Άγονη γραμμή

22 Ιουνίου 2010

Οι πανελλήνιες εξετάσεις τέλειωσαν…& μετά τι γίνεται;

Filed under: Παπαδάκης Ευάγγελος — Άγονη Γραμμή @ 6:00 μμ
Tags:

Τέλειωσαν λοιπόν επιτέλους και οι φετινές πανελλήνιες εξετάσεις των μαθητών για τα πανεπιστήμια και όλοι οι μαθητές περιμένουν τις βαθμολογίες για να δουν σε τι σχολή μπορούν να φοιτήσουν. Ωραία και μετά από όλα αυτά τι; Άξιζε όλο αυτό το άγχος για χιλιάδες γονείς και μαθητές αλλά και καθηγητές ;

Γυρίζω 30-40 χρόνια πίσω. Οι σχολές στη χώρα μας κυμαίνονται ανάμεσα στις 50-70 το πολύ με κύριες τις σχολές που αφορούν την εκπαίδευση (φιλόλογοι μαθηματικοί κτλ.) και πολυτεχνείο, νομική ιατρική. Φροντιστήρια υπάρχουν αλλά είναι κυρίως για τους αδύνατους μαθητές, για να περάσουν την τάξη στο σχολείο. Χρόνος που έχουν οι μαθητές για βόλτα και διασκέδαση ; Αρκετός ! για να μην πω όσος θέλουν! Άγχος ; μάλλον δεν ξέραμε την έννοια της λέξης αλλά οι περισσότεροι δεν είχαν κιόλας. Έμπαινες στο πανεπιστήμιο; Πήγαινες στην πόλη που ήταν η σχολή (Αθήνα Θεσσαλονίκη Πάτρα Ιωάννινα) και άρχιζες τη φοιτητική σου ζωή. Χρονοδιάγραμμα; Συγκεκριμένο που έλεγε ότι φοιτάς, παίρνεις πτυχίο, πας φαντάρος (για τα αγόρια), απολύεσαι και μπαίνεις κατ’ ευθείαν στην αγορά εργασίας, προσφέροντας στο κοινωνικό σύνολο και φυσικά  στον εαυτό σου.

Όμως τι γίνονταν οι υπόλοιποι που δεν έμπαιναν στα πανεπιστήμια; Αυτοί έβγαιναν στην αγορά εργασίας ,στην πιάτσα όπως λέει ο κόσμος ,αμέσως μετά το σχολείο μαθαίνοντας τέχνες και ανοίγοντας αργότερα καταστήματα τονώνοντας την κοινωνία που ζούσαν ποικιλότροπα.

Σήμερα ;Τι γίνεται σήμερα; Το μηχανογραφικό που συμπληρώνουν τα παιδιά έχει 648 σχολές τμήματα! Αλλά επειδή μερικές μοιάζουν μεταξύ τους ας θεωρήσουμε ότι είναι πάνω κάτω 500 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ. Φροντιστήρια υπάρχουν δεκάδες εκατοντάδες  και τα παιδιά ξεκινούν φροντιστήριο από την πρώτη δημοτικού! Όμως είναι αρκετό όλο αυτό; Τα παιδιά αποκτούν την ανάλογη παιδεία πριν το πανεπιστήμιο και κατά τη διάρκεια της φοίτησης τους; Με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή, στην παιδεία στη χώρα μας, η πλειοψηφία των πολιτών αλλά και οι γνώστες του συστήματος που το βλέπουν από μέσα ,οι καθηγητές ,αμφιβάλλουν και μάλιστα αρκετά. Απόδειξη οι κινητοποιήσεις που γίνονται κάθε χρόνο και οι απεργίες από τους καθηγητές που δεν είναι μόνο για οικονομικά αιτήματα. Το ότι έχουν γίνει περίπου 500 σχολές δεν σημαίνει και υψηλό επίπεδο σπουδών.

Έτσι φτάσαμε να έχουμε σαν λαός περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη. Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση και το κυριότερο λιγότερες λύσεις, απ’ ότι φαίνεται, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας. Έχουμε ξεχάσει (όχι εμείς απαραίτητα αλλά το επίσημο κράτος) πως η παιδεία πρέπει και επιβάλλεται να εξασφαλίζει στοιχειώδεις γνώσεις και  δεξιότητες (γνώση, ανάγνωση, αρίθμηση, επικοινωνία σε ξένη γλώσσα και χειρισμό υπολογιστή) και βέβαια να διαπαιδαγωγεί στην πιθανή επαγγελματική αβεβαιότητα, ειδικά στις σημερινές συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί σε όλο τον κόσμο.

Είναι κοινή απαίτηση των πάντων ότι το σχολείο δεν πρέπει να προσθέτει απλά γνώσεις, αλλά να συμβάλλει σημαντικά στην πορεία ανάπτυξης του μαθητή από τη μικρότερη ηλικία στο δημοτικό μέχρι και τη μεγαλύτερη στο λύκειο.  Έτσι, οι τελευταίες τάξεις του σχολείου πρέπει να αποτελούν συνέχεια της προηγούμενης εκπαίδευσης που έχει γίνει στο δημοτικό και στο γυμνάσιο και να διακρίνονται για την ποιοτικότερη κατανομή  της γνώσης, που θα έχει σαν αποτέλεσμα και τη μεγαλύτερη ευθύνη και πρωτοβουλία των μαθητών, γνωρίσματα που θα ξεχωρίζουν στους μαθητές και θα «τρέχουν» παράλληλα με την ωριμότητα της εφηβείας. Αθλητικοί αγώνες ,θεατρικές παραστάσεις, περιβαλλοντική εκπαίδευση, είναι καινοτόμα προγράμματα που μπορούν να κάνουν τη διαφορά στους μαθητές ,αλλά δεν έχουν τις ανάλογες δυνατότητες και το «σπρώξιμο» που θα έπρεπε από το υπουργείο παιδείας.

Αν συμβούν τα παραπάνω, το πιθανότερο είναι πως κάθε μαθητής  θα μπορεί να ξέρει, να διαμορφώνει συγκεκριμένα κριτήρια και να επιλέγει μέσα από το σύνολο των πληροφοριών, την καλύτερη δυνατή γνώση, αλλά και να  οργανώνει  με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την ίδια την προσωπικότητά του.

Όταν είναι γνωστό ότι ο νέος άνθρωπος ενηλικιώνεται στα 18, γιατί να εξαναγκάζεται σε επιλογή ζωής από την εφηβεία του, όσο συνεχίζεται ακόμη η κρίσιμη αυτή περίοδος της βιολογικής ψυχικής και κοινωνικής του ανάπτυξης; Και όμως! Στην πρώτη λυκείου σε ηλικία 15 χρονών καλείται ο κάθε νέος μέσα από το μάθημα του ΣΕΠ (σχολικός επαγγελματικός προσανατολισμός) να διαλέξει το μέλλον του στην κυριολεξία χωρίς ακόμη να έχει κατασταλάξει και κυρίως να έχει μάθει βασικά πράγματα σε μαθήματα όπως η φυσική τα μαθηματικά και η γλώσσα… Έτσι το πιθανότερο είναι ότι  οι περισσότεροι μαθητές διαλέγουν σχολές χωρίς σωστά κριτήρια, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα τους εξασφαλίσει το μέλλον σε ένα κόσμο ,σε μια Ελλάδα που αλλάζει διαρκώς και που ποτέ κάτι, ειδικά στη δουλειά  δεν είναι σταθερό. Οι ειδικοί για τα επαγγέλματα έλεγαν πριν από μερικά χρόνια ότι όσοι έβγαιναν στην αγορά εργασίας μέχρι να πάρουν σύνταξη θα άλλαζαν περίπου 10 εργοδότες κατά μέσο όρο! Σήμερα εννοείται πως με τα νέα δεδομένα, για ασφάλεια και σύνταξη παγκοσμίως, το ποσοστό αυτό έχει ανέβει και πολλοί ειδικοί σχεδόν το διπλασιάζουν!!!

Όταν ο νέος φτάσει στα 18 του χρόνια τότε λογικά θα έχει  διαμορφώσει σε γενικές γραμμές την προσωπικότητά του, κι άρα θα έχει την ανάλογη ωριμότητα (στο βαθμό που εξαρτιέται από αυτόν)  να προσανατολιστεί σ’ ένα συγκεκριμένο επάγγελμα ή να επιλέξει ανάλογα τις σπουδές του.

Είναι κοινό μυστικό ότι ο κύριος  σκοπός σε όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες, ανεπτυγμένες και μη, αλλά και της κοινωνικής ζωής γενικότερα, είναι η εργασία. Άρα το σχολείο θα πρέπει να προσφέρει ανάλογη γνώση, για να προετοιμάζει το μαθητή στη μετέπειτα ζωή του. Το κυνήγι της ύλης έχει σε σημαντικό βαθμό νεκρώσει τη δημιουργική διάθεση των μαθητών και ίσως και των εκπαιδευτικών, ενώ η μαζική τροφοδότηση γνώσεων έχει σαν αποτέλεσμα  μια, ας την πούμε, αρρώστια που χτυπά και τους καλύτερους μαθητές. Μπορεί να ξέρουν πολλά, αλλά δεν ξέρουν τι να τα κάνουν. Οι γνώσεις συντηρούνται με διαρκείς επαναλήψεις μέχρι την ημερομηνία των πανελλαδικών εξετάσεων. Αυτό που μένει (από συζητήσεις μου με τους μαθητές),είναι η κούραση κι η απέχθεια σε ότι θυμίζει τον τρόπο απόκτησης των γνώσεων. Αν βάλεις τους ιδίους μαθητές που έγραψαν εικοσάρια στις πανελλήνιες να ξαναγράψουν τα ίδια θέματα μετά από 3-4 μήνες κανένας δεν θα γράψει τους ίδιους βαθμούς αλλά πολύ χειρότερους! Αυτό θα συμβεί γιατί οι μαθητές τρέχουν για να προλάβουν να βγάλουν την υλη και βέβαια δεν την αφομοιώνουν.

Όμως, ας μην έχουμε αυταπάτες. Χωρίς ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της  οικονομίας μας, για να γίνει απόλυτα υγιής και να μπορέσουν να διατεθούν κονδύλια για την παιδεία, δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε στην Ελλάδα πανεπιστήμια και σχολές που θα συναγωνίζονται η και θα ξεπερνούν προηγμένες χώρες όπως είναι η Φιλανδία ,η Γερμανία και άλλες που οδηγούν την κούρσα των εξελίξεων στην  παγκόσμια παιδεία.

ΡΕΘΥΜΝΟ 17 – 6 – 2010                                                         Παπαδάκις  Βαγγέλης

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: