Άγονη γραμμή

3 Μαΐου 2010

Σοβαρό κράτος με σοβαρούς πολιτικούς ή λαμόγια και μοιρολάτρες…

Filed under: Παπαδάκης Ευάγγελος — Άγονη Γραμμή @ 5:51 μμ
Tags:

Όταν ήμουν φοιτητής είχα μια  καθηγήτρια στην ψυχολογία και στα παιδαγωγικά (η κ. Διβόλη) η οποία ανάμεσα στα άλλα, μας έλεγε ότι όλος ο κόσμος έπρεπε να πληρώνει φόρο πνευματικής ιδιοκτησίας στη χώρα μας αφού χρησιμοποιεί ακόμα και σήμερα  τα μαθηματικά του Πυθαγόρα και του Θαλή, η τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη και έχει τις βασικές αρχές στην ιατρική από τον Ιπποκράτη. Το είπα κάποτε σε ένα εγγλέζο φίλο και μάλλον συμφώνησε προς έκπληξη μου. Είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι πάντα θα υπάρχουν συμπαθητικές φωνές για τη χώρα μας από ξένους που είναι λάτρεις κυρίως του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού .Αυτό όμως αρκεί για να έχουμε μια σημαντική και αξιοσέβαστη θέση ανάμεσα στους άλλους λαούς της γης; Μάλλον όχι. Εμείς σαν κράτος, σαν έλληνες δεν έχουμε κάνει σχεδόν τίποτα τα τελευταία 200 περίπου χρόνια, για να αποδείξουμε ότι είμαστε ένα κράτος σοβαρό με υπευθύνους πολίτες ,αλλά κυρίως με υπεύθυνους πολιτικούς με  σοβαρότερη εξαίρεση  τους Τρικούπη και Ελ. Βενιζέλο.

Έβλεπα στην τηλεόραση την Κυριακή με την ανακοίνωση των επώδυνων οικονομικών μέτρων για τη σωτηρία της χώρας ,γερμανούς πολίτες να λένε για μας ότι ζούσαμε σαν βασιλιάδες και μας βοηθούσαν κι αυτοί με το να έρχονται εδώ διακοπές και να αφήνουν συνάλλαγμα . Ας τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας, έλεγαν, έτσι όπως τα κάναμε…

Θυμάμαι τον Έλληνα κωμικό Χάρρυ Κλύνν που έλεγε πριν από χρόνια, σχολιάζοντας εμάς και τον υπόλοιπο κόσμο πως, «όταν εκείνοι τρεφόντουσαν με ρίζες ,εμείς είχαμε ήδη χοληστερίνη!» Θα μπορούσα να παραθέσω δεκάδες τέτοια παραδείγματα ελληνικής έπαρσης, βασιζόμενος και στην ιστορία με πολέμους που η Ελλάδα κυριολεκτικά έβγαλε τα κάστανα από τη φωτιά για χάρη των συμμάχων της τα τελευταία εκατό χρόνια. Όλα αυτά όμως στη σημερινή εποχή των χρηματιστήριων των σπρέντς και του ΔΝΤ έχουν κάποιο νόημα; Ασφαλώς και όχι!

Πάντα βλέπαμε τον κόσμο με άλλο μάτι απ’ ότι οι άλλοι λαοί της γης. Και αυτό στην αρχαιότητα για κάποιους λόγους είχε πέραση και μας ευνοούσε. Τώρα όμως στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί παγκόσμια, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Πρέπει να καταλάβουμε όσο γίνεται γρηγορότερα σαν λαός πως κανένας δεν μας χρωστάει  τίποτα. Εμείς είμαστε εκείνοι που χρωστάμε και πρέπει, κυνικά, ωμά να το παραδεχτούμε, και  φυσικά να πληρώσουμε για τις ανομολόγητες  αμαρτίες δεκαετιών, που συσσωρεύτηκαν, επειδή είχαμε την ατυχία να μας κυβερνούν ανίκανοι πολιτικοί, που τα μόνα προσόντα τους ήταν πως ήταν δημαγωγοί, λαοπλάνοι και έκαναν χιλιάδες ρουσφέτια σε όλους εμάς, χτίζοντας ένα δημόσιο κράτος που ήταν αδύνατον να επιζήσει, σε σχέση  με όσα μπορούσε να παράγει.. Το άσχημο σε όλη την ιστορία βέβαια είναι πως μόνιμα πληρώνει ο λαός και ποτέ οι πολιτικοί. Εμείς μόνοι μας πλέον πρέπει να ξαναανακαλύψουμε μέσα μας τον  απίστευτο Έλληνα που «έκανε παπάδες»και που τον χάσαμε στον δρόμο, εκεί κάπου στο βωμό των επιδοτήσεων ,της φραπεδιάς, του χρηματιστήριου και ενός κινητού για να μιλάμε με τις ώρες χωρίς λόγο.

Η απερχόμενη γενιά είχε σαν αρχή της πως η δουλειά δεν είναι ντροπή και μάθε τέχνη κι άστηνε σαν πεινάσεις πιάστηνε. Ας τα θυμηθούμε λοιπόν αυτά και ας βάλουμε καλά στο πετσί μας, πως πραγματικά αυτός ο τόπος αξίζει  πολλά περισσότερα. Ο άλλος δρόμος είναι να γίνουμε μοιρολάτρες να μπούμε στο καβούκι μας και να αρκεστούμε στις σφαλιάρες του ΔΝΤ και των υπολοίπων η να περιμένουμε κανένα θαύμα ,όπως ας πούμε να μας αγαπήσουν ξαφνικά όλοι και να μας χαρίσουν τα χρέη για να έχουμε το περιθώριο να αναδείξουμε νέα λαμόγια που θα λυμαίνονται τον εθνικό πλούτο και θα ξαναχρεώσουν τη χώρα περισσότερο από πριν.

Πρέπει όσο γίνεται γρηγορότερα όλοι μας ,μα κυρίως η νέα γενιά, να καταλάβουμε  τους όρους της σημερινής και της αυριανής κοινωνίας. Πως δημιουργούνται νικητές και ηττημένοι στο στίβο της οικονομίας, της τεχνολογίας, της διεθνούς συνεργασίας. Αυτά όλα όμως δεν γίνονται με υποδομές παιδείας που παραπέμπουν σε πολλές δεκαετίες πίσω, αλλά με παιδεία σύγχρονη, που θα ακολουθεί τις παγκόσμιες εξελίξεις στον εικοστό πρώτο αιώνα. Γιατί μόνο μ’ αυτό τον τρόπο θα μπορέσουμε να παλέψουμε για μεταρρυθμίσεις, που θα θωρακίσουν την κοινωνία μας να ανταπεξέλθει σ’ αυτόν τον ανελέητο σύγχρονο πόλεμο…

Παραφράζω λίγο το τελευταίο κομμάτι από το θεατρικό έργο «το μεγάλο μας τσίρκο» για να πω πως, δεν πρέπει να κάνουμε το χατίρι των ισχυρών του πλανήτη  και να είμαστε πικραμένοι. Άλλωστε  έτσι γίνεται και στη ζωή μας, πάει να πει στον τόπο μας. Οι ρίζες μας είναι βαθιές, το χώμα δικό μας. Κόβω, κόβεις, κόβει, κόβουμε, κόβετε, κόβουν τα κλαδιά μας τον κορμό μας. Μα το χώμα ξαναφουσκώνει, μια πράσινη φωνή ξαναβγαίνει και φωνάζει, εδώ είμαι….

Τα παγκόσμια οικονομικά στη σημερινή εποχή δεν είναι ότι το ευκολότερο. Τρέμουμε με όλο αυτό που συμβαίνει , που καλούμαστε να περάσουμε σαν λαός και θα τρέμουμε για χρόνια  ακόμα απ’ότι φαίνεται, μέχρι να ξελασπώσουμε ,αν ξελασπώσουμε ποτέ! Όμως πρέπει να πιστέψουμε όλοι μας, πως εκείνο που θέλουμε σαν λαός μπορούμε να το πετύχουμε, με βασική προϋπόθεση οι πολιτικοί μας να φανούν αντάξιοι των περιστάσεων. Μπορεί κάθε αναγνώστης να διαφωνήσει, να διαφωνήσουμε όλοι μας να βρούμε λάθη, να θυμώσουμε…μα να μην είμαστε  αδιάφοροι πια σε τίποτα .Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μας, μα κυρίως οι πολιτικοί αυτού του τόπου δίνοντας πρώτοι το παράδειγμα (εδώ όποιος θέλει μπορεί να γελάσει!) πως δεν μας αξίζει αυτός ο παγκόσμιος διασυρμός .Οι δεκάδες έλληνες της διασποράς που μεγαλουργούν σε όλο τον κόσμο αλλά και οι διάσημοι έλληνες των τελευταίων ετών δείχνουν ότι πραγματικά αυτός ο λαός είχε, έχει και θα έχει πάντα τεράστια αποθέματα ,σε όλα τα μήκη και πλάτη της κοινωνίας παίζοντας σημαντικότατο ρόλο στο παγκόσμιο γίγνεσθαι ,όσο κι αν άλλοι λαοί θέλουν για μας κάτι διαφορετικό.

Άλλωστε «όπως λέει και το   Ρωμιάκι στο τέλος ,στο θεατρικό έργο το μεγάλο μας τσίρκο»,ο δράκος (οι διεθνείς κερδοσκόποι)είναι εκεί ,και θάναι κι αύριο και μεθαύριο με το στόμα ανοικτό. Ξερογλείφεται, τον βλέπετε; Είδε πως σκότωσαν την παρέα του καραγκιόζη (οικονομικά την Ελλάδα)και περιμένει να τους φάει…Όμως δεν θα τους φάει κι ούτε τους σκότωσαν…Αν δεν με πιστεύετε βάλτε το αυτί στο χώμα και ακούστε…Η γή μας χτυπά με 80 σφυγμούς ωραίους σαν από παλιό τύμπανο…κάτι γίνεται…κάτι γίνεται…

Γίνεται όμως ; Οι επόμενοι μήνες και τα χρόνια θα δείξουν πραγματικά αν κάτι γίνεται για να ξεφύγουμε από αυτή τη μέγγενη ,η αν η χώρα μας απλά θα είναι πλέον ένα προτεκτοράτο των μεγάλων και ισχυρών του πλανήτη με ότι αυτό συνεπάγεται.

Ρέθυμνο 3-5-2010                                                              Παπαδάκις Βαγγέλης

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: