Άγονη γραμμή

26 Ιανουαρίου 2011

Φύγε

Filed under: Ηλιάκη-Βόλακα Άσπα — Άγονη Γραμμή @ 7:48 μμ
Tags:

ΦΥΓΕ !
Επιτέλους τα κατάφερε.
Χρόνια την κυνηγούσε.
Ήξερε πως κάθε βράδυ θα την επισκεφτεί και ότι μάταια προσπαθούσε να εμποδίσει τον ερχομό της.
Κλείδωνε τις πόρτες, σφάλιζε τα παράθυρα, έσβηνε τα φώτα.
Άδικα.
Λες και ζωγράφιζε κύκλους στο νερό και μετά προσπαθώντας να ισορροπήσει πάνω τους, έπεφτε και πνιγόταν.
Τρύπωνε στο σπίτι της και στην ψυχή της μ’ ένα τρόπο μαγικό και ανεξήγητο.
Λέρωνε τις σκέψεις της με τα πιο μελανά χρώματα ,γέμιζε την ζωή της ανύπαρκτους εχθρούς και έκλεβε τις νότες από τα τραγούδια της.
Πώς να την πολεμήσει;
Πως εξοντώνεις άραγε έναν αόρατο εχθρό και με τι βέλη τον σκοτώνεις;
Καιρό τώρα την λιθοβολούσε με τα πιο φωτεινά της χαμόγελα, μα αυτή συνέχιζε να υπάρχει.
Την έβλεπε να περνάει μέσα στο σπίτι της κρεμασμένη από το φως του φεγγαριού ,που τρύπωνε απ’ τις γρίλιες των παραθύρων της.
Άκουγε να της γελάει ειρωνικά καθώς ποδοπατούσε όλα τα χαμόγελα που έβρισκε μέσα της.
Ένοιωθε να περνάει δίπλα της και να στοιχειώνει τις μέρες και τις νύχτες της.
Το προηγούμενο βράδυ την βρήκε μέσα στην ντουλάπα της, να κομματιάζει όλα τα χρωματιστά της ρούχα και να της αφήνει μόνο τα μαύρα.
Αποφάσισε λοιπόν ν’ αντιδράσει.
Εξ’ άλλου δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την παρουσία της.
Δεν είχε λόγο ύπαρξης στην ζωή της.
Άναψε λοιπόν όλα τα φώτα του σπιτιού της κι έβαψε τους τοίχους στα χρώματα της αγάπης.
Έψαξε τα συρτάρια της και βρήκε κάπου ξεχασμένο ένα ουράνιο τόξο.
Το κρέμασε στην εξώπορτα.
Έβαλε μουσική, γέμισε λουλούδια τα βάζα και κρύφτηκε περιμένοντας την να έρθει.
Την είδε που κοντοστάθηκε για λίγο στην εξώπορτα και την άκουσε να μουρμουρίζει πίσω από τα σφιγμένα της δόντια.
Πέρασε μέσα στο σπίτι από τους τοίχους , ενοχλημένη από τα χρώματα που έβαψαν το μαύρο φόρεμα της.
Για δευτερόλεπτα κοντοστάθηκε ενοχλημένη από την μουσική, μα δεν δίστασε.
Είχε βλέπεις τον τρόπο να τα φέρνει όλα στα μέτρα της.
Άρχισε να την ψάχνει σ’ όλο το σπίτι για να την σφιχταγκαλιάσει όπως κάθε βράδυ.
Την αναζητούσε για ώρες χωρίς αποτέλεσμα και εκνευρίστηκε.
Είναι κι αυτό το σπίτι τόσο φωτεινό απόψε, η μουσική της τρυπάει τ’ αυτιά και τα λουλούδια θαρρείς και την ειρωνεύονται.
Καθώς την ψάχνει σ’ όλα τα δωμάτια ,βρίσκει ένα φάκελο πάνω στο τραπέζι που γράφει τ’ όνομα της.
Τον ανοίγει και διαβάζει.
‘’-Φύγε!
Με κούρασε η αγάπη σου.
Η ανάσα σου στο λαιμό μου, με παγώνει.
Το χέρι σου στον ώμο μου, με βαραίνει.
Το σφιχταγκάλιασμα σου, ανεπιθύμητο.
Φύγε!
Μοναξιά σε ξορκίζω…’’
Τελειώνοντας , την είδε να παίρνει τα χρώματα του σπιτιού της και η μουσική που πλημμύριζε το χώρο να την κάνει χίλια κομμάτια.
Σε λίγα λεπτά είχε γίνει μια χρωματιστή σκόνη μέσα στην παλάμη της.
Άνοιξε το παράθυρο και την σκόρπισε στον αέρα χαμογελώντας .
Την είχε νικήσει….

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: