Άγονη γραμμή

16 Μαρτίου 2011

Η δική μου πόλη

Filed under: Πλαίτη Όλγα — Άγονη Γραμμή @ 9:33 πμ
Tags:

Εσκέφτηκα να γράψω δυο κουβέντες για την πόλη μου

κι ένοιωσα πως θα λεηλατήσω τους θησαυρούς που κράτησα εντός μου

έτη πενήντα συναπτά.

Πώς να ανασύρω και να χαρίσω μυρωδιές, ήχους, αφές και γεύσεις

που μ’ αναθρέψαν και στραταρίζουν δίπλα μου σα φίλοι μου πιστοί.

Την πόλη μου τη λένε Ρέθεμνος, λέξη γλυκόλαλη στην αγκαλιά της αλμύρας,

ξελογιασμένη στη νάρκη του νοτιά,

να σιγοκαίει φάρος άσβεστος  στη μέση της καρδιάς μου.

Στενά μικρά,  ίσα περνά μια στάλα Φθινοπώρου,

πρώτα κυλώντας σε μπαλκόνια με γαρύφαλλα πολλά

κι ευθύς το θείο βροξιδάκι στα πόδια του ξενυχτισμένου έρωτα.

Κι ο κήπος μου, δικός μου, ν’ αναπνέει στο κέντρο της ζωής μου

και γω παιδί που δε μεγάλωσε ποτέ να σπαρταρώ τη μοίρα μου

σε μια δεξαμενή που ΄χε στολίδι συντροφιά κίτρινα κι άσπρα γιασεμιά.

Ρέθεμνος συνωστισμένο,  στου Έσπερου τ’ αστέρια να μετράς

να λησμονάς όλα τα δύσκολα με πασατέμπο και μισό-μισό μπυράλ.

Ο κόσμος όπως πάντα συνεπής στο ραντεβού της σχόλης στολισμένος.

Δεν είχε επάγγελμα η αρχοντιά ούτε την κέρδιζε κανείς μόνο με  χρήμα.

Πόσες στιγμές να έζησα και ζω στην  Κουντουριώτου από τότε που θυμάμαι,

μέρες σταθμός για να μπορώ να σας μιλώ για όσα έδωσαν φτερά στα όνειρά μου.

Η Αρκαδίου μια μαγεία στις γιορτές και να  πυροβολούν με το νερό παραμονές Πρωτοχρονιάς,  έθιμο αστείο,

είχα θυμάμαι  ένα  δώρο μοναχό, στο χέρι μου ζεστό το  χέρι του γονιού μου.

Απόκριες, πειράγματα, χορός στο Λύκειο, με  χαρτοπόλεμο ανέμιζε  η χαρά μου,

στολές φτιαγμένες από  χέρι μητρικό  κι άλλες με νοίκι απ’ τα παλιά φωτογραφία.

Το Πάσχα μύριζαν   πάντα  οι  λεμονιές κι οι εκκλησιές εσμίγαν  τους ανθρώπους,

άσπρα παπούτσια  αν δεν είχα τι μ’ αυτό, σημαντικό ήταν μη σβήσει τ’ άγιο φως.

Απόδειπνα καλοκαιριού ήταν τα ψίχουλα ακόμη στο τραπέζι,

κι εγέμιζαν όλες οι γειτονιές από νωρίς με  ξύλινες καρέκλες τα κατώφλια.

Οι ιστορίες να μου παίρνουν το μυαλό και να κοιτώ μόνο ψηλά ως τ’ ουράνια

Σκάλες θα βάλουμε, μου έλεγε η γιαγιά,  ψηλές και στέρεες θα πιάσουμε ένα αστέρι

ενώ εγώ κρατούσα μες το χέρι μου  σφιχτά, φέτα καρπούζι ολόγλυκο  φεγγάρι.

Με την πετσέτα τυλιγμένο το ταψί, ψητό αρνί στης Κυριακής το χασομέρι,

-Καλή σας όρεξη, γείτονα-

-Ευχαριστώ, επίσης-.

Κυριακές,  μικρές γιορτές με το χαμόγελο στο πέτο καρφωμένο,

τώρα μου χάνεστε και χάνομαι και γω, δε βρίσκω ίδιες, όλα άλλαξαν θαρρώ.

Κι αργότερα ήρθε  ο έρωτας απομεσήμερο ζεστό μες το Λαβύρινθο με κρέμα παγωτό.

Στο Ωδείο είχε γίνει ο χορός της τελευταίας τάξης κι ήταν ο πρώτος που άφησαν να ΄ρθουν και φίλοι μας αγόρια ,

απομεινάρια των καλών των εποχών στο  λεύκωμα μικρές φωτογραφίες.

Σ’ αυτήν την πόλη εγεννήθηκα λοιπόν,  αν κι είμαι φλύαρη θα σταματήσω κάπου  εδώ.

Ήμουν μαθήτρια Θηλέων τι μ’ αυτό;

θαρρώ μαθήτρια θα μείνω όσο ζω στο Ρέθεμνος π’ αγάπησα για πάντα!!

 

ΟΛΓΑ ΣΠΥΡΙΔΑΚΗ-ΠΛΑΪΤΗ 16.3.2010

Advertisements

2 σχόλια »

  1. Όμορφο, τρυφερό, γλυκό…
    Ευχαριστώ σε.

    Σχόλιο από Νίκος Κορκίδης Γαληνός — 14 Απριλίου 2011 @ 7:32 πμ | Απάντηση

  2. Απλά Υπέροχο Όλγα μου…Συγχαρητήρια πολλά!

    Σχόλιο από Φούλη Σταυρουλάκη — 14 Ιουλίου 2011 @ 12:07 πμ | Απάντηση


RSS feed for comments on this post.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Blog στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: