε μια ανθολογία. Όμως μέχρι αυτό να πραγματοποιηθεί, μάζεψα στίχο-στίχο, όπως από ανθισμένο κήπο λουλούδι-λουλούδι και έφτιαξα μια ανθοδέσμη, για να πάρετε μια γεύση από την βραδιά: «Ποιητικό οδοιπορικό στο Ρέθυμνο του χθες και του σήμερα». Διάλεξα, με σεβσμό στίχους απ’ όλα τα ποιήματα στων δημιουργών και τους σταχιολόγησα όλους μαζί, για να έχω ένα ποιητικό αποτέλεσμα:

Ρεθεμνιώτικο Ανθολόγιο

.. .Λόγιοι και μη απόψε

απ’ το βήμα αγορεύουν…

Από τη παραμέληση του χρόνου ξεχασμένη,

υψώνει τη κορμοστασιά ψηλά ως τον ουρανό,

η Ρίθυμνα η αρχόντισσα, αιώνες ριζωμένη….

…Ονειρεμένο Ρέθεμνος στου χρόνου την πορεία!

σημαία στην γαλέρα σου είχες την ομορφιά!… ….

…χωριό σε λογαριάζανε, παντέρμο Ρεθυμνάκι,

μα συ ‘σαι που εγέννησες Χορτάτζη, Πρεβελάκη……

…Πώς να σε περιγράψω;

Όμορφη κόρη ξαπλωμένη με κοιτάς….

…Μοσχοβολά η ανάσα της

αρισμαρί και δυόσμο….

…χρυσό κλωνάρι της πανώριας γης του Νότου….

….ροζέτα άλικη, ηδύτητας θρόϊσμα-μάλαμα ραστώνης ρέμβη….

……ριγμένες πέτρες στη θάλασσα,

σαν σκουριασμένες αλυσίδες…..

……..Και άρωμα ξεχύθηκε ΄

απ’ το μικρό μπαλκόνι

βασιλικού και γιασεμιού…..

…καμπαναριά, χαρακιανά κι αμμουδερά ακρογιάλια….

…χάνομαι στο λαβύρινθό σου πόλη…..

..Και η καρδιά μου καρφιτσώνεται πάνω τους δίχως όριο δίχως τέλος

Ελεύθερη, αέναη

Ένα με την πόλη

Ένα με το Ρέθυμνο….…

…πάντα θα είναι μια λεύτερη ανάσα στα στήθη….….

.Το γκρέμισμα σου κάστρο,

σύμβολο ορθώνεται στης λευτεριάς τ’ ανθρώπου….

….κρατάς σήμερα μετερίζι

Το στοιχιωμένο κάστρο….

…Αχ, πόσο με πληγώνουν οι πληγές σου…

…γιατί υπήρξε κάποτε πόλη εριστική, μα διαρκώς μ’ ένα πλανεμένο πένθος να την κυριεύει….

…μη σε ξεγελούν οι σειρήνες

του αβέβαιου πολιτισμού της κατανάλωσης….

…για να γελάσω ξεκινώ, στο κλάμα καταλήγω…

δάκρυα φυλαγμένα.

Μούσα, λυπήσου τον τόπο μου

Θέλω να κλείσω την αναφορά μου στην ποιητική Ρεθεμνιώτικη βραδιά, με στίχους του Ρεθεμνιώτη Μ. Αναγνωστάκη:

«Σαν πρόκες να καρφώνονται οι λέξεις

Να μην τις παίρνει ο άνεμος»


Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Μέρες που δέχεστε ευχές, δέχτητε και μια από μένα
    Χρόνια πολλά, χρόνια καλά, χρόνια ευτυχισμένα

    Ευλογια και διμιουργικοτιτα Ευχομαι σε Ολους τους Συνταχτες!!!
    Ειμαι Περηφανη που ζω εδω!!!

    Σχόλιο από Μαρια — 1 Απριλίου 2010 @ 8:29 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: