Άγονη γραμμή

14 Φεβρουαρίου 2011

Καψούρα

Filed under: Παπαδάκης Χαρίδημος Α. — Άγονη Γραμμή @ 11:22 πμ
Tags:

Υπάρχει μια λέξη, που έχει υμνηθεί τόσο πολύ, όσο καμιά άλλη λέξη στον κόσμο. Η λέξη «έρως» και κατά το νεοελληνικό «έρωτας». Οι αρχαίοι μας τον έκαναν θεό της αγάπης, οι έξυπνοι δυτικοί έμποροι, καθ ημάς κουτόφραγκοι,  τον εκμεταλλεύτηκαν, μας τον πάσαραν και τον γιορτάζουμε όλοι μαζί του Αγίου Βαλεντίνου στις 14 του Φλεβάρη και εμείς οι πανέξυπνοι Νεοκρητικοί τον γιορτάζουμε του Αγίου Υάκινθου στις 3 του Ιούλη. Μη μου πείτε ότι δεν έχουν σχέση αυτές οι ημερομηνίες με την μη εμπορικότητα του Φλεβάρη και την φουλ τουριστική περίοδο του Ιούλη, γιατί θα τρελαθώ.

Μεταξύ μας ούτε ο Άγιος Βαλεντίνος, ούτε ο Άγιος Υάκινθος έχουν καμιά σχέση με τον έρωτα. Ο έρωτας έχει σχέση με την ευτυχία και το γέλιο, όμως η Δυτική Εκκλησία επιμένει, πως κατά τη διάρκεια του γέλιου, ο άνθρωπος διέπεται από απουσία πνεύματος , γι’ αυτό και ξεσκίστηκε να πείσει τους πιστούς της, πως ο Χριστός δεν γελούσε. Ο δε Σαούλ που μετονομάσθηκε σε Παύλο, κατετάγη σε δωδέκατο Απόστολο και ανακηρύχθηκε σε  Άγιο Παύλο, ήταν ο τεχνοκράτης της διοίκησης της Εκκλησίας και σφοδρός αντιφεμινιστής. Ο  Άγιος Παύλος, παρά του ότι ήταν ενάντια στον έρωτα, κατάφερε και έγραψε τον ωραιότερο ύμνο αγάπης, που αναφέρεται στην πρώτη προς Κορινθίους επιστολή, Κεφάλαιο ιγ και ιδιαίτερα στίχοι 1-13. Τον ύμνο αυτό μελοποίησε ο Zbigniew Preisner to 1993 και ο Krystof Kieslowski δημιούργησε μια  ταινία την «Μπλε», όπου ο μελοποιημένος αυτός ύμνος πάει να γίνει ο ύμνος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η προαναφερόμενη επιστολή και ιδιαίτερα οι στίχοι 1-13, σύμφωνα με την δογματικότητα των πρώτων Χριστιανικών χρόνων και τα δεδομένα της τότε εποχής, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ερωτικοί. Απορώ βέβαια πως ένας τέως βάρβαρος, τέως ειδωλολάτρης, τέως σφαγέας των Χριστιανών έγραψε αυτό τον ύμνο της αγάπης. ΄Η ερωτεύτηκε πριν ακούσει εκείνο «το Σαούλ, Σαούλ γιατί με καταδιώκεις» ή αγάπησε με τόσο πάθος τον Χριστιανισμό, που έφτασε στο ύψιστο στάδιο της αγάπης τον έρωτα.

Υπάρχει μια λέξη στα νέα ελληνικά ή μάλλον σ’ αυτά τα ελληνικά, που μιλά ο απλός λαός, η λέξη «καψούρα». Αυτή την λέξη όσο και αν ψάξετε δεν θα την βρείτε σε καμιά άλλη γλώσσα. Καμιά γλώσσα δεν κατάφερε να βάλει τόσα νοήματα σε μια λέξη με  επτά γράμματα. Οι λόγιοι την θεωρούν υποτιμητική μα και ο απλός λαός την εκφράζει  μεταφορικά – υποτιμητικά, όταν θέλει να τονίσει ότι κάποιος παρασύρεται από το πάθος του. Και για του λόγου το αληθές στο λεξικό Μπαμπινιώτη βρίσκουμε { καψούρα (η ) χωρίς γενική πληθ.(λαικό) σφοδρός έρωτας και το πάθος που νοιώθει κανείς για άλλο πρόσωπο }  {καψούρης  (ο) καψούρηδες ( λαικό μειωτικό) αυτός που είναι πολύ ερωτευμένος }  <ετυμολογία κάψα + κατάληξη ουρης>.

Πάλι πρωτοτύπησε παγκόσμια αυτός ο απλός λαουτζίκος και δημιούργησε μέσα από το «απλώς και κοινωνικώς ζειν» μια λέξη με τόσα νοήματα, που δεν μπόρεσε να δημιουργήσει κανείς καλαμαράς. Μια λέξη που περιέχει τόσα πολλά. Μια λέξη που παρουσιάζει τον έρωτα όχι τόσο όμορφο και όχι τόσο αγγελάκι, όπως μας τον παρουσιάζουν τα αγάλματα της αρχαιότητας και οι πίνακες της αναγέννησης. Η λέξη καψούρα εκφράζει στην πραγματικότητα ένα κακό αγγελάκι, που το ωραιοποιήσαμε και το λέμε έρωτα.

Γιατί κάθομαι και τα γράφω όλα αυτά; Γνώρισα καψούρηδες, που η καψούρα τους έγινε ζήλια, μίσος, φόνος. Γνώρισα καψούρηδες, που στην καλύτερη περίπτωση η καψούρα τους έγινε αδιαφορία και πάει πέταξε το αγγελάκι. Και μη μου πείτε ότι πολλοί από εμάς τους τέως καψούρηδες, στις 14 του Φλεβάρη, αφου δώσαμε και πήραμε γλυκά, λουλούδια και ότι άλλο πουλά η αγορά εκείνη την ημέρα και όλα σε σχήμα καρδούλας,  δεν κοιμηθήκαμε στον καναπέ βλέποντας τηλεόραση και η τέως καψούρα μας χωριστά στο υπνοδωμάτιο βλέποντας την άλλη τηλεόραση.

Άντε και του χρόνου του ‘Αγίου Βαλεντίνου των ερωτευμένων και των εμπόρων. Ας με συγχωρέσουν οι αναγνώστες, ιδιαίτερα οι θεολόγοι και φιλόλογοι για τα τυχόν λάθη μου. Σαν Νταραμανελίτης μετάφερα  την ταπεινή μου άποψη,   για τον έρωτα,  σ’ ένα κομμάτι χαρτί.

Advertisements

2 σχόλια »

  1. Υπέροχο το άρθρο σου, Χάρη μου!!!! Δεν αναφέρομαι μόνο στο περιεχόμενο/νοήματά του αλλά και στον τρόπο που γράφεις. Ρέει σα κελαρυστό νεράκι η γραφή σου!
    Νάσαι καλά:-))

    Σχόλιο από Μαρία Γασπαράκη — 16 Φεβρουαρίου 2011 @ 9:10 πμ | Απάντηση

  2. ααααααχ αυτη η λεξη…..τι μας εχει κανει….οοοοχ!!!!

    Σχόλιο από *CrAzYeVe* — 27 Οκτωβρίου 2013 @ 11:01 μμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: