Άγονη γραμμή

28 Φεβρουαρίου 2011

Σκηνές από τη ζωή ενός γιατρού

Filed under: Καλλέργης Μανόλης — Άγονη Γραμμή @ 10:29 μμ
Tags:

Είχε φτάσει σχεδόν στη μέση του κύριου άρθρου του British Medical Journal που διάβαζε όταν η καλοντυμένη ηλικιωμένη γυναίκα με τον άντρα της χτύπησαν διακριτικά την πόρτα του μικρού στενόχωρου ιατρείου του.

Τους καλωσόρισε κλείνοντας το περιοδικό και τους πρότεινε να καθίσουν.

Ο γιατρός Μ.Κ. ήταν από τη φύση του ένας ευγενικός άνθρωπος. Υπηρετούσε εδώ και πολλά χρόνια την Τέχνη του Ιπποκράτη όχι πίσω από μηχανήματα εργαστηρίων αλλά στην πρώτη γραμμή,  εκεί που ο άρρωστος δίδει τη μάχη με την αρρώστια, σ’ αυτό που λένε «μάχιμη ιατρική». Πίστευε βαθιά πως γιατρός δεν γίνεσαι με τα βιβλία αλλά με την πράξη. Πίστευε βαθιά, πως ο γιατρός όφειλε να θεραπεύει όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή του αρρώστου.

Σεβόταν βαθιά την ανθρώπινη παρουσία, την ανθρώπινη μοναξιά, τον ανθρώπινο πόνο. Είχε πια συνηθίσει να ζει πλάι στον ανθρώπινο πόνο, αυτό το πηχτό κι αδιάλυτο σύννεφο, πού στέκεται ασάλευτο πάνω απ’ τους ανθρώπους και κυβερνά τη ζωή τους. Αυτές οι καταστάσεις έκαναν την καρδιά του να χτυπά πιο δυνατά.

-Οι εξετάσεις που μας ζητήσατε είναι έτοιμες γιατρέ. Τις φέραμε και περιμένομε τη γνώμη σας.

Ο γιατρός Μ.Κ. πήρε στα χέρια του και άρχισε να παρατηρεί τις εξετάσεις σκεφτικός. Η ηλικιωμένη γυναίκα με τον άντρα της παρακολουθούσαν την έκφραση του προσώπου του με φανερή αγωνία . Έσκυψε πάνω στις ακτινογραφίες και στα τυπωμένα έγγραφα αλλά δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί. Το μυαλό του ταξίδευε.

Μόλις πριν από δυο μέρες ο Μ.Κ. είχε πάρει ένα τηλεφώνημα. Η φωνή με τυπική ευγένεια τον ρωτούσε αν αποδεχόταν τη συνεργασία με το ΙΚΑ.

Και βέβαια την αποδεχόταν. Πως θα μπορούσε να αρνηθεί; Παρά τις επιφυλάξεις της ιατρικής κοινότητας μια που δεν είχε ακόμη ψηφιστεί ο σχετικός νόμος, εκείνος έπρεπε να αποδεχτεί. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Ήταν μια μοναδική ευκαιρία να αποδειχτεί συνεπής με τη συνείδησή του και να χαρίσει ανακούφιση σε εκατοντάδες προχωρημένης ηλικίας ταλαιπωρημένους ανθρώπους.

Από την άλλη μεριά, ήταν η ίδια η Τρίτη Ηλικία που κινητοποιούσε τα συναισθήματά του.  Για τον γιατρό Μ.Κ. το να είσαι ηλικιωμένος σήμαινε να ζεις περιθωριοποιημένος στον ασφυκτικό κλοιό της μοναξιάς, να είσαι μια ψυχή που λαχταρά να ζήσει σαν όλες τις άλλες αλλά εμποδίζεται από ένα κουρασμένο και άρρωστο σώμα.

-Τρία είναι τα καθήκοντα ενός γιατρού, του είχε πει ένας αρχαιότερος συνάδελφος: Θεραπεύειν ….ενίοτε. Ανακουφίζειν ….πολλάκις. Παραμυθείν ….πάντοτε!

 

Ο γιατρός Μ.Κ. κάποια στιγμή συνηδητοποίησε πως ονειροπολούσε και μάλιστα τη στιγμή που ο ασθενής με τη γυναίκα του τον περίμεναν με αγωνία.

Συγκεντρώθηκε με άγχος στις εξετάσεις που ήταν απλωμένες μπροστά του. Καθάρισε τα γυαλιά του για να βλέπει πιο καθαρά. Το διαφανοσκόπιο με τις απλωμένες ακτινογραφίες  θώρακος τον απασχόλησε για αρκετά λεπτά της ώρας.

Χοντρές σταγόνες ιδρώτα σχηματίστηκαν και άρχισαν να κυλούν στο μέτωπο του γιατρού. Αναρωτήθηκε μήπως έκανε λάθος. Μα όχι, δεν έκανε λάθος.

-Τα ευρήματα δεν μας καθησυχάζουν, είπε με χαμηλή φωνή. Το αντίθετο: Πρέπει να ανησυχούμε. Αν συνεκτιμήσομε και τον πόνο που νοιώθετε στον ώμο σας, η σκέψη μας οδηγείται προς στο σύνδρομο Pancoast το οποίο….

Ο γιατρός Μ. Κ. κόμπιασε.  Δεν μπορούσε να συνεχίσει. Έτσι κι αλλιώς τα πράγματα θα τραβούσαν το δρόμο τους. Η ζωή συνεχίζεται και μας παρασύρει στη δίνη της ανεπαίσθητα στην αρχή, ορμητικά στη συνέχεια, εμάς τους ανυποψίαστους, τους αδύναμους, τους φτωχούς.

Όταν, φεύγοντας από το γραφείο του λίγο αργότερα βρέθηκε στο δρόμο, ο γιατρός Μ.Κ. αναστέναξε με ανακούφιση. Ένοιωθε την ανάγκη να περπατήσει. Ο παγωμένος άνεμος του έκανε καλό γιατί είχε την ψευδαίσθηση πως διασκορπίζει της σκέψεις κι αλαφρώνει το κρανίο.

«Θεραπεύειν ….ενίοτε. Ανακουφίζειν ….πολλάκις. Παραμυθείν ….πάντοτε!» Μεγάλες κουβέντες! Μα τα τεράστια μάτια του τελευταίου ηλικιωμένου ζευγαριού που τον επισκέφθηκε δεν μπορούσε να τα διώξει από τη σκέψη του. Πόσοι άραγε μπορούν να συνειδητοποιήσουν τα καθημερινά διλήμματα και τις δοκιμασίες που περνά ένας γιατρός;

-Κανένας, απολύτως κανένας, μουρμούριζε αφηρημένος. Μοναχός στο δρόμο σου και τριγύρω κανένας!

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: