Άγονη γραμμή

22 Νοεμβρίου 2010

Και διηγώντας τα να κλαις…

Filed under: Παπαδάκης Ευάγγελος — Άγονη Γραμμή @ 2:03 μμ
Tags:

ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ ΝΑ ΚΛΑΙΣ…

Προχθές καθόμουν σε μια καφετέρια και σε μια παρέα παραδίπλα συζητούσαν για τις εκλογές και για την γιορτή του Αρκαδιού που ήταν την αμέσως επόμενη μέρα. Κάποιος είπε σοβαρά, ούτε ξέρω ούτε μ’ ενδιαφέρει τι έγινε στο Αρκάδι (και το εννοούσε) σιγά μη μου δώσει το Αρκάδι ψωμί να φάω. Σήμερα μ’ ενδιαφέρει τι γίνεται. Ίσως και να μην είχε πολύ άδικο ο άνθρωπος με όλες αυτές τις καταστάσεις που ζούμε. Κάποιος ειδικός θα μπορούσε να γράψει πάρα πολλά για την ιστορία μας και πως αυτή μας δίνει στην κυριολεξία «τροφή» στο διηνεκές, αρκεί να την τιμούμε όπως της αξίζει, χωρίς υπερβολές και να διδασκόμαστε απ’ αυτήν. Από το μυαλό μου πέρασε η σκέψη πως και αυτό  είναι ένας λόγος που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε, να μην μπορούμε να κάνουμε κουμάντο στο σπίτι μας, στη χώρα μας ,αλλά να μας κάνουν ότι θέλουν οι ξένοι πιστωτές μας, αφού αγνοούμε την ιστορία μας και ότι αυτή μας διδάσκει. Οι υπόλοιποι δεν ήξεραν λεπτομέρειες, αλλά κάτι ήξεραν τέλος πάντων. Ο οποιοσδήποτε μπορεί για τον άλφα η βήτα λόγο να μην ξέρει λεπτομέρειες της ελληνικής ιστορίας αλλά να μην ξέρεις τι έγινε στο Αρκάδι και να καυχιέσαι πως  είσαι κρητικός, νομίζω είναι λιγάκι τραβηγμένο έως αξιολύπητο. Ίσως αυτά που λέει ο Γιάννης Ρίτσος στο παρακάτω ποίημα αντικατοπτρίζουν όσο τίποτε άλλο την σημερινή πραγματικότητα και πως αντιμετωπίζουμε την ιστορία μας.

«ΚΑΙ ΔΙΗΓΩΝΤΑΣ ΤΑ …» ( ΜΗΠΩΣ ΝΑ ΚΛΑΙΣ;)
Έτσι που ξέπεσαν οι ανθρώποι, οι ιδέες, οι λέξεις,
μήτε πια που νοιαζόμαστε
για παλιές ή για πρόσφατες δόξες, για βιογραφίες
του Αριστείδη· κι αν κανένας
κάνει καμιά φορά να θυμηθεί τους Τριακοσίους ή
τους Διακοσίους, μεμιάς οι άλλοι
τον σταματούν με περιφρόνηση, ή σκεπτικισμό τουλάχιστον.
Μα κάποιες ώρες σαν και τούτες,
που ξανοίγει ο καιρός, – μιά Κυριακή, σε μιά καρέκλα,
κάτω απ’ τους ευκάλυπτους,
μέσα σε τούτο το αδυσώπητο φως, – μια μυστική νοσταλγία
μάς κυριεύει
για τις παλιές λαμπρότητες – κι ας τις λέμε φτηνές. Σαν
ξεκινούσε η πομπή με τα χαράματα –
ο σαλπιγκτής μπροστά και πίσω τ’ άρματα κατάφορτα
κλώνους μυρτιάς και στεφάνια,
ύστερα ο μαύρος ταύρος, παραπίσω οι έφηβοι με υδρίες
κρασί και γάλα
για τις σπονδές των νεκρών, κι ωραίες φιάλες με αρώματα
και λάδι –
μα πιότερο θαμβωτικό, στο τέλος τέλος της πομπής,
ντυμένος ολοπόρφυρα
ο άρχοντας των Πλαταιών, που ολοχρονίς δεν του
επιτρέπονταν
ν’ αγγίξει σίδερο και να φορέσει άλλο από άσπρα, τώρα,
στα ολοπόρφυρα
και με μακρύ σπαθί στη μέση, να διασχίζει μεγαλόπρεπα
την πολιτεία
κρατώντας μιαν υδρία απ’ τα δημόσια σκεύη, ώς τους
τάφους των ηρώων.
Κι όταν,
μετά το πλύσιμο των επιτάφιων στύλων και τις πλούσιες θυσίες,
εσήκωνε
το κύπελλο με το κρασί και χύνοντάς το στους τάφους,
απάγγελνε:
“Παρουσιάζω το κύπελλο τούτο στους γενναιότατους άντρες,
που πέσανε
για την ελευθερία των Ελλήνων”, – ρίγος μέγα διαπερνούσε
τους γύρω δαφνώνες·
ρίγος που ακόμη ώς τώρα διαπερνά τα φύλλα ετούτων
των ευκάλυπτων
κι αυτά τα μπαλωμένα ρούχα, τα πολύχρωμα, τ’ απλωμένα
στο σκοινί της μπουγάδας.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ  Από τη συλλογή «Επαναλήψεις, B΄», 1972.
Από το βιβλίο: Γιάννης Ρίτσος, «Ποιήματα», τ. Ι, Κέδρος, Αθήνα

Ρέθυμνο  10-11-2010                                  Παπαδάκις Βαγγέλης

 

Advertisements

1 σχόλιο »

  1. Καλησπερα σας!!

    Σχόλιο από Maria — 23 Νοεμβρίου 2010 @ 4:06 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: