Άγονη γραμμή

17 Σεπτεμβρίου 2010

Ο Καραγκιόζης και οι εξετάσεις του Κολλητήρη

Filed under: Φρυγανάκης Γεώργιος — Άγονη Γραμμή @ 10:53 πμ
Tags:

Σ κ η ν ή 1 η

Aγλαΐα: Έχουμε τίποτε νέο από τις  Πανελλαδικές Εξετάσεις του Κολλητήρη;

Κ. Όχι ακόμα. Έχω όμως νέα από τις ιατρικές μου εξετάσεις.

Α. Λοιπόν, Καραγκιόζη μου, τι σου είπε ο γιατρός;

Κ. Να κόψω, λέει, το τσιγάρο!

Α. Είδες που σου το ’λεγα; Και τι άλλο;

Κ. Να κόψω, λέει, τα παστά!

Α. Είδες που σου το ’λεγα; Και τι άλλο;

Κ. Να κόψω, λέει, το… κρεβάτι μας στα δύο.

Α. Έλα, μωρέ, και οι γιατροί κάνουν λάθη. Δεν είδες που κοτζάμ διευθυντής της μαιευτικής κλινικής της Πάτρας έγραψε λάθος συνταγή για εξωσωματική γονιμοποίηση σε μια ογδοντατριάχρονη;

Κ. Λες  για την κατά λάθος εξεπίτηδες πλαστογράφηση του γιατρού που έφαγε 10 χρόνια;

Α. Aπ’ ό,τι βλέπω, μάλλον  θα κλείσουν μέσα και το γιατρό μου!

Κ. Πού το βλέπεις, στο φλιτζάνι του καφέ σου; Για να δω… Μα δεν έχει καθόλου καφέ…

Α. Γιατί, έφερες; Το είδα στο βιβλιάριό μου, που μου γράφει φάρμακα για την… ακμή! Και άμα του ’κανα την παρατήρηση, να τι μου απάντησε: «Είκοσι χρόνια πήγαινα σχολείο και πανεπιστήμιο για να μάθω να γιατρεύω ανθρώπους! Πώς θα βγάλω εγώ την ξεκαψούρα;»

Κ. Άντε! Και συ τι του απάντησες;

Α. «Και τι φταίω εγώ, γιατρέ μου, που εσύ δεν έπαιρνες τα γράμματα;»

Σ κ η ν ή  2 η

Κολλητήρης (μπαίνοντας μέσα φουριόζος): Πέτυχα! Πέτυχα στις Πανελλαδικές εξετάσεις!

Κ. Καλά, πώς πέτυχες; Εσύ έλεγες πως έγραφες μόνο τ’ όνομά σου κι έδινες λευκή κόλλα!

Κολ. Έγραψα δέκα γραμμές στην έκθεση!

Κ. Με δέκα γραμμές μπήκες;

Α. Φαντάσου όμως τι σοφία θα είχαν! Μπράβο, παλικάρι μου! Έλα να σε φιλήσω!

Κ. Τι κρίμα που είναι κλειστό το επάγγελμα του…Πρωθυπουργού, να το ’πιανε μεθαύριο ο φωστήρας μας!..

Α. Γιατί, άσχημα θα ήταν να γλυτώσει και η Ελλάδα από το Καραμανλοπαπανδρεϊκομητσοτακέϊκο;

Κ. Γιατί από…Καραγκιόζηδες έχει έλλειψη η Βουλή;

Κολ. Ιμιτασιόν έχουν πολλούς, αλλά γνήσιο;

Κ. Και πού μπήκες, βρε ημι-μαθή;

Κολ. Στην Α.Σ.Σ.Χ. ΤΕΙ Κωλοπετεινίτσας.

Κ. Δηλαδή;

Κολ. Ανώτερη Σχολή Σουβά Χαρμάν.

Κ. Άιντε χάιντεεε! Άκου Σουβά Χαρμάν! Και γιατί, βρε, δεν έρχεσαι να σου μάθω να κάνεις χαρμάνια εγώ που έφαγα τη ζωή μου στις οικοδομές;

Κολ. θέλω να ζήσω το όνειρο της φοιτητικής ζωής: Μια ζωή την έχουμε: Το παν είναι να περνάμε καλά, καλέ πατέρα!….

Α. Αχ, τι ωραία! Θα έρθω κι εγώ να σου ψήνω. Να ξεκουνήσω και λίγο από ’δώ, η έρημη! Ε, όχι να μας το παίζει και η Χατζατζάραινα μάνα φοιτητή της ΑΣΣΧ!…

Κ. Και με τι λεφτά, βρε χαραμοφάν;

Κολ. Με αυτά που θα μου στέλνεις εσύ! ΄Έτσι δεν κάνουνε όλοι οι πατεράδες;

Κ. Ναι βρε παιδάκι μου, αλλά να χαραμίσεις τα χρόνια σου στο Σουβά Χαρμάν!

Κολ. Αυτό λέγεται επαγγελματικός ρατσισμός!

Κ. Καλά! Να, πάρε μια …μαλαδιά για προκαταβολή. Κι άμα θες φοιτητική ζωή να στρώσεις τον κώλο σου στο διάβασμα και να ξαναδώσεις! Τούβλο, ε τούβλο ασουβάντιστο! Ακούς εκεί «σουβά χαρμάν»! Α, ρε βερυκοκοπούλου τι μου κάνεις με την κατάργηση της βάσης!…

Κολ. Διαμαντοπούλου, μπαμπά!

Κ. Το ίδιο, βρε,  κάνει. Στην ποικιλία θα κολλήσουμε;

Κολ. Τέλος πάντων. Θα μου δώσεις τώρα 20 ευρώ να παίξω «τεχνικά ηλεκτρονικά παιχνίδια»;

Κ. Τι είναι πάλι αυτό το φρούτο;

Κολ. Ακριβώς! Έτσι λένε τώρα τα φρουτάκια και τα στοιχήματα, τους γνωστούς «κουλοχέρηδες», καλέ,  που ξαναγύρισε η κυβέρνηση.

Κ. Α, έτσι; Να προσέξουν γιατί υπάρχουν και οι …κοψοχέρηδες!  Αλλά κάποιος χτυπά την πόρτα.

Σ κ η ν ή  3 η

Χατζηαβάτης Γεια σας και χαρά σας!

Κ. Καλώς το Χατζηαβάτη! Πώς από ’δώ;

Χ. Να, ήρθα να συγχαρώ το γιο σας για την επιτυχία του στην ΑΣΣΧ. Μόνο που είμαι καταϊδρωμενος, γιατί ήρθα με τά πόδια. Έδειξα χθες στο βεντζινά ένα δεκάευρο κι αυτός… φώναξε το παιδί που καθαρίζει τα τζάμια!

Κ. Κι εγώ του ’δειξα ένα πεντάευρο και… με ρώτησε πού έχω τη λαδιά να την καθαρίσει. Ασ’ τα! Παίζουν με τη φτώχια μας!…Αλλά τι είναι αυτό το… παράσημο στον ώμο σου;

Χ. Δε μ’ έφτανε ο ποδαρόδρομος, με κουτσούλισε κι ένα βρωμοπούλι!

Κ. Πάλι καλά, να λες. Σκέψου να’ χαν φτερά οι αγελάδες! Χα,χα!…

Α. Πες του, Χατζατζάρη μου, τι καλή σχολή είναι η ΑΣΣΧ, που σπουδάζει ο γιος σου.

Χ. Μωρέ εμένα το πρόβλημά μου είναι άλλο!

Κ. Ποιο φίλε μου;

Χ. Ο γιος μου δεν κάνει καθόλου παρέα με κορίτσια, παρά μόνο με ένα συμφοιτητή του  που μου φαίνεται…γυναικωτός! Δηλαδή, τι μου φαίνεται που κάνει μπαμ!

Α. Και ποιο είναι αυτό το…αγόρι;

Χ. Ο Πίπης, αλλά μην πείτε τίποτε σε κανένα, έτσι;

Α. Ποπό!…Αυτόν τον αναρχικό βρήκε ο γιος σου;

Κ. Αυτό σ’ έκαψε, βρε γυναίκα; Και μην κουνιέσαι σαν τον Πίπη στην καρέκλα, μην πέσεις και σπάσει το κεφάλι σου και γεμίσει ο τόπος άχυρα…

Α. Εσύ το νου σου τον έχεις μόνο στο…φαΐ!

Κ. Τώρα αυτό το ’πες στ’ αστεία ή στα σοβαρά;

Α. Στα σοβαρά, γιατί;

Κ. Νόμισα ότι το ’πες στ’ αστεία κι εγώ… αστεία δεν σηκώνω!

Κολ. Τελικά, όλοι είστε ρατσιστές!

Κ. Κάποιος κτυπά τηνπόρτα.

Σ κ η ν ή  4 η

Μανούσος: Ίντα μου κάνετε,άρχοντες! Ήρθα για τα συχαρίκια.

Κ., Χ., Α. Καλώς τον Καπετάν Μανούσο!

Μ. Εσύ, Κολλητήρη, γιατί έχεις κατεβασμένα τα μούτρα;

Κολ. Να, δεν τους αρέσει η Σχολή μου!..

Μ. Μη δίνεις σημασία. Να, πιάσε αυτό και πήγαινε να κεράσεις την παρέα σου.

Α. Έλα, πάρ’ το,  αφού στο δίνει με την καρδιά του!

Χ. Από μένα γιατί δεν το πήρε δηλαδή;

Κ. Επειδή έχεις την καρδιά σου!

Μ. Χα, χα!…

Κ. Καλοπερνούσες στην Κρήτη και μαύρα μάτια κάναμε να σε δούμε!

Μ. Άσ’ τα! Δικαστήριο είχα και για ένα μέτρο σκοινί έφαγα ένα μήνα φυλακή και 10.000 πρόστιμο!

Κ. Εμά, μωρέ! Για ένα μέτρο σκοινί;

Μ. Ναι, μα το Θεό! Μόνο που στην άκρη του είχε και μια αίγα!…

Χ. Μα γιατί μωρέ,  Μανούσο μου, στα χωριά της Κρήτης τρώτε συνεχώς κρέας;

Μ. Γιατί τα μακαρόνια τα πληρώνουμε!…

Κ. Και με την ευκαιρία, Μανούσο, γιατί μωρέ όλο ρίχνετε μπαλωτιές στην Κρήτη;

Μ. Φταίνε οι παπάδες, οι γιατροί και οι δικηγόροι!

Χ. Άλλο πάλι και τούτο!…

Μ. Να, όλοι προσεύχονται να πέφτουν μπαλωθιές! Μόνο που οι παπάδες προσεύχονται όποιους αυτές βαρύχνουν να τσ’ αφήνουνε στον τόπο, οι γιατροί να τσι πιάνουν ξώφαλτσα, ενώ οι δικηγόροι λένε πως το ίδιο τους-ε- κάνει, αφού έτσι κι αλλιώς αυτοί θα τα κονομήσουν!

Χ. Άαα! Αυτοί φταίνε δηλαδή;

Μ. Και κάποιοι άλλοι, είναι αλήθεια…

Χ. Ποιοι δηλαδή;

Μ. Αυτοί που κάνουν ενοχλητικές ερωτήσεις!…

Α. Ορίστε ένα γλυκάκι του κουταλιού. Το ’φτιαξα με τα χεράκια μου!

Κ. Το εγγυούμαι, δεν έβαλε καθόλου τα ποδαράκια της!…

Μ. Χωρίς παρεξήγηση, Αγλαΐα, βάλε το γλυκό στην άκρη για μετά. Τώρα άνοιξε αυτό το δέμα που σας έφερα από την Κρήτη, και βάλε μας καπνιστό, γραβιέρα, ελιές και ρακή. Να φάμε και να πιούμε στην υγειά του παιδιού σας!

Κ. Μανούσο, το δέμα το βλέπω, το… σκοινί που ήταν στην άκρη του δεν βλέπω!…

Μ. Χα, χα, χα!…

Α. Αχ, βρε Μανούσο μου, δεν θα ρίξεις καμιά μπαλωτιά και για την επιτυχία του Κολλητήρη μου, να σκάσουν οι οχτροί μας;

Μ. Θ’ ακουστούν κι οι μπαλωθιές στην ώρα τους!…

Χ. Ωχ! Εγώ να πηγαίνω!…

Σ κ η ν ή  5 η

Κ. Κάποιος χτυπά την πόρτα.

Μπαρμπαγιώργος Ωρέ γεια και χαρά σε ούλους και συχαρτήρια για τον κουλτήρ’! Τι βλέπου; και του πλιου το γαλ’! Μπράβο ανηψούδ’ μου, κουβαλητή! Μπράβου, Αγλαΐτσα, χρυσουχέρα μ’!

Α. Έλα, θείε μου, κάθισε δίπλα στο  Μανούσο να σε κεράσουμε ρακή.

ΜΠ. Στην υγειά σας! Να ζήσει του αίτιο και πάντα τέτοια. Ααααα! Ωρέ μανούλα μ’, τι λάβα είναι αυτό το πιοτί! Μου ’καψε του σκότ’!…

Α. Φάε γρήγορα ένα μεζέ, να σβήσει η φωτιά!

ΜΠ. Ααααα! Τι κρέας είν’ αυτό του μαύρο πράμα και πήρε φουτιά του στόμα μ’;

Α. Το ’φερε από την Κρήτη ο Μανούσος.

Μ. Φάε τότε γραβιέρα, Μπαρμπα-Γιώργο, και θα φας από το  κουράδι μου την άλλη φορά!

ΜΠ. (σηκώνοντας τη γκλίτσα του) Να το φας εσύ το κουράδι σου και το κουράδι μου καλύτερα, βρε κεφτέ!

Μ. (τραβώντας την πιστόλα του) Εμένα θα πεις «κεφτέ», βρε μπαστουνόβλαχε;

Κ. Θέλει να πει… και φταις και δεν φταις, που βγήκε η ρακή σου τόσο δυνατή, Μανούσο!…

Κ. Και συ, ρε μπάρμπα, δεν ξέρεις ότι «κουράδι» στα κρητικά είναι το «κοπάδι»;

ΜΠ. Εμ έτσι πές το! Κι  ’γώ θα φυλάξου για του λόγου σου, Μανούσο, τον πιο μπουτσαρά μου τράγο!

Μ. (φέρνοντας το χέρι στην κουμπούρα του) Να τον κρατήσεις για σένα, ή τον Πίπη…

Κ. Μην τον παρεξηγείς, Μανούσο μου, θέλει να πει «λεβέντης»!

ΜΠ. Ναι, λιβέντς!

Κ. Λοιπόν, δώστε μου τη γκλίτσα και την κουμπούρα και κάνετε εκεχειρία, γιατί ο διερμηνέας σχόλασε!…Αλλά κάποιος χτυπά την πόρτα

Σ κ η ν ή  6 η

Κ. Καλώς τον Κολλητήρη! Βρε τι μούτρα είναι αυτά;

Α. Καλέ το παιδί είναι πίτα στο μεθύσι! Α, ρε Μανούσο, τι το ’θελες το χαρτζιλίκι!

Μ. Έγινε τάπα, γιατί υποτιμήσατε την επιτυχία του!

Α. ’Εγινε τάπα, γιατ’ είναι φτυστός ο πα-τέρας του!

Κολ. Έγινα τάπα, γιατί έφαγα την τάπα στα αποτελέσματα του σχολείου! Δεν παίρνω απολυτήριο και έτσι χάνω και τη Α.Σ.Σ.Χ!…

Κ. Δεν μπορεί, κάπου έμοιασε και της μη-τέρας του!

Μ. Μήπως ήρθε η ώρα να ρίξω την μπαλωθιά;

ΜΠ. Έτσι που τα… κανόνισε, του πρέπ’ μάλλον κανουνιά!

Α. Δηλαδή εγώ δε θα λέω ότι έχω φοιτητή;

Κ. Δε θα λες, γιατί δε θα μιλάς! Δος μου Μανούσο τη κουμπούρα σου!…

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: