Άγονη γραμμή

18 Νοεμβρίου 2010

Έχω ένα καφενέ

Filed under: Καλλέργης Μανόλης — Άγονη Γραμμή @ 8:49 μμ
Tags:

Ακριβώς όπως το λέει το τραγούδι. Έχω έναν καφενέ, στου λιμανιού την άκρη και σας μιλώ εγώ, ο καφετζής, αυτοπροσώπως. Ο καφενές μου είναι παλιός. Καφενείον «Η καλή καρδιά», αυτό είναι το όνομά του. Διότι κύριοι, ανέκαθεν η καλή καρδιά ήταν το βασικό προσόν ενός καφετζή. Ο ίδιος ο καφενές μου, ας είναι παλιός,  έχει κι αυτός καρδιά. Έχει πολλή ζεστασιά, πολλά λουλούδια, πολλές αναμνήσεις πολλή νοσταλγία και πολλή μοναξιά.

Εννοώ πως οι πελάτες μου εκτός από πλήξη πάσχουν από νοσταλγία και μοναξιά. Η νοσταλγία, και η μοναξιά είναι αρρώστιες που προχωρούν υποδόρια και ύπουλα, δεν τις παίρνεις χαμπάρι, ώσπου ξαφνικά σε κυριεύουν ολόκληρο, δεν μπορείς να ξεφύγεις.

Ο καφενές μου ακούει όλες τις πικρές αλήθειες και τα παράπονα που υπάρχουν στο ντουνιά. Αυτές που  δύσκολα λέγονται και αυτές που δεν λέγονται καθόλου. Ακούει το βαθύτερο αναστεναγμό, το -μέσα από τα σπλάγχνα – πιο αδυσώπητο «Αχ» της ανθρώπινης ύπαρξης! Το ακούω κι εγώ αυτό το «Αχ», κι ακριβώς αυτό με συναρπάζει. Αυτό δικαιώνει την καριέρα μου ολόκληρη ως καφετζή.

Ακόμη κι αν ξαναγεννιόμουν, την ίδια δουλειά θα διάλεγα. Καφετζής. Γιατί ο καφετζής έχει το ύψιστο προσόν να δίνει παρηγοριά στον άνθρωπο. Ο καφενές ακούει και τα πολιτικά. Έλα εδώ να κάνεις τις πιο σίγουρες πολιτικές μετρήσεις. Έλα να δεις  και τις συγκρούσεις ανάμεσα στους πολύ ενθουσιώδεις. Έτσι έκαμε ο θεός τον Έλληνα, ζωντανό και με πάθος.

– Άραγε, θα λογοδοτήσουν κάποιοι κάποτε για την εξαθλίωση και την ταπείνωση στην οποία οδηγείται ο ελληνικός λαός; Αυτή τη φράση θ’ ακούσεις συχνά στον καφενέ μου αυτές τις μέρες. Εγώ βέβαια ξέρω την τέχνη να σβήνω τη φωτιά, άπαξ και  ανάψει η κουβέντα και κορώσει!

Άλλωστε, όχι για να το παινευτώ αλλά φτιάχνω εξαιρετικό καφεδάκι. Βαρύ γλυκό, μέτριο, γλυκύ βραστό σκέτο. Αλλά τι τα θες, ο καφές είναι το πρόσχημα. Η πρέφα είναι επίσης πρόσχημα. Οι πελάτες έρχονται εδώ στην πραγματικότητα για μιαν ανθρώπινη επαφή. Για μια σταλιά παρηγοριά. Για μια κουβέντα. Τι να τους κάνεις τους ψυχολόγους και την ψυχανάλυση. Εδώ να έρθετε, στον καφενέ, να δείτε αμπελοφιλοσοφία και ψυχοθεραπεία στην πράξη. Οχτακόσες παροιμίες και ρητά μπορώ να αραδιάσω ανάλογα με την περίσταση, ανάλογα με τον νταλκά που κουβαλάει ο άλλος. Άσε πια τις μαντινάδες…. Ποταμός σου λέω!

Ο καφενές είναι μια από τις μικρές απολαύσεις της ζωής. Είναι η απόλαυση του να μην κάνεις τίποτα. Να μην ενεργείς καθόλου, να μένεις απλός παρατηρητής της ροής του κόσμου. Πάνω και πέρα απ’ ότι συμβαίνει. Έστω για λίγη ώρα. Είναι το δικαίωμα στην τεμπελιά.

Η τεμπελιά – μη νομίζετε – κουβαλά πίσω της μια ολάκερη φιλοσοφία. Τεμπελιάζεις και γεμίζουν οι μπαταρίες σου. Αράζεις, να ο βαρύς γλυκός, σκέψη, απολογισμός, καταμέτρηση, τα συν και τα πλην, ίσως στο φινάλε κάποιο συμπέρασμα. Οι φουσκάλες μετουσιώνονται και γίνονται οι ελπίδες που διαψεύσθηκαν.     Φλιτζανάκια και ρακοπότηρα ανεβοκατεβαίνουν, πάνε κι έρχονται. Σκέτος υπερρεαλισμός, όπως λέει κι η κόρη μου η φοιτήτρια που διαβάζει τους ποιητάρηδες. Δεν γουστάρει βέβαια και τόσο η κόρη μου που έχει πατέρα καφετζή. Θα προτιμούσε να ήμουν δικηγόρος ή γιατρός, ή …κάποιος γραμματισμένος τελοσπάντων. Μα εγώ της θυμίζω κάτι που έλεγε κάποιος απ’ αυτούς τους πολυδιαβασμένους:

Είκοσι χρόνια παίζοντας αντί χαρτιά βιβλία,
είκοσι χρόνια παίζοντας, έχασα τη ζωή….

Θαρρώ τον λέγανε Καρυωτάκη. Στο τέλος μάλιστα τα έφτυσε όλα κι «έθεσε τέρμα εις τη ζωήν του». Ενώ εμείς εδώ στον καφενέ μου, δεν ασχολούμαστε με βιβλία και τέτοια. Mόνο χαρτιά παίζομε εμείς. Μόνο πρέφα!

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμα ο καφενες, το μπλογκ, διαβάζουμε στο μεταξύ τόσα και τόσα μύρια πράγματα….Ωστόσο μου τραβηξε την προσοχή το γράψιμο, ο τόνος, η μυρωδιά του γραπτού… Το «δικαίωμα στην τεμπελιά» το γνωρίζετε? Κουλτουριάρικα, σουρεαλιστικά και του καφενέ πράγματα: ένα και το αυτό.
    Δεν ξέρω αν το περιεχόμενο είναι αληθινό και αν η κόρη ντρέπεται για το επάγγελμα του πατέρα αλλά ένας τέτοιος καφενές είναι μνημείο περισυλλογής, είναι ναός σκέψης και διαλογισμού. Είναι μοναδική τέχνη το να είναι κανείς καλός στην δουλειά του, αυτό είναι ισάξιο οποιουδήποτε διπλώματος. Σας χαιρετώ, με κάποια ανεξήγητη συγκίνηση…

    Σχόλιο από alex zoi — 21 Νοεμβρίου 2010 @ 8:58 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: