Άγονη γραμμή

25 Οκτωβρίου 2010

Μικρά Ασία Χαίρε

Filed under: Παρασκευάς Παναγιώτης — Άγονη Γραμμή @ 10:08 πμ
Tags:

Μικρά Ασία Χαίρε : 88 χρόνια από τον ξερριζωμό των Ελλήνων της Μ. Ασίας

Φέτος κλείνουν 88 χρόνια από την Μικρασατική Καταστροφή , τη χειρότερη συμφορά που έπληξε το ελληνικό έθνος από την Άλωση και μετά. Το σημαντικότερο στοιχείο της ήταν και παραμένει ακέραιο, η εξάλειψη του Ελληνισμού από την Ανατολή, την καθ’ημάς Ανατολή, όπου έδρασε 3000 και πλέον χρόνια.. Έκτοτε ο Ελληνισμός συρρικνώθηκε στον ελλαδικό χώρο και σταδιακά αποξενώθηκε και από άλλα σημεία στα οποία διαχρονικά ανθούσε, την Πόλη, την Αλεξάνδρεια και αλλού.

Πώς όμως και γιατί ξερριζώθηκε; Η Ιστορία ερευνά ακόμη τα αίτια που οδήγησαν στην Καταστροφή όχι για να αναθεματίσει κάποιον ή κάποιους , αλλά για να διαπιστώσει τι έφταιξε ευρύτερα και δυστυχώς βρήκε ότι σε μέγιστο βαθμό έφταιξε ο μεγαλοιδεατισμός των κομμάτων όλων ανεξαιρέτως που κυβέρνησαν τον τόπο. Μπορεί ο Βενιζέλος να άρχισε τον πόλεμο, όμως και οι αντιβενιζελικοί τον συνέχισαν αμείωτα ακόμη και όταν είχαν  στραφεί εναντίον των Ελλήνων όλοι οι «σύμμαχοι».

Αυτοί ώθησαν την Ελλάδα στη Μ.Ασία ως αντάλλαγμα δήθεν της βοήθειάς της προς αυτούς το 1917 και στην πρώτη δυσκολία την εγκατέλειψαν στο βωμό των δικών τους συμφερόντων. Θύμα τους λοιπόν και η Ελλάδα αλλά και η ελληνική Μικρασία, που χαιρέτισε την έλευση του ελληνικού στρατού και συστρατεύτηκε και αυτή στο όραμα της Μ.Ιδέας. Οι επί τρία χρόνια νίκες του στρατού έδωσν την ψευδαίσθηση της τελικής νίκης φτάνοντας 60 χλμ έξω από την Άγκυρα, όμως τελικά το όνειρο της ελληνικής Μικρασίας εξελίχτηκε σε όνειρο που έγινε εφιάλτης με την κατάρρευση του Μετώπου τον Αύγουστο του 1922 που οφειλόταν στην υπονόμευση του ελληνικού αγώνα από τους «συμμάχους» και στην εθνική αφύπνιση των Τούρκων υπό την ηγεσία του Κεμάλ. Η γενικευμένη σφαγή και ο ξερριζωμός ήταν το τίμημα της ήττας.

Ήταν Αύγουστος του 1922 όταν οι πρώτοι Μικρασιάτες πρόσφυγες έφταναν στο μικρό Ρέθυμνο που έσπευσε με τις μικρές του δυνάμεις να τους παράσχει χείρα βοηθείας με ανθρώπους που έδειξαν την παιδεία και τον ανθρωπισμό τους, όπως ο ιατρός Ρολόγης, ο Σύλλογος των Κυριών ,ο ιατρός Ευκλείδης, o παπά Γρηγόρης και τόσοι άλλοι. Το πλήθος όμως των προσφύγων έφτασε το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου και συνέχιζε να καταφτάνει ως το 1925 φτάνοντας στις 6000 περίπου και αλλάζοντας το χάρτη του Ρεθύμνου,την κοινωνία και την οικονομία του, τον πολιτισμό του. Ολόκληρες συνοικίες δημιουργήθηκαν όπως ο Τσεσμές, ο Τεκές , χωριά όπως η Νέα Μαγνησία, και η ίδια η πόλη διπλασίασε τον πληθυσμό της με την άφιξη και εγκατάσταση των ανθρώπων αυτών. Η εγκατάστασή τους πέρασε μύριες δυσκολίες, από την φτώχεια του ελληνικού κράτους, τις συνεχείς πολιτικές αναταραχές, την οικονομική κρίση, την εχθρότητα των ντόπιων, την έλευση του πολέμου του 1940. Ως τότε όμως με τη βοήθεια της ΚΤΕ , του ελληνικού κράτους, των τοπικών κοινωνιών και με τη δική τους δημιουργικότητα και εργατικότητα προσαρμόστηκαν στο νέο περιβάλλον και δημιούργησαν παντού όπου πήγαν θετικά πράγματα,  επιχειρήσεις, νέες καλλιέργειες, πολιτισμό.

Αυτό το κατόρθωσαν, γιατί κουβαλούσαν μέσα τους μιαν ανάπτυξη και ευρύτητα πνεύματος που δεν είχε η Ελλάδα και ο κόσμος της. Οι Μικρασιάτες ήταν ο οικουμενικός ελληνισμός που δεν γνώριζε σύνορα, που δεν περιχαρακώθηκε ποτέ, ούτε στα χρόνια της πιο στυγνής τυραννίας, κι έδωσε λαμπρά αποτελέσματα σε όλα τα επίπεδα. Απόδειξη η Σμύρνη, η κόρη της Ιωνίας, που ξεπερνούσε την Αθήνα σε αίγλη και πλούτο και πληθυσμό.

Ένα σημαντικό στοιχείο του 1922 είναι ο ξερριζωμός ολόκληρου πληθυσμού από τις εστίες του, όχι όμως ολόκληρου. Οι άνδρες άνω των 18 οδηγήθηκαν στα «αμελέ ταμπουρού», στο συστηματικό  θάνατο, και αφέθηκαν  να φύγουν χωρίς τα στοιχειώδη καν τα γυναικόπαιδα που γλίτωσαν τη σφαγή. Πάνω από 560.000 Μικρασιάτες κάθε ηλικίας σκοτώθηκαν κατά την Έξοδο, όπως ονομάστηκε από τους ιστορικούς η Καταστροφή. Η λογοτεχνία έχει διεκτραγωδήσει τη σφαγή. Οι μάρτυρες με κορυφαίους το μητροπολίτη Χρυσόστομο της Σμύρνης και τον Γρηγόριο των Κυδωνιών είναι αδιάψευστες αποδείξεις της θηριωδίας της εθνοκάθαρσης. Στο Ρέθυμνο το 40% περίπου των οικογενειών των Μικρασιατών ήλθε χωρίς πατέρα και οι μάνες στάθηκαν σαν άντρες στην ανατροφή των παιδιών τους. Σήμερα δυστυχώς κάποιοι θέλουν όλα αυτά να ξεχαστούν για πολιτικούς λόγους, όμως ευτυχώς η κοινωνία μας αντιδρά και αποτρέπει να ξεχαστεί η  Γενοκτονία του μικρασιατικού ελληνισμού , γιατί περί αυτού πρόκειται.

Όμως, όπως κάθε μεγάλο κακό φέρνει και θετικά αποτελέσματα , έτσι και η Καταστροφή έφερε ορισμένα θετικά για την Ελλάδα και το Ρέθυμνο όπου ζούμε. Εκτός από την πληθυσμιακή αύξηση της Ελλάδος, την πληθυσμιακή τόνωση ευαίσθητων περιοχών της Β.Ελλάδας, οι Μικρασιάτες ώθησαν το ελληνικό κράτος στον αναδασμό της γης, στην οικονομική και κοινωνική αποκατάσταση όχι μόνο των δυστυχισμένων προσφύγων αλλά και των ντόπιων που κι εκείνοι ήσαν φτωχοί.Στο Ρέθυμνο πολλοί ντόπιοι πήραν και κείνοι κλήρους όπως οι πρόσφυγες. Η δυστυχία ένωνε τους ανθρώπους και συνετέλεσε στην ομογενοποίηση των προσφύγων και των ντόπιων.

Στον τομέα των επιχειρήσεων το φτηνό εργατικό δυναμικό των προσφύγων, το επιχειρηματικό τους δαιμόνιο άλλαξε το βιομηχανικό χάρτη της χώρας και του Ρεθύμνου, άλλαξε και τον κοινωνικό με τους πρόσφυγες πρωτοπόρους συνδικαλιστές  και αγωνιστές και μάλιστα σε δύσκολες εποχές, όπως η εποχή του Μεταξά και του Εμφυλίου και των κατοπινών χρόνων. Άλλαξε   και η φυσιογνωμία των πόλεων και των χωριών, τα προσφυγικά ήθη και έθιμα έκαναν αισθητή την παρουσία τους στην καθημερινή ζωή, τα γλέντια και τα τραγούδια τους , εμπλουτίστηκε η μουσική, ο χορός , η ζωή έγινε πιο φιλοσοφημένη στους νέους  τόπους.

Σήμερα λοιπόν 88 χρόνια μετά δεν πρέπει εμείς  οι νεοέλληνες και οι μικρασιάτες επίγονοι να κλαίμε για την Καταστροφή, αλλά αισιόδοξα να κοιτάμε την πορεία των προγόνων μας  και να συνεχίζομε το ειρηνικό έργο τους στην Ελλάδα και στο Ρέθυμνο μοχθώντας σωστά και ενωμένοι στον συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο μας. Η Καταστροφή δεν θα μας κάνει να λησμονήσομε «την πατρίδα» που έμενε πάντα η γλυκύτατη λέξη στο στόμα των προσφύγων, θα τη θυμόμαστε πάντα, γιατί πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία μας, αν θέλομε να ζήσομε ως έθνος ιστορικό. Θα της πούμε όμως Μικρασία Χαίρε, δηλαδή να χαίρεσαι που βλέπεις τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου να προκόβουν στη μητέρα Ελλάδα και να έχουν αναπτύξει τις υγιείς δυνά;μεις εκείνες που ανάπτυξαν κι εκεί όσο τους επιτρέπουν οι νέοι δύσκολοι καιροί της παγκοσμιότητας των εξελίξεων.

Δεν θα πούμε αντίο στη Μικρασία, θα αποτελεί τον κρυφό καημό της Ρωμιοσύνης, του εαυτού μας, γιατί η Μικρασία πάντα με την ευρεία έννοια είναι ελληνική τουλάχιστον εδώ και 3000 χρόνια. Αδιάψευστος μάρτυρας τα μνημεία της και η δική μας ιστορική συνείδηση, εμάς των νεοτέρων που δεν ζήσαμε εκεί, αλλά νιώθουμε σαν να ζήσαμε μέσα από τις αφηγήσεις των πατέρων μας και  η οποία εκφράζεται με το σημερινό μνημόσυνο που οι δύο σύλλογοι των Μικρασιατών τελούν ενωμένοι σε ένα σώμα., όπως το 1923, όταν και τότε τελούσαν στη μνήμη των θυμάτων και ασταμάτητα κατόπιν κάνουν το ίδιο.

Χαίρε λοιπόν Μικρασία, τα παιδιά σου δε σε ξεχνούν και δε θα σε ξεχάσουν ποτέ!

Αιωνία η μνήμη των αδικοχαμένων αδελφών μας

στη Μικρά Ασία .

 

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: