Άγονη γραμμή

9 Απριλίου 2010

Ρέθυμνο 1900-1950

Filed under: Παπαδάκης Κωστής — Άγονη Γραμμή @ 6:41 μμ
Tags:

Οπισθόφυλλο Α΄ τόμου

Σύμφωνα με το πνεύμα της «Νέας Ιστορίας», την κινητήρια δύναμη του «ιστορικού γίγνεσθαι» στις κοινωνίες αποτελούν συχνά οι αφανείς και ανώνυμες πλειοψηφίες. Θεωρήσαμε, λοιπόν, κι εμείς σκόπιμο με την παρούσα εργασία μας σε αυτές κυρίως τις ομάδες ανθρώπων να στρέψουμε το ερευνητικό μας ενδιαφέρον, αισθητοποιώντας κάποια «ίχνη» δραστηριότητων τους, που, ίσως, δεν είχαν την τύχη να περιβληθούν με τον τιμητικό τίτλο του «ιστορικού γεγονότος» και παρέμειναν εντελώς άγνωστες, στα «ψιλά» των τοπικών εφημερίδων, κινώντας όμως και πάλιν αφανώς τα νήματα της Ιστορίας. Και μπορούμε, τώντις, να καυχηθούμε ότι, στην κυριολεξία, το μεγαλύτερο μέρος του παρόντος τόμου για το Ρέθυμνο αντλεί τις πληροφορίες του αποκλειστικά και μόνο από τα «ψιλά» των τοπικών εφημερίδων της εποχής που αναφερόμαστε (1900-1950), φωτίζοντας τα μικρότερα και ασήμαντα, που αφορούν στην καθημερινή ζωή, στην ένδυση, στα παιγνίδια, στα επαγγέλματα, στην αγορά, στις γειτονιές και στους δρόμους της πόλης, ακόμα και στους απλούς ανθρώπους, γιατί όχι και στους μοναχικούς και περιθωριακούς τύπους.

Το παρόν βιβλίο αποτελεί το τρίτο μέρος μιας τριλογίας αγάπης για το Ρέθυμνο, που επεκτείνεται σε μια θεωρητικότερη αντιμετώπιση του τόπου μέσω των ιστορικών μνημών που από το βάθος του χρόνου μπορούμε να ανασύρουμε (οι άλλοι δύο τόμοι είναι: «Ο λόφος του Τιμίου Σταυρού της πόλης μας χθες και σήμερα», Ρέθυμνο 1994 και «Γλυπτά και Ενεπίγραφες Πλάκες του Ρεθύμνου», Ρέθυμνο 2000).

Οπισθόφυλλο Β τόμου

Ο παρών Β’ τόμος της μελέτης μας -το μέρος των συνεντεύξεων- αποτελεί συνεισφορά εικοσάδας σχεδόν εγκρίτων επιστημόνων και πνευματικών ανθρώπων του Ρεθύμνου, που προσήλθαν, υστέρα από πρόσκληση μας, πρόθυμα στο Σχολείο και μας έδωσαν από έδρας τα φώτα τους και τις όμορφες αναμνήσεις τους σε ένα μεγάλο αριθμό «ειδικών θεμάτων» που ενσαρκώνουν και εκφράζουν με έναν γλαφυρότερο -συχνά αφηγηματικό- τρόπο αυτά που δώσαμε εμείς στον Α’ τόμο του έργου μας με περισσότερο ιστορικά κριτήρια. Και οι συνεντεύξεις του μέρους αυτού αφορούν, φυσικά, στην ίδια χρονική περίοδο που θέσαμε εξαρχής ως όριο στη μελέτη μας αυτήν, το πρώτο, δηλαδή, μισό του 20ού αιώνα, ενώ με τις άφθονες παραπομπές σε σελίδες του Α’ τόμου συνδέουμε τις εργασίες των συνεργατών μας με τη δική μας εργασία, ώστε, τελικά, οι δύο αυτοί τόμοι του έργου μας να λειτουργούν ως ένα ενιαίο σύνολο.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Κωστής Ηλ.Παπαδάκης και μαθητές, Ρέθυμνο 1900-1950. Τον Ρέθυμνο που μας κληροδότησε το σημερινό Ρέθυμνο, τόμοι 2, Πρόγραμμα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνης, Ρέθυμνο 2010.

Από τον Παναγιώτη Μιχ. Παρασκευά, Σχολικό Σύμβουλο Φιλολόγων Ν./Χανίων

Ο Κωστής Ηλ. Παπαδάκης  είναι γνωστός τοις πάσι για τη συγγραφική του δραστηριότητα και το μεράκι του για την τοπική ιστορία. Μας εξέπληξε λοιπόν ευχάριστα  με την καλαίσθητη από πάσης πλευράς δίτομη έκδοση της ιστορίας του Ρεθύμνου τα πρώτα πενήντα χρόνια του 20ου αι. Πολλά από τα στοιχεία ήταν γνωστά από άλλες μελέτες και άρθρα, όμως κατόρθωσε να τα συνενώσει με επιτυχία σε ένα δίτομο έργο που είναι πολύ σημαντικό για όλους μας ειδήμονες ή φιλίστορες. Το έργο αυτό εντάχθηκε μέσα σε μια τριετή προσπάθεια στα πλαίσια της Περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και απέδωσε ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Κατά τη γνώμη μου το σημαντικό στοιχείο που επισημαίνει και ο επιμελητής της έκδοσης είναι η διάσωση όχι μόνο των επωνύμων αλλά κυρίως των ανωνύμων ρεθεμνιωτών ή μη που έζησαν και προσέφεραν στην πόλη μας. Ακόμη και οι καλοκάγαθοι άνθρωποι που όλοι θυμόμαστε, όπως ο Μανούκος ή ο Γιωργάκης υπάρχουν και ξαναζούν σε όλους εμάς που τους γνωρίζαμε. Ειδικά για τον πρώτο θα ήθελα να προσθέσω ότι ήταν μέλος μιας οκταμελούς οικογένειας αρμενίων που οι Τούρκοι σκότωσαν , γλίτωσε μόνο ο Μανούκος και είχε χάσει τα λογικά του και τη σωματική του ακεραιότητα  από τα μαρτύρια. Οι ρεθεμνιώτες ποτέ δεν τον κορόιδεψαν, αλλά του πρόσφεραν από το φαγητό τους. Μιλούσε επτά γλώσσες.

Η ρεθεμνιώτικη καθημερινότητα , η ιδιωτική ζωή, η ζωή μετά και πριν το 1922, η εκπαίδευση, δημόσια και ιδιωτική, η εκκλησία, τα νοσοκομεία, οι σύλλογοι και τυα φιλανθρωπικά σωματεία , ο αθλητισμός, οι δρόμοι και ή όλη χωροταξία της πόλης , η βιομηχανία και το εμπόριο αποτελούν το υλικό του 1ου τόμου.

Ο δεύτερος συμπληρώνει όσα τρόπον τινα αναφέρονται στον πρώτο με μαρτυρίες επωνύμων ρεθυμνίων, ανθρώπων που έζησαν ως ενεργοί πολίτες και πρόσεφεραν και προσφέρουν στον τόπο τους το κατά δύναμιν. Υπάρχουν όμως και ερευνητικές πλευρές στον τόμο αυτό όπως του Βασίλη Σιμιτζή για ένα άγνωστο έγγραφο του 1939 ή του Γ. Εκκεκάκη για τα βιβλιοπωλεία του Ρεθύμνου . Υπάρχουν όμως και προσωπογραφίες ρεθεμνιωτών όπως του καθηγητή Κων/νου Πολογεώργη, του αθλητή Δημ. Φρυγανάκη και  άλλων γνωστών  στου παλιότερους δακάλων και καθηγητών μιας άλλης εποχής. Η εξιστόρηση των 75 δημιουργικών χρόνων του Συνδέσμου Διαδόσεως Καλών τεχνών είναι επίσης πολύ σημαντική και έλειπε από τη βιβλιογραφία.

Εν κατακλείδι ο Κωστής Παπαδάκης κα το 1ο Γυμνάσιο Ρεθύμνης πρόσφεραν στο Ρέθυμνο και στην ιστορική επιστήμη ένα πολύτιμο βιβλίο που βοηθά στην έρευνα και το κυριότερο συμβάλλει στην ιστορική γνώση του τόπου μας . Θα πρέπει οι μαθητές  και γενικά οι νέοι της πόλης μας να το μελετήσουν να γνωρίσουν μιαν άλλη εποχή , λιγότερο  καταναλωτική , πιο παραδοσιακή, λιγότερο ριζοσπαστική , αλλά πιο ανθρώπινη άσχετα αν φαντάζει σήμερα πιο αυταρχική ειδικά για το σημερινό σχολείο και την κοινωνία που αναπαράγει. Είναι άξιοι συγχαρητηρίων όλοι οι συντελεστές, ο Δ/ντής του 1ου Γυμνασίου κ. Γ. Γεωργαλής, ο Σύλλογος των καθηγητών, ο Κωστής Ηλ. Παπαδάκης και φυσικά  οι μαθητές που εργάστηκαν μεθοδικά για τον σκοπό αυτό.

ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Από τον Φρυγανάκη Γιώργο

Κωστής Ηλ. Παπαδάκης-Μαθητές, «Ρέθυμνο 1900-1950», Ρέθυμνο 2010

(Πρόγραμμα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης 1ου Γυμνασίου Ρεθύμνου)

Σχολείο δεν είναι μόνο οι παραδόσεις των δασκάλων και οι επιδόσεις των μαθητών στα μαθήματα. Είναι και η σχολική ζωή και ειδικότερα οι εκδόσεις σχολικών εντύπων. Και ένα σχολείο – όπως και  ολόκληρο το σύστημα εκπαίδευσης -κρίνεται, πρέπει να κρίνεται, και από τις επιδόσεις στον τομέα αυτό.

Αυτό το έχει συνειδητοποιήσει από πολύ νωρίς και ο συνάδελφος Κωστής Ηλία Παπαδάκης, όπως αποδεικνύει η εκδοτική του προσφορά στο πλαίσιο του σχολείου που υπηρετεί. Πρόσφατη απόδειξη η έκδοση του δίτομου Βιβλίου Ρέθυμνο 1900-1950 (Το Ρέθυμνο που μας κληροδότησε το σημερινό Ρέθυμνο).

Πρόκειται για μια καλοσκαρωμένη και πανέμορφη Κιβωτό μνήμης για το Ρέθυμνο του πρώτου μισού του 20ου αιώνα., όπου περικλείονται όλοι οι τομείς που δομούσαν τη ζωή του και καθόριζαν την ποιότητά της: η Καθημερινότητα, η Παιδεία (δημόσια και ιδιωτικά σχολεία), η Υγεία ( νοσοκομεία, κλινικές και γιατροί), η ζωή μετά το μεγάλο Ξεριζωμό του 1922 και η συμβολή των προσφύγων στην ανάπτυξη της πόλης, η Εκκλησία ( ναοί, ιεράρχες και κληρικοί), οι Σύλλογοι και τα φιλανθρωπικά σωματεία, ο Αθλητισμός (αθλητικοί σύλλογοι και ποδοσφαιρικά σωματεία), η Οικονομική ζωή (σαπωνοποιίες, καταστήματα, έμποροι, βιομήχανοι), Τοποθεσίες (δρόμοι, πλατείες, συνοικίες),  Μνημεία, Μορφές προσφοράς, Λόγιοι και άλλοι γνωστοί Ρεθυμνιώτες,… Και όλα αυτά με πλούσιο υποστηρικτικό φωτογραφικό υλικό και επίσης πλούσια βιβλιογραφία.

Η συγγραφή του βιβλίου διαπνέεται από το πνεύμα της «Νέας Ιστορίας», που αναγνωρίζει το δυναμικό ρόλο της «μικροϊστορίας», δηλαδή των αφανών ατόμων ή κοινωνικών ομάδων και των «μικρογεγονότων» που δεν περιβλήθηκαν τον τίτλο του «ιστορικού γεγονότος» και παρέμειναν στα «ψιλά» των εφημερίδων ή στα κατάβαθα της μνήμης των πρωταγωνιστών τους ή των μαρτύρων τους. Γι’ αυτό οι απλοί – οι άσημοι αλλά όχι ασήμαντοι μικροϊστορικά – άνθρωποι, ακόμη και οι περιθωριακοί, βγαίνουν από την αφάνεια ή το περιθώριό τους και κυκλοφορούν με άνεση στις σελίδες του βιβλίου φωτίζοντας με τη δική τους παρουσία την ουσία της Ιστορίας.

Το μεγάλο κέρδος για τους μαθητές συν-εργάτες ήταν  το κεφάλαιο της ιστορικής κρίσης και της ιστορικής μεθοδικότητας που αποκόμισαν μέσα από τη βιωματική προσέγγιση του υλικού της τοπικής μας ιστορίας. Αλλά και το κεφάλαιο της συνεργατικότητας, και της ανυστερόβουλης συμμετοχής στα κοινά. Μήπως όμως αυτά δεν είναι και το μεγάλο κέρδος ενός Δασκάλου;

Σ’ ένα δεύτερο χώρο της Κιβωτού φυλλάσσονται οι μαρτυρίες μιας εικοσάδας Ρεθυμνιωτών σ’ ένα μεγάλο αριθμό ειδικών θεμάτων: (προσωπογραφίες, ερευνητικές εργασίες, αφηγήσεις), που συνδέονται αριστοτεχνικά με το πρώτο τόμο μέσω των παραπομπών, με αποτέλεσμα οι δύο τόμοι να λειτουργούν ως ενιαίο σύνολο. Οι μαρτυρίες συνοδεύονται με κατατοπιστικές εισαγωγικές περιλήψεις και το όλο εγχείρημα από εκτενές Ευρετήριο προσώπων και πραγμάτων.

Θερμά συγχαρητήρια και ευχαριστήρια στον καθηγητή και στους μαθητές του, που σε πείσμα των καιρών διέθεσαν χρόνο και μόχθο εντελώς εθελοντικά σε ένα έργο που τιμά εκτός από τους ίδιους και  το σχολείο τους και προπαντός λειτουργεί ως σοβαρό αντίβαρο στα “βαρίδια” που απειλούν με πτώση τον τίτλο της πόλης μας ως “πόλης των γραμμάτων”.

Με το καλό και στην κατασκευή ισάξιας Κιβωτού για το Ρέθυμνο του δεύτερου μισού του αιώνα!…

Βιβλιοκριτική Χρυσούλα Δημητρακάκη

Το έργο που υπογράφει ο καθηγητής με τους μαθητές του, είναι  αποδεικτικό του δεσμού τους και αξιώνει τη διανόηση να παλέψει στο στίβο της δράσης και της δημιουργίας.

Το «Ρέθυμνο 1900-1950», έχει πρωτοτυπία, στην επιλογή των θεμάτων, στη σύνθεση των θεματικών ενοτήτων, στη διασταυρωτική διερεύνηση της συγκεκριμένης περιόδου, στη συνδυαστική καταγραφή των περιεχομένων και στις ζωντανές αφηγήσεις που εντάχθηκαν στo κείμενο, διατηρώντας την αυθεντικότητα και όλη τη δύναμη της συγκίνησης που προκαλούν οι αλήθειες για τον τόπο που αγαπάς.

Η επίμονη προσπάθεια καθηγητού και σχολείου και η αντοχή τους στο χρόνο, μπόρεσαν να συστρατεύσουν με επάρκεια τον νεανικό ενθουσιασμό των μαθητών για να ολοκληρωθεί μία τόσο σημαντική έκδοση και η συλλογή πολλαπλού ενδιαφέροντος στοιχείων, συνέθεσαν μία καινούργια οπτική του Ρεθύμνου.

Η ομάδα των δημιουργών, με την καταγραφή των μικρών λεπτομερειών, διείσδυσε σε πεδία που όλα εξαρτώνται από το διηνεκές δικαίωμα του ανθρώπου να βιώνει τις μικρές στιγμές, ενώ παράλληλα, έδωσαν ιστορική σημασία στα ‘καθημερινά’ του τόπου.

Αφουγκράστηκαν πρωθύστερες ευαισθησίες σαν να τις είχαν ζήσει και τις αποτύπωσαν, όπως αποτυπώνει η σκέψη που προβάλλεται πάνω σε εκείνο που δεν βλέπει, αλλά μπορεί να το αντιληφθεί.

Στην ολοκλήρωση του έργου, εκτός από όλα εκείνα που τρικυμίζουν στιγμιαία το νου του δημιουργών, αποτυπώθηκε η συμπύκνωση και η επιλογή. Και ενώ σε πολλές ιδέες που συλλαμβάνονται, είναι δύσκολο να δοθεί οντότητα, η ομάδων των δημιουργών, εξουσίασε με επιτυχία, όλα εκείνα που εφορμούν και απαιτούν μια συγκεκριμένη μορφή αποτύπωσης.

Η επεξεργασία, ενός τόσο μεγάλου όγκου υλικού, που απαιτεί πάθος και άκαμπτο μόχθο για να ιεραρχηθούν και αξιολογηθούν οι πολυπληθείς πηγές και πληροφορίες, αποδεικνύει τη δυναμική των μαθητών και την αγάπη στον μέντορα που τους ενέπνευσε να παραμείνουν αφοσιωμένοι στην καθοριστική του καθοδήγηση.                Ο άνεμος επιμέλειας του κου Κωστή Ηλ.Παπαδάκη είναι απαλλαγμένος από βασανισμούς, από έναν λειτουργό, που αγαπά τους μαθητές του, τους συνεργάτες του, τον τόπο του, το λειτούργημά του, την δημιουργία, τον κόσμο ολόκληρο και στην εισαγωγή του, εκμαιεύεται με ψυχογραφική κλίμακα ο στόχος εκπαίδευσης των μαθητών του, που δεν περιορίζεται στο να εκκολάπτει μόνο μελλοντικούς επιστήμονες, αλλά κυρίως αυριανούς συνειδητούς πολίτες, σε Such was Flaubert’s judgment of his times, and the continuing applicability of that cynicism goes a long way in explaining the novel’s enduring appeal.έναν τόπο που δεν θα τον έχουν απλά δεχθεί, αλλά θα τον έχουν έχουν γνωρίσει μέχρι βάθος.

Οι μέθοδοι έρευνας που επιλέχθηκαν, δεν είχαν μόνο επιστημονική βάση, αλλά επιπρόσθετα αναγνώριζαν εκ των προτέρων, ένα υψηλό επίπεδο διαχείρισης της δυσκολίας εκ μέρους των μαθητών και ελάμβαναν ως δεδομένη την ανταπόκριση των ανθρώπων της πόλης και ενώ οι μαθητές έκαναν την διερεύνησή τους, αργά και διεισδυτικά ‘έδεναν’, με την πόλη και τους ανθρώπους της.

Η διατήρηση της συνοχής , στην ομαδική εργασία, παρ’ όλο που διήρκεσε πάνω από μια σχολική χρονιά, επιβεβαιώνει τη μη αναστρέψιμη τάξη του χρόνου που αφομοιώνοντας νέα στοιχεία,

μπορεί  να μεταλλαχθεί σε μία δυναμική οντότητα και στη συνέχεια να επιδράσει με τη σειρά του. Και αυτό σημαίνει μέλλον. Αυτό σημαίνει, ελευθερία  που δεν διεκδικείται από στιγμιαίους ξεσηκωμούς. Αυτό σημαίνει ότι ενώ διδάσκομαι και εμπνέομαι από το χθες, μοχθώ και συνεχίζω το αύριο.

Στο β τόμο του έργου, οι χαρακτήρες που προβάλλονται μέσα από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις, δεν αποτελούν πρόσωπα μιας περιόδου, αλλά αρχέτυπα ενός χρόνου που γίνεται μήτρα, για να γεννά ανθρώπους, ξανά και ξανά. Και αν κάποιες στιγμές η μελαγχολία μας βυθίζει στο παρελθόν, δεν βυθιζόμαστε για να ηττηθούμε. Από τη εσωτερική μας διεργασία, κρατάμε το απαύγασμα της σκέψης, ότι αφού οι Άνθρωποι, υπήρξαν τότε, υπάρχουν και τώρα και θα υπάρξουν και στο μέλλον.Και η παθιασμένη μας σκέψη, θα εκτινάσσει τη δημιουργία κάθε φορά, πάνω από την παροδικότητα και θα την καθιστά μαρτυρία της εποχής που είμαστε, στην εποχή που ακολουθεί.

Ο πρόλογος του Διευθυντή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και ο πρόλογος του Διευθυντή του 1ου Γυμνασίου, εκφράζει τα εχέγγυα της ζεστής ‘φωλιάς’ του Γυμνασίου και της πολιτείας,  μέσα από τα οποία μπόρεσε να ολοκληρωθεί το έργο.  Γιατί συμβαίνει συχνά, αυτό που σκεπτόμαστε και αυτό που επιθυμούμε να μένει  ανεφάρμοστο. Και αν η δημιουργία είναι ο μεταδότης του εσωτερικού κόσμου, δεν θα μπορέσει να έχει την πληρότητα, η ακριβέστερα την πολλαπλότητα, που θα της επιτρέψει να αξιοποιήσει λεπτομέρειες, όταν το περιβάλλον και το σύνολο υστερεί. Η μορφή, η διάρκεια, το βάθος και το εύρος μιας δημιουργίας, θα εξαρτώνται κυρίως από τα πλαίσια των δυνάμεων που μέσα τους παίρνει μορφή.

Η προθυμία όλων όσων συμμετείχαν να δώσουν συνεντεύξεις και να απαντήσουν σε ερωτηματολόγια, η σύμπραξη της ‘εικοσάδας’ των συμπολιτών του πνευματικού Ρεθύμνου καθώς και η στήριξη των χορηγών, όλα μαζί και ένα προς ένα, συνθέτουν την αλήθεια του σημερινού Ρεθύμνου και κληροδοτούν την ουσία στο αυριανό Ρέθυμνο.

Και όταν ο συσχετισμός των δημιουργικών δυνάμεων, καταλήγει σε ένα έργο ζωντανό, η συλλογικότητά του, μας υποβάλλει να μελετήσουμε τις σελίδες του μία προς μία, όχι μόνο γιατί επιστρατεύθηκε το γνωστικό πεδίο καθηγητού και μαθητών, αλλά γιατί μαζί με το νου και τη θέλησή τους, επιστρατεύθηκε η δύναμη της καρδιάς μιας ολόκληρης πολιτείας.

Advertisements

3 Σχόλια »

  1. Εύγε στον Κωστή και στο 1ο Γυμνάσιο για την πολύ σημαντική έκδοση που έλαβε χώρα αυτές τις μέρες για το Ρεθυμνο του 1900-1950. Οι μαθητές και ο καθηγητής εργάστηκαν μεθοδικά και ευρύτατα και συνέλεξαν υλικό σημαντικό και το παρουσίασαν σε μιαν καλαίσθητη έκδοση. Παρελαύνει τόσο η ιστορία των σημαινόντων αλλά και των ασήμων προσώπων και μάλιστα δόθηκε έμφαση σε αυτό που έλειπε.Έλειπε ο καθημερινός απλός άνθρωπος από τα βιβλία για το Ρέθυμνο. Και πάλι συγχαρητήρια.

    Σχόλιο από Παναγιώτης Μ.Παρασκευάς — 11 Απριλίου 2010 @ 8:23 μμ | Απάντηση

  2. Καταιγισμός πληροφοριών για την πόλη μας με πρωταγωνιστή τον άνθρωπο. Συγχαρητήρια στο Α Γυμνάσιο, τον καθηγητή Κωστή Παπαδάκη και τους μαθητές τους. Τέτοιες προσπάθειες δείχνουν πως μπορούν οι καθηγητές να καθοδηγήσουν τους μαθητές τους στον σωστό δρόμο της «παιδείας».

    Σχόλιο από Άγονη Γραμμή — 19 Απριλίου 2010 @ 9:22 πμ | Απάντηση

  3. Πρόκειται για μια καλοσκαρωμένη και πανάξια Κιβωτό μνήμης για το Ρέθυμνο του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.
    Με το καλό και στην κατασκευή ισάξιας Κιβωτού για το Ρέθυμνο του δεύτερου μισού του αιώνα.
    Συγχαρητήρια και πολλά ευχαριστήρια!…

    Σχόλιο από Γιώργος Φρυγανάκης — 21 Απριλίου 2010 @ 6:10 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: